Vanaf morgen kunt u mij vinden op het volgende adres:
640 WEST 139TH STREET APT. 50
NEW YORK, NY 10031
UNITED STATES OF AMERICA

En m’n mobiele nummer was ook al veranderd:
(001) 347 692 5309

Adios, cheerio, en ik hoop dat alles fijn is daar! =)

Kusjes en baci en liefs,

Jordij

Love,

Jordi

Joseph Auerbach

October 2010 – 03:36

Holy

November 2010 – 04:39

Channel 6 – Breaking News!

December 2010 – 03:32

corinne

January 2011 – 01:38

Lieve mensen,

GELUKKIG NIEUWJAAR!

Dat 2011 maar een bijzonder inspirerend, verrassend, opbeurend jaar mag worden, vol mooie ervaringen, fijne mensen, onverwachte ontmoetingen en alles wat het leven fijn maakt (maar waar door het kabinet-Rutte lekker op bezuinigd wordt).

Er zijn twee dingen die ik even kwijt moet.Allereerst: excuses voor de veroorzaakte opschudding rondom dat plotselinge, beveiligde bericht op m’n blog. Wat is dat toch? Het is – sorry – niet voor jullie ogen bestemd. Op dit moment zit ik hier bij Columbia in het zogenaamde Swap Season. Het afgelopen semester hebben we allemaal twee korte filmscripts geschreven. Die hebben we voor de kerst op een grote hoop gegooid opdat iedereen ze kon lezen. Nu is het moment aangebroken dat we op elkanders scripts gaan “bieden” (d.w.z. jouw visie op het verhaal geven en aangeven waarom jij de aangewezen persoon zou zijn) om ze te regisseren. Of, om preciezer te zijn: om de komende tien maanden nauw samen te werken met een schrijver, om in mei/juni/juli een korte film te draaien, die dan vervolgens in september door Veel Enge Docenten bekritiseerd gaan worden, dan opnieuw gemonteerd worden, en uiteindelijk je Eerste Grote Project aan Columbia worden.

Is dat niet leuk? :)

Dus dat geheimzinnige bericht is niks meer dan een pitch van mij voor een script van een vriend en klasgenoot van mij. Om alvast verdere consternatie voor te zijn: er zullen nog één of twee van die mysterieuze blogposts volgen. Dus haal rustig adem en wacht af tot de New York-verhalen weer verschijnen!

Want dat is mijn tweede dingetje: ik heb het inderdaad stevig verslonsd. Maar nu ben ik druk bezig met een soort fotogallerij om middels foto’s – in plaats van ellenlange lappen tekst – en kleine onderschriftjes jullie op de hoogte te brengen van wat er sinds 4 november! allemaal is gebeurd. En dat is veel – maar doordat het ook veel filmshoots betrof, is bijna alles vastgelegd, en vaak op hele mooie Canon 7D/60D/5D-kwaliteit :)

Dus hiervast een klein voorproefje – de rest volgt snel! Ik hoop dat alles goed met jullie gaat, en nogmaals sorry dat het allemaal zo tragisch lang duurt…

Veel liefs,
J.

WORDT VERVOLGD!

Waarschuwing: deze blog is lang. Nee, serieus: LANG. Maar er zijn ook veel foto’s. Dus haal adem, regel wat drinken en eten, ga nog even plassen, en ga dan verder…

“Weekend” is een relatief begrip

In de week van 20 september gebeurde er iets vreemds. Zonder dat ik het doorhad, begonnen plots de weekdagen en de weekenden naadloos in elkaar over te lopen. Een stuwend ritme stuurde me van de Lifetime Screening Room – onze college- en bioscoopzaal in Columbia’s Dodge Hall – het Lincoln Center (voor het New York Film Festival), van de ene inspirerende les naar de andere, van de ene naar de andere filmshoot. Langzaam maar zeker begon iedereen korte films te draaien voor ons vak Directing I, en iedereen heeft elkaars hulp dringend nodig. Aangezien ik de kwaadste niet ben – en het bovendien allemaal veel te leuk vind – zei ik veel “ja” en assisteerde ik veel klasgenoten bij hun projecten. Ik was regie-assistent, cameraman, acteur, productieassistent, koffiehaler, whatever. Tussendoor vond ik die week nog tijd om te Skypen met de familie. Alles bij elkaar opgeteld leek de drukte vooralsnog wel mee te vallen. Dit zei ik tegen mijn lieve Haïtiaanse vriendin Joelle. Zij trok haar wenkbrauw op, keek me onderzoekend aan, en zei onheilspellend: “Oh, you just wait, my boy.”

Beetje bij beetje begon Joelle gelijk te krijgen. Ineens was het maandagochtend 27 september, en ik moest weer naar school. Mijn gevoel op dat moment werd perfect samengevat door een Facebookbericht van een klasgenoot: “I’m ready for the weekend! Wait, what? Tomorrow’s Monday? What the hell, grad school, taking my weekend like that? I thought we were cool.” Knipperen met je ogen werd plots een gevaarlijke onderneming – want met die snelheid leken de dagen voorbij te vliegen. Ik had duidelijk plaatsgenomen in een trein die niet eens de moeite zou doen om af en toe passagiers af te zetten – nee, deze trein dendert onverbiddelijk voort. En dat was absoluut geen slecht iets; ik werd dag in, dag uit op alle mogelijke manier geprikkeld, uitgedaagd en geïnspireerd door mensen, gebeurtenissen, opdrachten, films, en wat nog meer. Ik begon wel te merken dat mijn slaappatroon onregelmatiger aan het worden was – opstaan kostte ineens meer moeite dan ooit, en van mijn perspas voor het New York Film Festival (NYFF) ging ik steeds minder gebruik maken. Een persvoorstelling om 9 uur ‘s ochtends? Ach, wat is dit kussen ineens zacht… Bovendien had ik op dinsdag een ongelukje met m’n fiets (als in: het regende, ik ging toch fietsen, en ineens lag ik aan de andere kant van m’n stuur) dat een merkbaar effect op m’n humeur had. Ik voelde me beurs over m’n hele lijf, werd door niemand geholpen toen ik midden op de weg lag, kreeg vervolgens een tetanusprik van de Columbiadokter – kortom: New York kwam me heel eventjes m’n strot uit.

Een zaal vol filmcritici - je kunt je voorstellen hoe koud het er was ;)

Op de set met Marisa. (2 oktober)

Op de set van mijn eigen shoot ("Joseph Auerbach") met Avram. (3 oktober)

Op de achtergrond Marisa en Christoph. (3 oktober)

Top-A.D. Marisa! (3 oktober)

Ik mocht weer even belangrijk lijken

Gelukkig werd ik zowel op donderdagavond (zie het kopje “Outta Town“) als in het weekend uit m’n tijdelijke dipje geholpen. Eind van die week (weekend van 2 en 3 oktober) werd de “filmmakerij” ineens écht een fulltime bezigheid. Op zaterdag hielp ik Marisa en Andrew R met hun beider shoots, allebei op dezelfde locatie in Brooklyn. De relatief relaxte sfeer van Brooklyn, de aangename draaidag, het mooie weer, een vriendschap met Marisa die ineens een hele dimensie kreeg tijdens een metrorit van een uur – al die dingen zorgden ervoor dat ik weer van deze bizarre, maar o zo briljante stad ging houden. De dag erna, zondag 3 oktober, was de grote dag voor mijn Eerste Columbiaanse Regieproject. Joseph Auerbach is een kort filmpje over een pas ontslagen kantoorklerk die met een keukenmes zijn baas wil vermoorden, maar erachter komt dat ook zijn baas ontslagen is. Dit was mijn invulling van de eerste opdracht van Directing I, waarin we in 2-3 minuten zonder dialoog iets moesten doen met het principe “1 Personage, 1 Object, 1 Doel”. We begonnen de draaidag om elf uur ‘s ochtends, en behalve mijzelf en mijn acteur (een briljant figuur genaamd Avram, en een Texaan bovendien!) had iedereen een kater. Op één persoon na liet niemand dit echter merken, en we waren veel sneller klaar dan gepland, in een bijna uitgestorven Columbia Business School. Ik was verbaasd over hoe ontzettend goed de samenwerking met mijn medestudenten verliep. Films maken bij Columbia is echt één groot cadeau. Heerlijk.

Ik word niet graag in een hokje geplaatst. Maar dit is wel een fijn hokje :)

Mijn uitrusting voor Editing Night No. 1. (Zondagavond laat, 3 oktober)

Gelukkig waakt de grote Marcello Mastroianni over ons. :)

Natuurlijk had ik alles weer eens lekker ruim gepland (ahum), dus ik draaide mijn filmpje op zondagochtend en ik moest ‘m op maandagochtend vertonen in de klas. Briljant, Jordi. Er zat niets anders op dan op zondagavond laat te monteren. Dit was op zichzelf een veel interessantere ervaring dan ik had verwacht. Toen ik de montageruimte om half twee ‘s nachts verliet, was de hele kamer nog afgeladen met mijn medestudenten. Op de campus liepen studenten rond, studiezalen waren gevuld met bollebozen, supermarkten en krantenkiosken waren gewoon open… Met zo’n 24/7-ritme is het natuurlijk niet zo gek dat al mijn dagen in elkaar over lijken te vloeien! Toch geeft het een veilig en magisch gevoel dat je weet dat er in deze stad altijd genoeg mensen wakker zijn.

Joseph Auerbach komt zo spoedig mogelijk online op deze blog!

Steeds minder witregels in je agenda…

In de week van 4 oktober waren het niet zozeer de filmshoots, als wel de andere eindeloze reeks aan bezigheden die steeds dichter opeengepakt raakten in mijn agenda. (Het is noemenswaardig dat in mijn agenda op maandag 4 oktober het woord “Blog!” doorgestreept staat. De eerste van vele keren dat ik dat nog zou doen…) De week was opgevuld met lessen, “office hours” (heet dat “contacturen” in het Nederlands? Hoe noemen we dat?) met docenten, de ene filmvertoning na de andere, avondjes (en soms ochtenden!) met vrienden hier, ineens een les op zaterdag (!), filmshoots in het weekend (waarvan één midden op een bloedhete dag, midden op Broadway)… En op zaterdagavond organiseerde ik de eerste Attack of the Subtitles (een vertoning van een voor Amerikanen onbekende buitenlandse film), voor een intiem gezelschap, waarvan de intimiteit alleen maar werd vergroot door Avrams zelfgemaakte chili (schalen vol!) en Christophs “subtiele hint” – een fles wodka plus “red cups“.  Maar nog altijd ging het goed, hoewel ik meer dan eens wel wenste dat ik ietsje eerder naar bed was gegaan. Het was echter niks vergeleken met de week erna…

Met mijn Oostenrijkse held Christoph op één van vele bioscoopuitjes. (8 oktober)

Joelle (de Haïtiaanse) en ik tijdens Joanna's shoot. (9 oktober)

Duitse uitwisselingsstudent Maxi en Christoph sprechen Deutsch hier, natürlich. (9 oktober)

Kenyaanse Vincho schaamt zich terecht voor haar "red cup". Lang leve Amerikaans alcoholisme! :p (9 oktober)

Ook Lindsay werd blij van Avrams zelfgemaakte chili. (9 oktober)

De wereld werd pas echt een gekkenhuis op vrijdag 15 oktober. Mijn vader werd op die dag vijftig jaar jong, dus ergens op de dag zou ik met het thuisfront Skypen, en ik had beloofd m’n laptop mee te nemen naar de universiteit om ze een rondleiding over de campus te geven (lang leve WiFi!). Heel problematisch was dat echter niet. Het was een stuk ingrijpender dat ik van tien tot één les had, vervolgens een enorme rolbak vol camera-apparatuur moest ophalen, binnen -20 minuten naar de set van Jaceys shoot moest snellen als regie-assistent, vervolgens zou gaan Skypen, en dan laat op de avond zou gaan acteren in A.J.’s filmproject. Het was, kort gezegd, hysterisch. Leuk detail was wel dat twee hotshots van m’n opleiding me zagen Skypen, en de moeite namen om even het beeld in te leunen om m’n vader te feliciteren. (Toch leuk om dat te horen van, bijvoorbeeld, de kostuumontwerper van Woody Allen, nietwaar?) De avondshoot (tenminste, als een avond standaard tot 3 uur ‘s nachts duurt) van A.J. deed me een beetje de das om – ik was vergeten dat ik in zijn opdracht voortdurend zou eten. Dus ik had drie kwartier voor die shoot gedineerd. En ik moest de hele avond uit een afkoelende bak falafel en rijst bikken. Het gevolg is dat ik zaterdagochtend volledig door de mangel was gehaald, en dat ik nu nooit meer falafel en rijst kan halen bij de straatverkopers waar ik het eerst zo goed mee kon vinden. BAH.

Eat this, Geert.

Onze majestueuze set! (16 oktober)

Avram als Las Vegas-priester, Andrew schept licht - en Jamie maakt er foto's van. (16 oktober)

Wij houden van cameraconstructies. (16 oktober)

Jessica kijkt altijd zo op ons neer... (16 oktober)

Aangezien ik in totaal vijf (!) shoots dat weekend zou doen – waaronder mijn eigen regieproject! – besloot ik mijn taak voor zaterdagmiddag (regie-assistent op Marisa’s shoot) af te zeggen. Zij baarde zich al zorgen over mijn hyperactieve planning (de meeste mensen doen één tot twee projecten per week…) dus zij had godzijdank al back-up geregeld. Die avond draaide ik mijn tweede opdracht voor Directing I, een filmpje genaamd Holy. De opdracht was “twee personages aan een tafel”, maar aangezien ik dat veel te saai vond, besloot ik iets toe te voegen: ik draaide de hele opdracht vanuit het oogpunt van “God”. En dat was, inderdaad, veel interessanter. Ik had een goede ploeg met bijna alleen maar nieuwe mensen, en de shoot verliep nog beter dan de eerste korte film! We draaiden ‘s avonds, na sluitingstijd, in een verlaten Columbiabibliotheek (King Eye, iemand?). Als cameraman had ik Brian Love (die nog veel cooler is dan zijn achternaam doet vermoeden!), en als regie-assistent was daar Jamie (met wie ik geen enkele klas deel, maar die ik toch zowat iedere dag zie). De Britse Andrew V, die ook in mijn gebouw woont, was ook weer van de partij, net als acteur Avram. De Noorse (en niet bepaalde norse) Stian was de andere acteur. Uitwisselingsstudent Maxi (uit Duitsland, stel je voor zeg) hielp ons ook uit de brand, en de Chinese Jessica (die ook in mijn gebouw woont) was aanwezig om wat foto’s te maken. Al met al was het vooral bijzonder gezellig – hoewel ik uiteindelijk weer met een bloedgang moest monteren (weer alleen de zondag!), aangezien ik op zondagochtend alweer op moest draven als Stians regie-assistent.

Holy komt zo spoedig mogelijk online op deze blog!

Ik ben John Wayne – maar ook John Wayne is wel eens moe.

Het monteren ging door tot een uur of drie dit keer. Om acht uur weer m’n bed uit om het aan de klas te vertonen. ‘s Middags een vak geskipt. ‘s Avonds zo vroeg mogelijk naar bed… Want op dinsdag 19 oktober moest ik rond half zes m’n bed weer uit! Op deze dag was ik productie-assistent bij de shoot van een afstudeerfilm van een ouderejaars van mijn programma. We draaiden een productie genaamd I Am John Wayne in Coney Island – dat prachtige stuk van Brooklyn aan de Atlantische Oceaan, met die brede strandpromenade en dat verlaten pretpark (Requiem for a Dream, iemand?). Een eerst wat onwennige, maar al snel razend interessante en geweldig leerzame dag! Veel toffe ouderejaars ontmoet, interessante productieperikelen meegemaakt (al die Russische immigranten die geen Engels spreken behalve “I live here for 25 years, I can sit here if I want to! I not move for stupid movie!“), en ik voelde me zo belangrijk met m’n headset! Het was een professionele productie, met een budget van ongeveer $30,000, maar toch voelde het zo relaxt, creatief en nuchter aan! Een zeer aangename ervaring.

Co-producer Dita en ik bewijzen dat "P.A." staat for "Perfectly Attuned" - of "Pleasantly Arrogant" :) (19 oktober)

De crew op het strand. En het was nog fijn ook. (19 oktober)

Nog steeds op het strand... Links producer Esra, midden regisseuse Christina. (19 oktober)

"Even snel een shot" bestaat niet als je op peperduur 16mm draait. En met bemoeizuchte Coney Islanders is dat wel eens lastig... (19 oktober)

En de dag na die schitterende shoot, woensdag de 20ste, stortte ik ‘s middags volledig in. Ik sliep vervolgens voor een uurtje of veertien, en werd enigszins opgekalefaterd wakker op donderdag. Dat weekend (22-24 oktober) had ik voor mezelf een duidelijke grens getrokken in filmshoots – het was nu even tijd om wat meer “nee” te zeggen. Of, in mijn geval, op zijn minst een “nu niet”. Zodoende was ik acteur in een kort filmpje op vrijdagavond, en regieassistent/cameraman op zaterdagochtend… En toen was ik vrij. Dat hele weekend, tot aan de vaste filmscreening op zondagavond zes uur, heb ik al schrijvend doorgebracht, want ik had bakken met inspiratie en dat moest eruit. Voor school grotendeels. Ik had plannen om de deur uit te gaan, maar die werden gedwarsboomd door het simpele gegeven dat “vrije tijd” nog veel sneller voorbij lijkt te schieten binnen het Columbia-/New-York-ritme. Oftewel: voor ik het wist was het weekend weer voorbij. Dit zou slechts een opwarmertje blijken voor de achtbaan waar ik op donderdag 28 oktober in zou gaan stappen – al wist ik dit natuurlijk nog niet…

Jacey en ik aan het werk aan haar shoot. (15 oktober)

Met mijn vaste acteermuze Avram, nu ook zelf aan het acteren in Roberts shoot. (22 oktober)

Hard aan het werk... (23 oktober)

So pretty in pink! (Darya en mijzelf - 23 oktober)

“I think it’s fair to say that I ended October with a BANG – or, better, a series of BANGS!”

Ik werd wakker op donderdagochtend 28 oktober 2010. Ik wierp een blik in mijn agenda. Bijzonder veel stond er die dag op het programma – iets te veel eigenlijk. Ik zuchtte, draaide me nog eens om, kwam toen maar mijn bed uit (ik kan op mijn telefoon meerdere wekkers tegelijkertijd instellen, hoera…), ging douchen, keek weer een aflevering Arrested Development, en ging naar school. Prima dagje verder, goede klassen, erg leerzaam. Maar vanaf vijf uur begonnen dingen langzaam maar zeker anders te lopen dan ik had verwacht.

IJke en ik in Washington D.C. Ook wel "De Denkers" genoemd. (30 oktober)

Halverwege donderdag trilde mijn telefoon en werd ik gebeld door een onbekend nummer. De Amerikaanse telefoon van IJke, een vriend uit Nederland, zo bleek! Natuurlijk wist ik maar al te goed dat hij op zijn weg naar NYC was, maar daar was hij dan ineens. Om een uurtje of zes, nadat ik met Jamie en Andrew Visser onze artistieke frustraties en gedachtekronkels had onderstreept met een drupje alcohol bij Campo, vond ik IJke al casual leunend tegen de poort van Columbia. Samen gingen we naar een vertoning van Michael Winterbottoms nieuwste film, het bijster onleuke en oninteressante The Killer Inside Me, met een Q&A met de producent aan het eind (een typisch Midwesterse Amerikaan met een uitermate awkward lachje, schitterend). Vervolgens een beruchte Jumbo Slice bij Koronet Pizza, en hij ging ervandoor naar een paar Amerikaanse vriendinnen van hem. De volgende ochtend zouden we mekaar weer zien voor mijn les Fundamentals of Directing en, jawel, onze Grote Roadtrip naar Washington D.C.! Maar zover was het nog niet. Neen, eerst begaf ik mij naar huis om me klaar te maken voor het grote Halloweenfeest van Columbia’s School of the Arts, dat om half tien zou beginnen. Echter, de twee weken daarvoor was er langzaam maar zeker iets gaan spelen tussen mijzelf en een bijzonder mooie tweedejaars, dus ik zat een beetje nerveus op m’n bank te wiebelen. Half tien… Tien uur… Half elf… En om elf uur had ik eindelijk de moed bijeen verzameld om naar het feest te gaan.

Uw Freddy Krueger en Joanna's schitterende Mario! (28 oktober)

Als Nightmare on Elm Street’s Freddy Krueger begaf ik me naar het feest. Iemand had gezegd dat mijn outfit als regisseur op m’n eerste filmproject op deze beste man leek, dus de stap was snel gezet. Het was een fijn feest, met heerlijk veel gek verklede artistiekelingen en gewoon eindelijk de tijd om echt met je klasgenoten te chillen (brrr, wat een naar woord). Het bier was BIJ-ZON-DER SLECHT – denk: Amstel Light, aangelengd met water, lauwwarm geserveerd door een Aziatisch huppelblondje (het bestaat!) dat de pomp op het vat (de “keg“) bijzonder hilarisch vindt. Daarbij was de gezelligheid ook rond middernacht ineens voorbij! Bummer… Maar, niet getreurd; het schitterende jaar waar ik deel van uitmaak (zo schitterend dat ouderejaars voortdurend met ons willen feesten) begaf zich massaal naar een gaybar genaamd Suite op 109th en Amsterdam Ave. Ik werd naar binnen gesmokkeld op Avrams paspoort, en de rest van de avond bestond uit dansen op een podium, karaoke met een reusachtige Motownkoning(in), veel bier (zeker voor mijn brave doen), en mensen die, ahum, dichter bij elkaar kwamen. Ja. Je snapt ‘m al. Inderdaad. De beeldschone vrouw waar ik zo nerveus om was, ja, zij was er ook. En we lachten. En we dansten. En we dronken. En we zoenden. De hele nacht. Zachtjes en subtiel aangemoedigd door mijn hele klas (als in: mijn gezelschap gaat even naar de wc, en mijn vrienden uit de klas staan me allemaal schaapachtig toe te grijnzen met opgestoken duimen). En het was fijn – heel erg fijn.

Onze Toyota RAV4 op de parkeerplaats van de Safeway in Leesburg, Virginia. (29 oktober)

IJke en zijn nieuwe gitaar, in the trunk of the RAV4. (29 oktober)

Als doodenge Indiase ramenwasser. "Two dollars, miss, two dollars!" (30 oktober)

Lange wachtrijen voor de West Falls Church Metro Station. (30 oktober)

Ik ging om half zes naar bed die nacht, om vervolgens om acht uur weer op te staan, want om negen uur moest ik een presentatie houden. Oh yeah… Ik kan niet zeggen dat ik in topvorm was (om van m’n stembanden maar te zwijgen), maar het feit dat zo’n tachtig procent van de klas tussen negen en tien niet kwam opdagen, zorgde ervoor dat ik uiteindelijk toch nog tot “de betere studenten” behoorde. Het college zelf kostte me bijzonder veel moeite, hoe leuk ik het ook vind. Ik zat bij een van de weinige open ramen – onze college-/bioscoopzaal is altijd vrieskoud, maar nu is erover geklaagd, en de airco is uitgezet – maar ja, dan moet het niet ineens weer twintig graden buiten worden! Hoe dan ook, ik had die les meer aandacht voor de wind in de bomen voor de deur dan Bette Gordons interessante, maar erg hyperactieve klas.

Een paar uur later zaten IJke, Oostenrijker Christoph, mijn heldin Iris (twee turven hoog, maar tegelijkertijd een documentairemaakster die de laatste paar weken prijs na prijs in de wacht sleept!) en ikzelf in de bus. Jamie kon de bus niet in omdat ze moeilijk deden over cash geld, dus die kwam er later achter aan. De bus bracht ons naar LaGuardia Airport, alwaar we onze Toyota RAV4 zouden oppikken bij Hertz om naar Washington D.C. te rijden! De rit naar het vliegveld verliep moeizaam – de hele stad wilde zowel leeg- als volstromen vanwege het Halloweenweekend. Dit was niks vergeleken met de uiteindelijke roadtrip, die ons zo’n acht uur gekost heeft – terwijl vierenhalf wel de standaard is. Dit ging natuurlijk niet ten koste van de pret. Ik was zelf een beetje misselijk de hele tijd (lang leve hoge auto’s…), maar de sfeer was schitterend en het was heerlijk om met een handjevol toffe mensen zulke goede quality time door te brengen. We verbleven bij Jamie’s vader in Leesburg, Virginia, een typisch staaltje Amerikaanse suburbia zoals we die kennen van American Beauty, Blue Velvet, The Virgin Suicides, en desnoods zelfs Desperate Housewives. Aangezien ik voor school werk aan een script over de suburbs, was dit een bijzonder inspirerende plek voor mij. Jamie’s vader, een impressionistische schilder (remember: Jamie is de achter(achter)kleinzoon van een van mijn favoriete schilders, Alfred Sisley), was een razend interessante (en jarige!) man. Mooie dingen.

Veel mensen. (30 oktober)

Nog meer mensen. (30 oktober)

En pompoenen. (30 oktober)

Amerikanen met gezond verstand - ze bestaan! (30 oktober)

Daar, in het donker, IJke en ik. Omringd door HEEL VEEL mensen. (30 oktober)

Jamie was de volgende ochtend voor het krieken van de dag verdwenen naar het vliegveld van D.C., want hij moest voor zijn werk naar een concert in North-Carolina en kon ons dus niet vergezellen naar D.C. Wij stonden op een redelijk relaxt tijdstip op (ik werd gewekt door Iris, wiens breed grijnzende gezicht me nu nog steeds helder voor de geest staat) en reden naar een metrostation net buiten D.C. De rest van de wereld bleek hetzelfde idee te hebben… Het was nog erger dan Koninginnedag: er zat geen beweging in de ellenlange rijen en de treinen waren echt overvol. Na ruim een uur gewacht te hebben, besloten we dan maar op de bonnefooi D.C. zelf in te rijden, iets wat ons onmogelijk leek. Wat bleek: dat was een fluitje van een cent! Omdat iedereen ervan uitging dat autoverkeer in en om D.C. een levende hel zou zijn, kwam niemand met de auto naar Washington. En zo stonden we toch nog op tijd op de National Mall.

Wat was er dan aan de hand? In reactie op recente ontwikkelingen in wat de media prediken naar het Amerikaanse volk (vooral een massamanipulatieve boodschap van misbruikte christelijke en ouderwetse waarden, oorlog, hebzucht, enzovoorts), organiseerden twee coryfeeën van tv-zender Comedy Central, Jon Stewart en Stephen Colbert, de zogenoemde Rally to Restore Sanity and/or Fear. Verwachte opkomst: 60.000. De hoeveelheid schermen en boxen waren hierop ingesteld.

De echte opkomst: bijna 220.000 mensen…

MASSAAL. (30 oktober)

Comedy Central managed to reach a galaxy far, far away... (30 oktober)

Sarah Palin zit wel snor. (30 oktober)

Daar is Wally! =) (30 oktober)

"Excuse me, sir, do you mind if I take a picture with the back of your head?" (30 oktober)

Holland! Holland! (30 oktober)

Monument, mijzelf, en Priya, Avrams vriendin. (30 oktober)

IJke en Iris in D.C. En nee, we hebben Iris niet de hele tijd gedragen. (30 oktober)

Het was een mooie dag, waarin we minder van D.C. zagen dan we in eerste instantie verwacht hadden, maar wel volledig opgingen in het gevoel van de dag. We ontmoetten toffe mensen (zoals Avrams vriendin Priya die ik inmiddels al kende, en haar twee briljante Australische vrienden), we zagen het overweldigende Lincolnmonument en de nog altijd ijzersterke Speech van Gettysburg (that’s some damn good writing!) en waren deel van iets uitermate belangrijks. Al was het maar het met z’n duizenden toejuichen van een boomklimmende idioot.

Die avond, op de terugweg, koesterde ik de sterke behoefte om een échte Amerikaanse diner op te zoeken. We namen een willekeurige afrit in de staat Maryland en kwamen terecht bij de vleesgeworden versie van mijn droombeeld van Amerika: een zilverkleurige, neonverlichte vrachtwagenchauffeursdiner met jukeboxen, vierentwintiguursontbijt en peroxideblonde serveersters. We draaiden Elvis en Sinatra, aten omeletten en pannenkoeken, kregen automatic refills van koffie, water en cola, en werden getrakteerd op een lading homecoming queens and kings – zestienjarige scholiertjes in galakledij. Schitterend. Toen we vervolgens rond middernacht weer wegreden, was ik volledig verzadigd van de dosis Americana die ik dit weekend gehad had. Ik beloofde chauffeuse Iris stoutmoedig om de hele nacht met haar wakker te blijven, en samen met IJke zong ik het repertoire van Acda & de Munnik voor haar – maar rond een uurtje of twee zakten toch ook mijn oogleden dicht, om weer wakker te worden in uptown Manhattan.

Enorme dikke moddervette vreetzakkerige eekhoorn met lolly. (30 oktober)

Washington D.C. Zucht. (30 oktober)

Priya, Christoph, Helena (Australische zus), mijzelf, en Gerard (Australische broer). (30 oktober)

Back in the fifties! ('s avonds heel laat, 30 oktober)

Homecoming! (30 oktober)

The King in the Double TT Diner. (Is dat dus TTTT? :D)

"Ma'am, a chocolate shake and eggs 'n bacon, please." (30 oktober)

Zaterdag op zondag en zondag op maandag verbleef IJke onverwacht bij mij, aangezien zijn vlucht naar Miami (lucky bastard) pas op maandagochtend zou vertrekken. Op zondagmiddag 31 oktober (Halloween!) sliep hij zijn roes uit terwijl ik met Jamie naar Brooklyn ging, waar een klasgenoot van ons, de Brit Daniel, een horrorfilmfestival organiseerde in The Knitting Factory, een vreemd soort café. Veel van onze klasgenoten zaten daar een beetje bij te komen van het weekend met een kop koffie van Café Oslo. Rond een uurtje of vijf pakte ik met een paar anderen de metro terug naar Manhattan, waar we de vaste zondagavondfilmscreening hadden. Dit keer Roman Polanski’s Rosemary’s Baby, een film die serieus onthutsend en disturbing was. Heerlijk op Halloweenavond. Daarna gingen we met een grote groep, IJke incluis, naar “Koreatown” (de Koreaanse wijk rond 32nd Street) en naar de Wow! karaokebar! Een hysterische, hilarische, knettergekke, belatafelde en idiote avond. Rond twee uur gingen we met z’n allen drastisch op zoek naar iets te eten, maar door een samenloop van omstandigheden eindigden we in de Duane Reade, een pharmacy waar de verwarming ons in ieder geval kon bekoren… IJke en ik waren om drie uur thuis, en om zes uur moesten we er weer uit omdat de beste man de bus naar het vliegveld moest hebben. Ik dook om zeven uur weer m’n bed in en werd om drie uur ‘s middags wakker. Dat was goed nodig… Die avond (die twee uur na mijn ontbijt alweer aanbrak) ging ik uit eten en op stap met een andere tijdelijk geïmporteerde Hollander: Thomas, vriendje van mijn meest stralende Nederlandse vriendinnetje, en tevens uitzondering op de regel dat ik de spouses van mijn vriendinnen niet mag. Een mooie avond, opnieuw tot een uur of drie, dus uitgeslapen voelde ik me de volgende dag weer niet. Ach, nou ja, so be it.

Natuurlijk was ik de enige die een Koreaans nummer aankon. (31 oktober)

Missy Chrissy en Jordina Lopez. (31 oktober)

Let's Get Loud! (31 oktober)

Meanwhile…

20 tot en met 26 september: ik speel de rol van Martha (Elizabeth Taylor) in een scène uit Who’s Afraid of Virginia Woolf?. Ik bezoek een aantal persvoorstellingen bij het New York Film Festival, waaronder het briljante Copie conforme met Juliette Binoche, van Abbas Kiarostami. Ik mis de Columbiascreening van David Finchers The Social Network, dus ook de Q&A met de schrijver, acteur Jesse Eisenberg, en de producent. En de dag daarna mis ik óók de persvoorstelling van die film op het NYFF, dus ook geen Fincher of zelfs Justin Timberlake voor mij. Langzaam maar zeker beginnen de projectjes zich op te stapelen. Half Broadway afgezet voor een enorme markt.

27 september tot en met 3 oktober: Brian Birch wint twee kaartjes voor de komische theatershow The 39 Steps, een Reduced Shakespeare Company-achtig stuk over de films van Alfred Hitchcock, waarin vier acteurs 127 rollen spelen… Op dinsdag wil ik fietsen terwijl het regent, maar dat blijkt niet zo’n slim idee: ik vlieg over het stuur van mijn fiets heen, beland midden op de weg, word door niemand geholpen, en moet mezelf naar de Columbia-ziekenboeg slepen, alwaar ik een tetanusprik krijg. Wat een feest. Die avond alsnog met Annefleur een tripje downtown en de aankoop van een bijzonder fijn paar Palladiumschoenen! Op donderdagochtend de persvoorstelling van een film waar ik heel erg naar uit heb gekeken: The Tempest van Julie Taymor. De film blijkt óf briljant bizar en over-the-top, óf overweldigend slecht. Ik ga nog even voor het eerste. Die avond met Jamie naar Montclair, New Jersey – naar het concert van The Temper Trap! En die kennen we van Sweet Disposition, maar hun hele album Conditions is ijzersterk. Live waren ze ook fantastisch – hoewel ze hier dus totaal geen big deal zijn: de locatie was een soort Amerikaans Patronaat (in Haarlem) met een zooi middelbare scholieren en een paar verdwaalde volwassenen. En Amerikanen zitten graag tijdens concerten… Desondanks was het een topavond!

Voor de schoenofielen: mijn Palladiums. (28 september)

Het NYFF. (30 september)

Het Lincoln Center! (30 september)

The Temper Trap! (30 september)

The Temper Trap met water op de drums. :p (30 september)

4 tot en met 10 oktober: de eerste week dat het woord “blog” meerdere keren doorgestreept wordt in mijn agenda. Evenals het woord “Xi” – ik was voor Xi, het mediablad van de UvA waar ik hoofdredacteur van was, naar het filmfestival hier geweest, maar door alle drukte ben ik uiteindelijk nauwelijks naar screenings geweest, laat staan dat ik de tijd gevonden heb om er verslag van te doen voor Xi… Sorry jongens! Op dinsdag kreeg ik te horen dat mijn professor voor Elements of Dramatic Narrative, een briljante man genaamd Andy Bienen (Oscarnominatie voor het script van Boys Don’t Cry!), superenthousiast was over het idee voor een speelfilm dat we moesten indienen. Dat is het script waar ik nu de rest van het jaar aan werk. Heerlijk! Die avond was er een speciale vertoning van The Shining, wat geweldig was met mijn klas – de ene helft huiverde, de andere helft barstte in lachen uit iedere keer wanneer ze Shelley Duvall hysterisch zagen rondrennen in het hotel. Op donderdag met mijn eerste liefde (jawel) naar een speciale film- en gespreksavond bij het New York Film Festival, waar het ondergewaardeerde Birth uit 2004 werd vertoond. Op vrijdag met Christoph en Italiaan-Amerikaan Vincent naar de nieuwe film van Jean-Luc Godard, die we gelukkig alledrie even stompzinnig en belachelijk vonden. (Het was het soort overpretentieuze film waarover je mensen hoort zeggen: “God, het ontsteeg gewoon het aardse, ik voelde wat de regisseur wilde zeggen… Zo diep, zo diep…”) Vincents familie bezit overigens een half dorp in de Italiaanse streek Emilia-Romagna, en aangezien ik besloten heb over 2.5 jaar mijn afstudeerfilm in Italië te draaien, heb ik dit even in mijn geheugen geprent :) Zondag was Nationale Skypedag voor mij, en eentje die mij, middels briljante imitaties van mevrouw J. Otten, heeft geïntroduceerd tot het fenomeen Oh Oh Cherso…

Calvé Craziness! (11 oktober)

Emma Thompson. Ze hangt dag in, dag uit in mijn regieklas. En ze zal over 2.5 jaar in m'n afstudeerfilm spelen!

11 tot en met 17 oktober: de week waarin alles langzaam begon op te stapelen. De hele week was een stilte voor de storm van 15-19 oktober. Ik had fijne lessen, goede gesprekken met Hilary (regisseuse van Stephanie Daley, mijn regiedocente en inmiddels vertrouwenspersoon/klankbord/”surrogaatmoeder”), lunches en koffie met klasgenoten. Maandagavond ging ik uit eten met Annefleur en haar lieve moeder, die een heel pakket uit Nederland had meegesleept. Calvé-pindakaas, Venz-hagelslag, AH-stroopwafels, Plus-speculaas, Bolletje-pepernoten – heerlijk! Daarbij ook warme kleding waarvan ik het meeste in Haarlem had laten liggen. We aten bij Bettolona, zowaar het eerste restaurant dat écht aan al m’n eisen wist te voldoen: gezellig, goedkoop, goed voedsel, fijne sfeer, échte Italianen, en, omdat ze geen alcohollicentie hebben, kun je zelf wijn meenemen die zij dan serveren alsof het hun eigen wijn is. Een aanrader!

Op donderdagavond met Jessica C, een tweedejaars die in haar jaar de jongste is (d.w.z. 22 jaar jong), naar een concert van Ben Folds en schrijver Nick Hornby in de Barnes & Noble op Union Square. Een briljante avond, vol met mooie muziek, intense gesprekken, wijn in Starbucksbekers, en een avond die pas rond een uurtje of vier tot een eind kwam… De gekte die de volgende dag, vrijdag de 15de, losbrak, overschaduwde bijna het feit dat mijn papa toen vijftig jaar jong werd! Ik had mijn laptop meegezeuld naar de campus, en vanaf de trappen van de fameuze Low Library (dat Pantheon-achtige gebouw) was ik aan het Skypen met de familie. De directrice van mijn opleiding, en Eric Mendelsohn (die mij in april het verlossende telefoontje gaf én die de kostuumontwerper van Woody Allen in de jaren negentig was!), leunden allebei op een gegeven moment het beeld in om m’n vader te feliciteren. Mooie dingen zijn dat.

Lekker hysterisch weer, Wijnalda. Maar toch: PEPERNOTEN! (11 oktober)

Ben Folds en Nick Hornby! (14 oktober)

Met Jessica C bij Ben & Nick. Of Barnes & Noble. (14 oktober)

Lekker charmant om drie uur 's nachts in the montagekamer. (17 oktober)

18 tot en met 24 oktober: op maandagavond ontmoette ik een lid van mijn ouders’ sportschool, die wat spulletjes voor me had meegezeuld, waaronder mijn fijne regenjas – want ja, hier was het inmiddels ook slecht weer geworden! Verder die week, naast alle drukte, Skypen met Nederland, een controlebezoekje aan mijn “eigen” zuster bij de Columbia-ziekenboeg (ene Rachel die werkelijk rechtstreeks uit de hemel afkomstig lijkt te zijn), en natuurlijk huiselijkheid als de was. (Inmiddels ben ik overigens zo goed als gestopt met strijken – ik kan het nu wel gewoon goed, maar ik heb er gewoon geen tijd meer voor. Of zin in…) Deze hele week stonden de woorden “OP TIJD NAAR BED!” in mijn agenda, maar die werden net zo vaak doorgestreept als het woord “Blog”. Zucht. En oh ja, ik had inmiddels mijn nieuwe televisie binnengekregen! Heel fijn, heel fijn.

TV! En ja, die nieuwe regering... (Ik zat na te denken over woordspelingen: rukgering? retering? grrrregering?)

Onverwacht - en anoniem - kadootje van Elise! (21 oktober)

25 tot en met 31 oktober: een fietstochtje langs de Hudson naar 42nd Street op dinsdag, met een bezoek aan de nieuwe Woody Allenfilm, het vreselijk teleurstellende You Will Meet a Tall Dark Stranger. Het bijwonen van een openbare lezing Columbia’s Accademia Italiana op dinsdag. Met Annefleur en de overgevlogen boyfriend naar restaurant The Heights, bij mij om de hoek. “Dine above it all” is de slogan – op de tweede verdieping is het restaurant. Oké…

Herfst in Riverside Park. (26 oktober)

De Henry Hudson Bikeway. (26 oktober)

Ik houd van de herfst. (26 oktober)

1 tot en met 3 november: slapen en huiswerk! Grote inhaalslag om het weekend te compenseren. Gisteren (dinsdag) met Lily een special bezoek aan Trader Joe’s, een grote, goedkope en goede supermarkt een stukje hiervandaan. Goed ingeslagen, dus de koelkast is lekker vol, én er staat nu een plantje in mijn kamer! Hoe lekker burgerlijk. Daarbij een rondleiding door het gebouw van de Verenigde Naties, wat interessant was, maar vooral ook frustrerend – ze zijn ooit begonnen als een instituut om de schade aan internationale betrekkingen vlak na de Tweede Wereldoorlog weg te werken, maar nu staat het hele gebouw vol met peperdure geschenken van dubieuze landen (China, Iran, Israël, Korea) en maakt zo goed als ieder land deel uit van de eenheid. Het criterium voor toelating? “Your country has to be some kind of democracy – at least on paper.” En ja, dat soort dingen maken me kwaad. (Maar dat zie je in onderstaande toeristenpose niet…)

Toen kon ik er nog om lachen... (2 november)

Standbeeld van Sint Agnes dat de atoombom bij Nagasaki overleefd heeft. (2 november)

De zaal der belangrijkheid. (2 november)

Het is waar. (2 november)

Zie hoe mooi de VN de oorlog in Israël hebben weten op te lossen "before the end of 2008". Grrr.

Organic beef hot dog with organic sauerkraut and yellow mustard. Aha. (2 november)

En nu?

Deze week gewoon lekker lessen, een normaal ritme, geen filmprojecten. Ik ben druk aan het schrijven aan andere dingen voor school (vandaar dat ik vaak geen puf meer had voor de blog…), en ik heb deze week genoeg mogelijkheid tot slaap. Ik kijk er zo naar uit! Daarbij zijn de weersomstandigheden deze week zoals ze volgens mij moeten zijn: zonnig maar fris, onbewolkt maar herfst. Heerlijk gezond buitenweer, dus ik ga lekker fietsen. Ik fietste gisteren al naar de VN (wat echt niet te doen is, van West 109th Street naar East 46th Street – en die kant van de stad is onfietsbaar!) en ga morgen lekker naar het Museum of Modern Art fietsen. Morgenochtend ga ik in de rij staan bij mij op school, voor speciale kaartjes voor morgenavond: dan is de briljante Duitse filmmaker Werner Herzog te gast bij mij op school! Zo spannend. Ik heb er erg veel zin in. Daarnaast ga ik vrijdagmiddag met twee acterende vrienden van mijn programma, Garette en Sonya, in een lokaal zitten om ze te regisseren in korte scènes, want uit mijn Directing the Actors-klas leer ik nog steeds niet (behalve dat ik niet een biseksuele, half-krankzinnige, sociaal onbegaafde en vermoeiend ongepaste zestigjarige wil worden als mijn docent). En vrijdagavond hopelijk met Annefleur naar de nieuwe tentoonstelling in het Whitney Museum of Contemporary American Art – hun volledige collectie van mijn favoriete schilder Edward Hopper is EIN-DE-LIJK weer terug in het museum! Ik heb mijn meest favoriete schilderijen nog nooit in het echt gezien, dus ik kan niet wachten. En dit weekend is alles ook nog verbijsterend leeg in mijn agenda.

Toch zijn we ons er allemaal dag in, dag uit van bewust dat onze levens ieder moment weer een bokkensprong kunnen maken. We willen immers filmmakers worden – so I’d better get used to it.

Lieve mensen, dank voor het geduld en het begrip! Ik heb mijn best gedaan om jullie weer wat te lezen geven, en ik ben er ontzettend door gevleid dat jullie zo geïnteresseerd zijn in hoe het hier gaat. Alle reacties worden natuurlijk weer meer dan op prijs gesteld! Maar neem vooral je tijd ;) Ik hoop dat alles goed met jullie gaat!

Heel veel liefs, en tot gauw weer een keer,

Jordi

P.S. Ondanks alle fantastische dingen hier, heb ik even een lijstje gemaakt met wat me stoort aan dit land. Voilà:

Dit Is Toch Echt Fundamenteel Mis Met Amerikanen en Amerika

1. Ze houden niet van Coldplay.
2. Ze zeggen te vaak “like“. En “you know”.
3. Ze houden niet van Woody Allens Match Point.
4. Ze zijn niks minder dan vergroeid aan hun Blackberries en iPhones.
5. De rest van de wereld is echt héél erg ver weg vanuit hier.
6. Het draait hier daadwerkelijk alleen maar om geld.
7. Ze zien er, verrassend genoeg, meestal helemaal niet zo stijlvol uit.
8. Ze kunnen je aanklagen als je niet op een koffiebekertje zet dat de inhoud heet is en zij hun handen eraan verbranden omdat ze niet nadenken.
9. Ze fietsen alsof hun leven ervan afhangt – wat vaak inderdaad zo is.
10. Taxichauffeurs zijn een gevaar voor fietsers, voor voetgangers, voor andere automobilisten, voor overstekend wild, voor hun passagiers, voor de wereldvrede.
11. Ze hebben nog nooit van Suriname gehoord.
12. Ze denken dat marijuana de ÜberDrug is.
13. En ze denken dat ik het dagelijks bij me heb.
14. Ze weten niks van bier.
15. Ze gaan niet naar hun eigen musea – kijk toch een keer om je heen!
16. Ze gaan met z’n 120.000′en naar een football match van een middelbare school.
17. Ze proberen zo politiek correct te zijn, dat het ze weer politiek incorrect maakt.
18. Ze zijn vreselijk verontschuldigend – don’t say sorry, you’re not a sorry person!
19. En dit lijstje wordt vast langer… ;)

P.P.S. Nog een klein sublijstje:

Dit Is Toch Echt Fundamenteel Mis Met Aziaten

1. Ze snappen niet wat “samen leven” betekent. (x 100)
   

En zo laat je ineens twee weken niets van je horen. Je moet ineens weer naar school. Je wordt iedere dag overspoeld met inspirerende beelden, woorden en ideeën. Je ontdekt eens temeer dat New York groter is dan alleen die microkosmos van de Upper West Side (bah, wat elitair). Je brengt hele dagen door in geäirconditionde ruimtes, terwijl buiten de muffige hoogzomer langzaam plaatsmaakt voor grauwe herfsttaferelen en zelfs een orkaan. En dan ineens heb je een loopneus, keelpijn, hoofdpijn en de hardnekkige behoefte om iedere twee minuten je aanwezigheid te benadrukken door loeihard te niezen… Ziedaar de redenen waarom mijn contact met jullie, trouw thuisfront, de afgelopen twee weken zo verwaterde. Dus bij dezen maak ik het goed. (En Sherrol, als je dit maandagochtend pas leest, dan is je ritme weer terug, goed?)

Omdat ik heb gemerkt dat het steeds lastiger wordt om deze blogs in te plannen en ook mijn geheugen niet in staat is ieder detail van de afgelopen twee weken vast te houden, ga ik het vanaf nu ietsje anders aanpakken. Er valt genoeg te vertellen, maar ik zal het wat anekdotischer doen – dan is het zowel voor jullie als voor mij wat beter te behappen :)

Weer naar “school”.

Na een uiterst enerverende en vooral gezellige oriëntatieweek doemde het vooruitzicht van schoolbanken, colleges en aantekeningen langzaam maar zeker op aan de horizon. Sinds 1 februari j.l. ben ik niet meer naar school geweest, voor het eerst sinds ik een jaar of vier was – het voelde dan ook echt weer alsof ik voor het eerst naar de basisschool ging. (Nu moet ik niet zo zeuren; een van mijn medestudenten heeft de afgelopen tien jaar doorgebracht als theatermaker overal in Amerika, als producent hier in de regio, en als soldaat in Bosnië. Ik vind eigenlijk dat je pas dán recht hebt om te spreken van “een terugkeer naar school”. Maar dat terzijde.) De altijd schrikwekkende maar toch o zo bruikbare “structuur” diende zich aan in de vorm van mijn rooster:

• maandag 10-13 Directing I, 14-17 Directing the Actors I;
• dinsdag vrij (jawel, het begint hier haast op de UvA te lijken…);
• woensdag 10-13 Elements of Dramatic Narrative, 18-21 Role of the Producer;
• donderdag 13-14 Mentor Session, 14-17 Screenwriting I;
• vrijdag 10-13 Fundamentals of Directing.

Heerlijk – eindelijk weer wat ritme.

De vijfde verdieping van Dodge Hall.

Mijn vaste stek dit jaar is Dodge Hall, het gebouw op de Columbiacampus dat ook dient als de behuizing voor het hooggewaardeerde Arthur Miller Theatre. Bij binnenkomst een kunstgalerie op links, de administratie en film editing room op rechts, en een kleine (en veel te prijzige) kantine die warme herinneringen oproept aan de knusse Sorbon-cafetaria bij de UvA. Vervolgens de trap op (liften zijn voor invaliden en Amerikanen!) naar de vijfde verdieping. De hoofdgang op de vijfde is aan alle kanten versierd met (meestal gesigneerde) posters van films waar alumni en professoren van het programma aan meegewerkt hebben, van kleine onafhankelijke filmpjes tot bioscoopfilms met Kate Winslet, Jack Nicholson, Sean Penn, Heath Ledger, en wie al nog meer. De namen die je hier voortdurend tegenkomt zijn Milos Forman (One Flew Over The Cuckoo’s Nest, Amadeus), Ang Lee (Brokeback Mountain, Crouching Tiger Hidden Dragon), James Schamus (producent van o.a. Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Lost in TranslationMilk), Kathryn Bigelow (Oscarwinnares voor Beste Regisseur dit jaar), en Robert Altman (The Player, Short Cuts, Gosford Park). Dat is geen verkeerd gezelschap om in te verkeren… Amerikaanse en internationale filmfestivals worden voortdurend bezocht en gewonnen door professoren en studenten. Alles is nét een klein beetje rommelig op deze vijfde verdieping, want alleen kunstenaars lopen hier rond; er suist voortdurend een bepaald soort creatieve energie rond die bijzonder motiverend werkt. Een hele fijne plek om dag in, dag uit rond te struinen.

Toch twee kanttekeningen: de mensen van Dodge Hall zijn net zo geobsedeerd door airco als de rest van Amerika, dus negen van de tien keer is het raadzaam je thermotruien en sneeuwschoenen aan te trekken; en omdat het een oud gebouw is, is er een groot gebrek aan toiletten – per verdieping óf vrouwen óf mannen, en per wc slechts één toilet en twee urinoirs. De rijen zijn iedere pauze weer van het formaat Efteling. (Nu hebben deze wc’s wel één briljante toevoeging: ik stoor me altijd aan het feit dat je de deur van de wc moet opentrekken terwijl niet iedereen zijn handen wast, maar hier kun je met je elleboog een drukknop aanstoten waardoor de deur automatisch openvliegt! Klein detail, maar toch.)

Dodge Hall!

Sunday School.

Nu zijn er mensen die het veel zwaarder hebben en zes dagen per week van zonsopgang tot -ondergang op school zitten, maar ons volledig eerste jaar moest wel even een paar keer knipperen toen we een laatste detail op het rooster zagen:

SUNDAY 6-10PM

Zondag. Avond. Vier uur lang. SCHOOL. Maar mijn hartje begon automatisch sneller te kloppen toen ik ontdekte wat we precies gaan doen op zondagavond: films kijken! Iedere zondagavond vertoont de opleiding, voor het vak Elements of Dramatic Narrative, twee klassieke films die wij als toekomstige filmmakers met huid en haar moeten verslinden. En laat dat mij nou geen enkele moeite kosten! De eerste zondag werd afgetrapt met Alfred Hitchcocks Shadow of a Doubt (1943) – een aardig filmpje – en het nog altijd oerspannende Jaws (1975) van grootmeester Spielberg. Is het niet schitterend als een film zelfs vandaag de dag, vijfendertig jaar na dato, een volledige filmzaal nog altijd de stuipen op het lijf kan jagen? Twee uur lang huiveren, lachen en schrikken – het was een prachtervaring. En zo had ineens niemand er meer problemen mee om op zondagavond “naar school te gaan”…

Het slachthuis.

Onze eerste week bestond voornamelijk uit het bijwonen van zogenoemde Crit Week sessions. Tijdens deze week worden de acht tot twaalf minuten lange filmpjes die de eerstejaars tijdens de zomer gemaakt hebben (als bezegeling van het eerste jaar) vertoond voor panels van docenten, die vervolgens het werk tot op het bod fileren. De zenuwtrekken en zweetdruppels op de gezichten van de tweedejaars die onze introductieweek begeleidden, spraken boekdelen over hoe gezellig deze week zou worden. Wij eerstejaars waren uitgenodigd om de hele week lang kritieksessies naar keuze bij te wonen, om een indruk te krijgen van het werk van studenten en van de lesgevende faculteit. Mijn eerste sessie op dinsdag bevatte vier filmpjes, waarvan één heel slecht, één interessant maar half geslaagd, één een volwaardige speelfilm in twaalf minuten, en één hartverscheurend mooi (en “toevallig” geregisseerd door de vrouw van m’n dromen, die zelf ook geëmotioneerd was aan het eind en natuurlijk door mij getroost wilde worden…). Het dienstdoende panel bestond uit Jamal Joseph, hoofd van de opleiding maar ook gewoon een bijzonder coole en relaxte gast; Evangeline wiens achternaam ik ben vergeten maar die wel bijzonder sympathiek overkwam; en Darrell Larson, een markant figuur en tevens mijn docent voor Directing the Actors I. Deze eerste kritieksessie was opvallend mild en positief. Not too bad, eh?

De dag erna zou iets anders uitpakken. Ik bezocht een kritieksessie met Katherine Dieckmann (een ietwat excentrieke vrouw wiens stem ik herkende van mijn sollicitatiegesprek over de telefoon in maart), June Stein (een geweldig en heerlijk maf vrouwtje dat mij was aanbevolen door Lenore Dekoven, de vrouw die voor mij een aanbevelingsbrief had ingediend bij Columbia); en Nick Proferes.

Nick Proferes.

Deze man verdient zijn eigen hoofdstukje. Voor de Feliseni onder mijn trouwe lezers: denk aan meneer Vessies – in het kwadraat. Voor alle andere mensen: denk aan “onvoorspelbaar”, “briljant”, “doodeng”, “inspirerend”, “hilarisch” en “onnavolgbaar”. Dit is een man die rustig achterover leunt in zijn stoel, dan ineens iets hoort wat hem niet aanstaat (zoals: “Don’t you worry, this is just an exercise“), voorover schiet en roept: “This is NOT an exercise – it is your fucking LIFE!” Deze man is zo elektrisch geladen dat je geen moment een andere kant op durft te kijken. Tijdens zijn colleges Fundamentals of Directing op vrijdagochtend zat ik steeds op de eerste rij om geen moment van zijn genialiteit te missen. En wat zit je hart in je keel als zijn staalblauwe ogen ineens weer jouw kant op schieten! Schitterend. Hij was tijdens de kritieksessie bijzonder direct en onomwonden in zijn commentaar, maar nooit gemeen of akelig; hij had gewoon voortdurend gelijk. De man heeft het temperament van een Italiaan en de stem van een personage uit een Woody Allenfilm. De man levert wijze inzichten en verpakt ze als topentertainment. Gestructureerd is hij zelden, gepassioneerd is hij voortdurend. Sommige mensen vinden dat lastig; ik vind het fan-tas-tisch. En soms weet Nick (niemand zegt hier “meneer Proferes”) je zelfs iets mee te geven dat je nooit meer dreigt te vergeten, zoals het mooiste citaat tot nog toe: “Nothing we teach you here is as important as what’s inside of you.” Was getekend: Nicholas T. Proferes. (Overigens is dit één van de weinige citaten zonder “fuck” erin.)

Nicholas T. Proferes, a.k.a. Nick.

Like the cast of a Fellini movie?

Mijn verdere professoren zijn ook allemaal een slag apart. (Dit aanbod aan kleurrijke figuren doet me een beetje denken aan mijn dagen op het Felisenum. Geen verkeerd teken, wat mij betreft.) Hilary Brougher is mijn docente voor Directing I – en ik vind haar echt prachtig. Ze is heel erg toegewijd, heel erg down to earth, heel gezellig en ze wil heel graag weten wat wij te vertellen hebben. Ons klasje bestaat uit twaalf mensen en dat geeft een heerlijk ontspannen sfeer, waarin iedereen zijn/haar mond durft open te trekken. Daarnaast heeft Hilary met Tilda Swinton gewerkt, een topactrice! Hilary inspireert me enorm.

Mijn docent voor Directing the Actors I is, zoals gezegd, Darrell Larson. Met hem heb ik persoonlijk nogal wat moeite. Niet alleen door zijn merkwaardige snor, Rob de Nijs-/Emile Heussen-achtige manier van kleden en matje in het haar. Neen, ik vind het vervelend als mensen te laat komen en dan zeggen “dat dat deel van hun persoonlijkheid is, dus dat moeten we hen maar vergeven.” WRONG! Daarbij gaf hij een twintig minuten durende monoloog over zijn slechte ervaringen met Bruce Willis. Hartstikke leuk en aardig, maar daarvoor ben ik hier niet. De man is een acteur, en een dramatische ook. Hij is me iets te fancy over zijn eigen biografie, hij is bijzonder rommelig, en ik ben het niet eens met zijn manier van regisseren. Eerst stond ik op het punt om naar een andere klas over te stappen, maar binnen deze school is het zo geregeld dat je uiteindelijk van iedereen wel een keer les krijgt. Nu zie ik steeds meer in hoe leerzaam het kan zijn om les te krijgen van iemand met wie je het fundamenteel oneens bent (UvA, anyone?). Het zal allemaal wel loslopen.

Andy Bienen is een bijzonder sympathieke en verlegen man die ons met z’n zeventigen lesgeeft in Elements of Dramatic Narrative, waarin hij drie uur lang met de klas discussieert over geziene films, gelezen verhalen, en vooral over de vraag: wat maakt een goed verhaal? Mooie materie, en hij geeft erg prettig les, op een vaak onverwacht hilarische manier. Een fijne klas.

Op die woensdag hebben we ‘s avonds het vak Role of the Producer, waarvoor nu nog maar één college gehad hebben. Dat college was een gastcollege van Thomas Schatz, een Texaanse professor die ons “lesboek” Genius of the System over de geschiedenis van Hollywood geschreven heeft. (Ik zeg “lesboek” omdat niks hier echt verplichte materie is door het ontbreken van tentamens – maar het is toch zo fijn om te lezen allemaal, je doet het automatisch wel. It’s just fun!) Weinig nieuws onder de zon voor iemand die Bordwell en Thompsons Film History-bijbel heeft moeten doorploegen voor zijn studie in Amsterdam, maar toch een leuke opfriscursus. Onze normale docent is Ira Deutchman, een filmproducent wiens bedrijven Fine Line Features en Picturehouse al flink wat vingers in de pap gehad hebben. En, grappig genoeg, een typisch New Yorkse Jood – wat eens temeer bevestigt dat de Amerikaanse filmwereld echt geregeerd wordt door Joodse mensen. (En dat is niet racistisch bedoeld – het is echt zo! MGM, Paramount, 20th Century Fox, al dat soort maatschappijen zijn door Joodse ondernemers gestart. En tot op de dag van vandaag is ‘s werelds grootste filmapparatuurwinkel, B&H, een uitgesproken Joods bedrijf waar iedereen gedraaide lokken, baarden en keppeltjes draagt.)

Het eerdergenoemde Fundamentals of Directing wordt iedere twee weken onderwezen door een ander lid van onze regie-afdeling: Nick Proferes, Eric Mendelsohn, Hilary Brougher, Tom Kalin, Ramin Bahrani – iedereen komt aan bod, en dat werkt verfrissend. Dit is tot nog toe mijn favoriete college (maar wellicht kwam dat vooral door Nick). Tenslotte nog Screenwriting I, dat afgelopen donderdag voor het eerst plaats had moeten vinden. Helaas moest onze docente Milena Jelinek, een oorspronkelijk Tsjechische schrijfster die op school zat met Oost-Europese grootheden als Milos Forman, op het laatste moment de stad uit wegens een noodgeval (familie, vermoed ik). Dat vak viel zodoende uit, en daar heb ik dus nog niks over te melden – behalve dat ik de achternaam van de docent vrij hilarisch vind (ik bedoel: jelly neck? :D).

Annefleur in de Strand Bookstore.

Vrienden.

Te midden van al die nieuwe indrukken en ervaringen ontdek je plots dat er een paar gezichten zijn die steeds weer terugkeren. En zo besef je je ineens dat je misschien wel echt bevriend bent geraakt (of aan het raken bent) met mensen als Jamie, Brian, Joelle, Andrew, Frieda, Tom, Liz, Christoph, Stian, Marisa, Joanna, Jacey, Fernando, Darya, Erlingur, Jennifer… En ja, dat is fijn. Heel erg fijn! Iedereen wil zo snel mogelijk met elkaar samenwerken en iedereen plant voortdurend dingen met elkaar. Vanochtend ben ik, bij wijze van zondagkerk, met Tom naar de nieuwe film Never Let Me Go geweest. Op 30 september ga ik met Jamie naar het Wellmont Theatre in New Jersey om daar The Temper Trap te zien! En begin oktober huren we waarschijnlijk met een aantal mensen (Darya, Jessica,  Raghav, Rachel, Jamie, Tom) een busje en rijden we naar de Hamptons om daar de documentaire The House of Suh te zien van onze medestudent Iris, op het Hamptons Film Festival. Top! :)

The life of an underaged kid.

al·co·hol (1) stof die uit allerlei grondstoffen, bijv. suikers wordt bereid als bestanddeel van genotmiddelen, als oplos-, extractie-, ontsmettingsmiddel enz. (2) vloeistof die voor een zekere negentienjarige Hollander in New York bijzonder moeilijk te verkrijgen is.

val·se i·den·ti·teits·kaart (1) via illegale wegen geconstrueerd identiteitsbewijs met foutieve informatie die van toepassing lijkt te zijn op de drager. (2) een trucje dat een zekere negentienjarige Hollander in New York uit principiële bezwaren weigert toe te passen, aangezien hij in zijn thuisland al jaren probleemloos alcohol nuttigt en zich te oud voelt voor dit soort puberale grappen. (3) een trucje dat voor een strafblad kan zorgen, en daar heeft een zekere negentienjarige Hollander in New York niet heel veel trek in met zijn F1-visum.

wa·ter (1) vloeistof die in zuivere toestand geen kleur, reuk of smaak heeft. (2) vloeistof die automatisch en zonder kosten wordt geserveerd en bijgevuld in hoge glazen in ieder restaurant in New York.

Snap·ple (1) drinkbaar. (2) alcoholloos. (3) $2.47 bij de Rite Aid.

Fietsen.

En ach, wat ben ik toch verknocht aan mijn fietsje! Door mijn griep heb ik een week niet kunnen fietsen, maar dit weekend neem ik het er weer lekker van: gisteren (zaterdag) heb ik de oostelijke kant van Central Park en een deel van de Upper East Side afgecruised op weg naar het Guggenheim-museum, en vandaag pakte ik mijn stalen ros om over de westkant van Central Park en door de Upper West Side naar het Lincoln Center op 66th Street te gaan.

Overigens heb ik laatst ook een tripje gemaakt naar het Metropolitan Museum of Art, nog voordat ik ziekig werd, en dit heb ik vastgelegd voor twee vriendinnen in Nederland die voortdurend schitterende korte filmpjes voor me maken. Ziehier het resultaat (excuus voor de tergend lage kwaliteit…):

Het koelkastje.

Ondertussen gaat het leven hier op 362 Riverside Drive ook gewoon door. Het contact met mijn huisgenoten neemt toe (zie verder), maar ik heb wel besloten om niet meer tijd door te brengen in onze keuken dan strikt noodzakelijk. De meeste mensen hier wachten braaf totdat de grote schoonmaak op woensdagmiddag de keuken weer volledig verschoont – maar aangezien ik bijna iedere dag kook, ga ik daar niet op wachten. Ik maak steeds na m’n eigen kookwerk schoon (oftewel: haast iedere dag neem ik de keuken onder handen). Tel daarbij ook nog eens de kakkerlakken op – nou ja, “kakkerlakken”: het waren er twee sinds ik hier woon. Twee grote. Allebei dood nu. Morsdood. Maar aangezien ik nog nooit een echte kakkerlak had gezien voor ik hierheen verhuisde (bah, walgelijke westerling ben ik toch), wilde ik daar toch even iets anders op verzinnen. Nu heb ik, driewerf hoera, mijn eigen koelkastje! Ik heb nog geen naam voor het knuffelbare ding maar het staat in ieder geval leuk op m’n kamer. Het is fijn om ook dat nu bij de hand te hebben.

Suggesties voor een goede bijnaam? :)

Something’s ticking in my room.

Een klein noemenswaardig dingetje in mijn nog altijd schitterende kamer – huisgenoten, schoonmakers en beveiligingspersoneel blijven me voortdurend complimenteren over hoe mooi en “homely” het hier is – is een raar tikkend geluid dat soms, vaak ‘s avonds, op komt spelen. Het is heel zacht, maar aangezien ik een neurotische autist kan zijn, het stoort me toch. Ik heb aan al m’n meubels en objecten lopen wiebelen, maar ik kan maar niet achterhalen waar het geluid vandaan komt. Het klinkt als een kastje dat zachtjes tegen de muur aan tokt. Misschien is het de buurman.

De huisgenoten.

Over de buren gesproken: mijn buurman in 3A1 is een bijzonder irritante Indiër. Niet dat hij veel overlast bezorgt, maar zijn hele aanwezigheid is een beetje storend… Hij sloft op ieder tijdstip van de dag over een vaste, in het vloerkleed gesleten route naar ofwel de keuken (om een kop bruine smurrie te microwaven) ofwel de douche (om de hele badkamer vol te laten stomen, want ramen openzetten doen we hier niet). En áls hij dan eindelijk zijn mond opentrekt, blijkt zijn stem nogal zeikerig en blijkt zijn hoofdonderwerp het bijvullen van afwasmiddel. U begrijpt: deze beste man is een ware filosoof.

3A2 ben ik zelf, en aan mijn andere kant bevindt zich 3A3, dat op nogal rommelige wijze dienstdoet als de casa van oude bekende Keenya (jawel, zij van Grappen & Grollen van Hiernaast). Helaas, helaas: met die guitigheden is ze gestopt. Sterker nog: ze blijkt best wel sympathiek. Na haar domme opmerkingen en zwijgzaam divagedrag is ze nu overgegaan op een normale modus: die van studerende buurvrouw. En als ik haar dan tegenkom in de keuken, en ze ontdekt dat ik grieperig ben, kijkt ze me ineens bezorgd aan en raadt ze me allerlei methodes aan om van m’n griepje af te komen. She’s actually kinda nice. (En ze komt uit Canada, dus ze had nooit helemáál een domme Amerikaan kunnen zijn…)

3A4 biedt sinds kort onderdak aan twee Japanse meisjes. Ze zijn erg vrolijk en open en zeggen “Hey” op een hele lieve manier, dus dat is altijd welkom. Eén van de twee is voor een Japanse erg lang en heeft een Frans Amélie-achtig kapsel, en daardoor doet ze me altijd denken aan een voormalige lerares Frans op mijn middelbare school (wie o wie?). Ze delen een best grote ruimte en ze zitten aan de voorkant van het gebouw, dus uitzicht op de zonsondergang over de Hudsonrivier! Ik moet die kamer maar eens even goed in de gaten houden; misschien kan ik nog eens mijn slag slaan die kant op.

In 3A5 vinden de Californische Kipper, die, zoals eerder gezegd, studeert voor sociaal werker. Altijd sympathiek, not much around, maar een goeie gast. Hij heeft sinds eergisteren een vriendin van hem uit San Francisco over de vloer, en zij overweegt om zich ook voor Columbia’s filmmaster aan te melden. Kipper bleek over mij verteld te hebben, dus we hadden een uitgebreid gesprek in de altijd gezellige keuken. 3A6 is de kamer van een poëziestudent wiens naam ik steeds vergeet; hij is een enorme Amerikaan (juist, in de meest Amerikaanse zin van het woord), maar een opvallend zachtmoedig en – ahum – poëtisch mens. Alleen zijn obsessie met onze magnetron zal ik nooit helemaal begrijpen. Eten wordt ook op andere manieren klaargemaakt, beste buurman.

3A7 en 3A8 huizen Aziaten (you didn’t see that coming, didn’t you?). Ik weet niet wie ze zijn, hoe ze heten, wat ze doen, want ze zijn erg gesloten en wereldvreemd. Toch jammer. In 3A9 en 3A10 vinden we gelukkig gezellige Aziaten. In de eerste kamer woont Jay, een goedmoedige student Computer Science die iedere dag uitgebreid staat te kokkerellen, dus daar hebben we een raakvlak. 3A10, schuin tegenover mijn deur, is de kamer van Diedi (over wie ik eerder heb verteld). Zij is dat schattige kleine Chinese meisje met wie ik een filmavond heb gehouden, en wiens rijstkookmachine ik te allen tijde mag lenen (nog steeds niet gedaan – sorry, Sherrol!). Zij is echt een schat van een mens, hoewel haar vette accent haar nog altijd in de weg staat. Net kwam ze weer langsgesloft op haar slippers en in haar badjas, haar dikke brillenglazen volledig beslagen door de stomende badkamer. Cute! :)

Rite Aid, Silver Moon Bakery, en de West Side Market.

Voor mijn dagelijkse benodigdheden trek ik steevast naar drie etablissementen hier gelijk om de hoek. De eerste is de Rite Aid, een filiaal uit een keten aan pharmacies (in Amerika vind je immers zelden iets waar er maar één van is). In wezen is de Rite Aid een soort apotheek, maar ze verkopen er werkelijk alles – en voor een relatief lage prijs. De Rite Aid is mijn uitvalsbasis voor wasmiddel, theedoeken/schuursponsjes/keukenrollen, douchegel, kauwgum en dat heerlijke frisdrankje Snapple. Ik heb zelfs een Ride Aid Wellness+ Card, een soort AH-Bonuskaart (ik voel me zo thuis hier…) waarmee ik écht veel korting krijg (wasmiddel: $9,99, met kaard kaart $4,99 – standaard!). Enig nadeel is het personeel: ze spreken bijna alleen Spaans en ze hebben ooit een klap van de molen gehad. ALLES DUURT HIER ZO LANG. Maar ach, voor een lagere prijs maakt dat me niks uit, en het helpt me ontstressen. Mij in ieder geval – de rest van de klanten blijft heerlijk opgefokt. It’s the New York life.

Ten tweede is de Silver Moon Bakery op Broadway en 105th een heerlijke, échte bakkerij waar ik met regelmaat kom om vers gesneden brood te halen. Supermarktbrood is hier simpelweg niet te vreten, maar zij weten gelukkig wat echt brood is. Het is misschien niet heel goedkoop – omgerekend 4 euro voor een brood – maar het is het dubbel en dwars waard. Ook een leuk cafeetje, trouwens.

Gelijk achter mijn huis vinden we mijn derde veilige haven: de West Side Market. Groot, vol, vaak druk, maar vol met lekkere dingen voor relatief normale prijzen (al is gezond eten hier altijd duur). Ik vind er in ieder geval negen van de tien keer de ingrediënten die ik nodig heb, plus de inspiratie voor nieuwe dingen. Ik vind vast goedkopere opties als ik meer downtown ga – die vind ik zeker: Trader Joe’s op Union Square schijnt er zo één te zijn, maar die opent als het goed is ergens deze herfst zijn deuren in mijn Upper West Side! – maar dit is prima zo.

De sleutels.

Niet alles kan altijd maar goed gaan, natuurlijk. En als je de hele dag je kamer in en uitloopt en voortdurend de deur achter je dichttrekt, komt er geheid een moment dat je nét je sleutels aan de verkeerde kant van de deur laat liggen. Het overkwam mij anderhalve week geleden. En dan kom je in bureaucratisch Amerika: het was een feestdag (Labor Day), en de huisbaas was er officieel niet, maar aangezien hij ook in het gebouw woont, liep hij gewoon rond. Ik mag deze Ronald graag, en ik vertelde hem over mijn probleem, en natuurlijk kon hij de deur weer voor me openen – maar ik moest toch echt de Columbiaformulieren invullen, de Columbiaservice bellen, en wachten (een half uur!) totdat die service mijn huisbaas zou bellen. Zucht. Het lijkt de UvA wel!

Het eten.

Vooralsnog gaat het uitstekend met eten hier! Ik kook bijna iedere dag voor mezelf en heb zelden moeite om te verzinnen wat ik wil eten. Natuurlijk is het budget wat kleiner en de pasta daardoor niet superdeluxe, maar ik eet gevarieerd en lekker en goed! En zodra ik even geen zin/tijd heb om te koken en (al dan niet met anderen) uitwijk naar een eettentje, pakt dat vaak (behalve de heerlijke falafel-/halalvoedselkarretjes op straat!) niet goed uit. Een Italiaans restaurant doet me terugverlangen naar een lauwe pizza in het Haarlemse Novecento (hoewel hun woensdagavondmenu briljant is, trouwens). Een tonijnsandwich bij Pinnacle op Broadway is te duur, te mayonaiserig en te volgepropt. Een klassiek hamburgerrestaurant is natuurlijk al helemaal één brok vettige uienringen en buns van nepbrood. Dus dat laat ik maar weer even schieten de volgende keer. Ik moet wel even melden dat Annefleur en ik van plan waren om naar de beste falafeltent en Syrisch restaurant van de stad te gaan, Alfanoose in het Financial District. Deze was helaas gesloten.

De idioten.

Het was namelijk 11 september. Annefleur en ik waren downtown om de Anti-Moskeerally bij te wonen, een haatprotest tegen de bouw van de moskee op Ground Zero en tegen de “islamisering van Amerika” in het algemeen. Waarom wilden wij ons begeven tussen deze krankzinnige lieden? Omdat Geert Wilders daar ging prediken. Natuurlijk was het afgrijselijk, stupide en deprimerend, maar ik ben trots op mezelf dat ik m’n ogen niet heb gesloten voor dit deel van de moderne mens. Plus: het leverde een paar interessante plaatjes op…

De griep.

Zoals gezegd kwam er aan het eind van vorige week (ergens op die bewuste vrijdag 10 september, om precies te zijn) een virusje langs dat mij flink wist te vellen. Een volledige week lang heb ik mijn steeds drukkere programma gecompenseerd met koppen thee en bouillon; kilo’s mineola’s, mandarijnen en kiwi’s; liters verse jus d’orange; potten Dampo/Vaporub en veel uren slaap; en een haat-liefdeverhouding met de neusspray. (En gottegot, wat ben ik mijn lieve moedertje daar in het verre Nederland toch dankbaar dat de essentiële dingen in dat toilettasje bleken te zitten…) Het heeft even geduurd, en mijn medestudenten werden vast gek van mijn gesnif, gehoest en gekuch, maar nu is het weer over. Maar wat wil je ook als je voortdurend in gerecyclede lucht zit in steenkoude lokalen terwijl buiten het klimaat bokkensprongen maakt?! (Daarover gesproken: neen, ik ben niet mijn huis kwijtgeraakt door de recente orkaan Earl die over de stad trok. Het was veel onweer en regen. Maar de mensen in Brooklyn hadden het ‘t zwaarst, al valt ook daar de schade mee.) Anyhow, ik ben weer helemaal terug op volle kracht!

(Overigens kreeg ik tijdens deze griepweek wel af en toe de sterke behoefte om kleine dingen te doen die ik in Nederland zo geregeld deed: naar het strand bij Zandvoort, fietsen door Santpoort-Noord of Velserbroek, naar de bios in Amsterdam, wandelen naar de UvA, in de trein naar Schiphol… Gelukkig verwaaide dat vrij snel als ik maar even hier de deur uit ging. Maar toch grappig.)

De films.

Last but not least heb ik natuurlijk ook weer voldoende films gezien de afgelopen tijd. Ik ben twee uur geleden teruggekomen van zondagschool, waar we de Japanse klassieker Ugetsu (1953) hebben gezien (niet bijster interessant) en het altijd briljante Sunset Boulevard uit 1950, een film die me ook nu weer volledig wist mee te slepen. Schitterend! Mijn verdere tips naar aanleiding van de afgelopen twee weken zijn:

• I Am Love, prachtige en opera-achtige Italiaanse film met een mooie rol voor Tilda Swinton, die werkelijk álles lijkt te kunnen [sinds 26 augustus j.l. in de Nederlandse bios];
• Los abrazos rotos, een fijne film van Pedro Almodovár van vorig jaar, met prachtige muziek, beelden en dito acteurs;
• Cemetery Junction, een hartverwarmende combi van Almost Famous, The Graduate en de films van Edgar Wright, van de hand van dat briljante duo Ricky Gervais en Stephen Merchant [10 november in de Nederlandse bios!];
• Never Let Me Go, mooie, gevoelige en meeslepende verfilming van Kazuo Ishiguro’s boek, zij het niet zo indrukwekkend als Remains of the Day [februari 2011 in de Nederlandse bios];
• The Madness of King George, een hilarisch en fantastisch geacteerd historisch drama uit 1994, een film die iedere kostuumfilmliefhebber gezien zou moeten hebben.

En er volgt vast nog veel meer :)

Zo weinig tijd en zoveel te doen!

Ach, New York, New York… Zonder dat je het doorhebt, zit je hier ineens al zes weken en ben je alweer haast fulltime in het schoolritme. Zodra ik echter m’n fiets pak, besef ik weer hoe belachelijk veel deze stad te bieden heeft. Ik kijk uit naar alles wat er de komende tijd op het programma staat (er wordt in de schoolgangen gefluisterd dat meesterregisseur David Fincher bij ons langs gaat komen met zijn nieuwste film, die over Facebook) en ik ga vanaf deze week ook als persgegadigde naar het New York Film Festival! Dus opnieuw genoeg te doen, genoeg om naar uit te kijken, en genoeg om iedere dag met volle overgave van te genieten.

Opnieuw mijn welgemeende excuses voor mijn periode van stilte, maar ik blijf mijn best doen jullie zo veel mogelijk op de hoogte te houden. Ik word nog altijd bijzonder vrolijk van al jullie reacties, waar dan ook, dus keep ‘em coming if you feel like it! Ik zal hoogstwaarschijnlijk niet meer wekelijks updaten, tweewekelijks is wat beter te behappen, dus dan weten jullie dat alvast. En laat het me even weten als je ineens hier in de buurt bent, dat is wel zo gezellig ;)

Ik zwaai uitgebreid uit mijn raam naar jullie, maar jullie kunnen dat vast niet zien.

Anyway.

Dikke zoen,

Jordi

Afgelopen zondagavond duik ik vroeg mijn bedje in. Ik ben aan de vooravond van de Grote Boze Oriëntatieweek van het MFA Film Program aan Columbia. Een week lang zullen wij arme eerstejaars overspoeld worden met informatie, activiteiten, gratis eten en borrels. Absoluut niet verkeerd! Iets in mij ziet er een klein beetje tegenop om in de introductiemodus te schieten; ineens moet je je weer voorstellen aan de hele wereld en “vrienden maken”, iets wat ik natuurlijk al een tijd niet meer heb hoeven doen. Maar gelukkig zijn we allemaal in hetzelfde schuitje; niemand kent iemand, dus er valt deze week genoeg te ontdekken.

Op maandagochtend word ik wakker na een chaotische nacht. Uit angst om me te verslapen heb ik twee wekkers gezet, de eerste met Coldplay’s Life in Technicolor, de tweede met Thomas Newmans Dead Already uit American Beauty. Ik blijk uiteindelijk geen van beide nodig te hebben. De hele nacht word ik iedere twee uur wakker. Na half zeven lukt slapen helemaal niet meer; ik blijk meer gespannen dan ik dacht. In alle rust ontbijt ik – ik had alles tegen mijn gebruiken in al de vorige avond klaargezet – en wacht ik. Dan loop ik op m’n gemak naar het kantoor van de International Students and Scholars Office om me officieel in te schrijven – ik was er de vrijdag daarvoor achtergekomen dat dit een verplichting was die ik in al het geregel over het hoofd gezien had. Gelukkig blijk ik niet de enige op het kantoor op maandagochtend; de helft van China en een kwart van India zit eveneens in de ruimte te wachten met dezelfde bedoeling. (Overigens is het echt waar dat bijna heel China en India hier vertegenwoordigd zijn; deze twee nationaliteiten nemen meer dan de helft van Columbia’s internationale masterstudenten in beslag en studeren uitsluitend Engineering of Computer Science.)

Hierna loop ik door naar Dodge Hall, het hoofdgebouw van Columbia’s School of the Arts waar mijn filmafdeling onderdeel van is. Op weg naar de vijfde verdieping kom ik de ene na de andere medestudent tegen – en tot mijn opluchting blijkt iedereen net zo slecht geslapen te hebben als ik. Dan ga ik door de deuren op de vijfde verdieping en meld ik me aan bij de inschrijftafel, opgewacht door de stralende lach van de jonge vrouw die inmiddels de liefde van m’n leven is geworden, wiens naam ik niet zal noemen, en op wie ik verder ook niet in zal gaan. Anyway, ik schrijf me in, plak een knullige sticker met m’n naam erop op m’n blouse, en loop de Lifetime Screening Room binnen, onze eigen bioscoopzaal. Daar krijgen we de hele ochtend lang de ene na de andere opwindende, inspirerende en prikkelende toespraak van leden van de faculteit. “This is not only a university, or a school, or a faculty, or a building. This is a family, a community, and we’re all here to learn. So make mistakes and fail – because otherwise, you’d be truly wasting your time. And your ridiculous tuition fee, of course.” Zo spreekt het hoofd van de opleiding ons toe. En wanneer Hilary Brougher, mijn docente Regie, uitleg geeft over haar vak, draait ze ineens haar blaadje om, zucht ze, en roept ze met een stralende lach uit: “Fuck it, let’s just make movies!” Ik mag deze mensen wel.

Op deze zelfde maandag worden we onderverdeeld in mentorgroepjes, zes mensen per groep. Onze mentor is de toffe Erlingur uit IJsland (die ons meedeelt dat er nog twee andere IJslanders in het programma zitten, “dus bijna een kwart van de IJslandse bevolking is nu hier”) en in mijn groepje vind ik de Mexicaanse Fernando (briljant, en niet alleen door zijn pornosnor); Liz uit Brooklyn (die een levensverhaal heeft dat het verfilmen waard is); de Californisch-Chinese “valley girl” Lily (wiens achternaam, Niu, de Chinese term voor “Buttons” is, dus we noemen haar nu consequent “Lily Buttons”); de Brit Andrew (verantwoordelijk voor de dagelijkse portie gezond Brits relativisme en sarcasme); en Brian, de Rhode Islander die ik al eerder had leren kennen. Onze introductietraining voor de Sony EX1-camera en montageprogramma Final Cut Pro loopt al snel uit op gewoon gezellig geouwehoer. Heerlijk dagje zo.

De volgende dag open ik ‘s ochtends een Amerikaanse bankrekening bij Citibank, de enige bank in Amerika wiens geldautomaten vrolijk zijn (“Hey, good to see you! Shall we get started? Please, tell me your pin code, that’ll make things easier.“). Joanne Wallace is de uiterst gezellige vrouw die me vertrouwen weet te geven in het Amerikaanse financiële systeem (een ongegrond vertrouwen, waarschijnlijk, maar toch). Ze is afkomstig van Trinidad en Toledo in het Caribisch gebied, en al snel loopt ons gesprek uit op kleine landjes en (te) hoge zomertemperaturen. Opgewekt loop ik de bank uit en ga ik opnieuw naar Dodge Hall, waar we na een korte introductie weer weggaan met onze mentorgroepjes voor een rondleiding over de campus (voor m’n gevoel de zeshonderdste Columbiatour waar ik aan meedoe). Deze rondleiding loopt vloeiend over in de lunch bij één van de vele goede én goedkope restaurants rondom Columbia. Daar komen we al etend, lachend en drinkend met ideeën voor de korte film die we de volgende dag in elkaar moeten gaan draaien. We verzinnen iets over een nepdocumentaire over onszelf, schrijven de hoofdstructuur uit, en keren dan weer terug naar de universiteit. Een panel van ouderejaars vertelt over hun ervaringen en ik krijg langzaam de kriebels; stop met praten, ik wil wat doen! Gelijk na het panelgesprek schuift het hele bataljon aan studenten door naar de vaste kroeg Havana Central, waar een ruimte is afgehuurd en is volgeladen met drank en heerlijk Zuid-Amerikaans eten. Een zeer geslaagde avond, met een belachelijke hoeveelheid te gekke mensen en zowaar een hoop geknuffel! Ik ben blij dat ze dat hier toch ook graag doen :)

Op woensdag is het heet. Héél erg heet. De hele dag. En terwijl bijna alle andere groepjes zo wijs zijn om hun filmpje binnenshuis te draaien of op een andere dag, bestaat mijn groepje natuurlijk louter uit mensen die ofwel diehards van het kaliber Bruce Willis zijn, ofwel maniakale artistieke neuroten met een stiekeme voorliefde voor uitdrogen. Hoe dan ook, we hebben al onze spullen en we draaien het filmpje in het schitterende Riverside Park. Ik ben voor deze dag aangewezen als regisseur – wat ergens best lastig is: het is slechts een oriëntatiefilmpje en we doen het vooral voor de lol, maar je wilt ook niet gelijk een indruk wekken dat je totaal niet weet waar je mee bezig bent. Het is soms wat rommelig, maar uiteindelijk hebben we een hele dag lang vooral heel veel lol en leren we mekaar goed kennen. De zesdollarlunch bij Hunan Balcony op Broadway is niet te versmaden en ook de aanwezige airco doet ons goed. Tegen een uurtje of acht, nadat we tussendoor ook nog half gemonteerd hebben, druipt iedereen gesloopt maar voldaan af naar huis. Thuis heb ik gelukkig nog kliekjes staan en gooi ik voor het eten mijn berg was in de wasmachines beneden in het gebouw. Terwijl ik het wasmiddel afmeet in de dop, realiseer ik me ineens dat ik vandaag mijn eerste Amerikaanse film heb geregisseerd – en dat geeft me ergens toch een beetje vleugels…

Ik verveel me stierlijk op donderdagochtend. De drie uur durende informatiesessie van de School of the Arts bevat bijna alleen maar informatie die ik via infobijeenkomsten voor internationale studenten óók al gehad heb. Wel is het grappig om op te merken dat Columbia bij iedere infosessie voortdurend prijzen uitdeelt via een soort miniloterij om de aandacht van de studenten er maar bij te houden. Aangezien ik onder de prijzen geen gratis cruise of kwijtgescholden collegegeld zie, dwaalt mijn aandacht langzaam maar zeker af. De knullige veiligheidsvideo, geproduceerd door een niet al te getalenteerde alumnus van onze afdeling, kan gelukkig wel rekenen op een onophoudelijke bulderlach van de filmkant van de zaal – maar juist op onbedoeld grappige momenten. Heerlijk pijnlijk. De rest van de middag wordt besteed aan het gezamenlijk monteren van ons korte filmpje – en terwijl de anderen zich in de Digital Media Center van onze school hebben gepropt, gebruik ik m’n babbel en regel ik voor mijn groepje een apart lokaal met een computer aangesloten op een tv-scherm. Ideaal. Aan het eind van de middag, na een vaak hilarische en zeer interessante middag monteren, begeef ik me naar 548 Riverside Drive waar Annefleur op dit moment woont. We drinken wat, we doen boodschappen, we koken, we eten (maar niet te heet voedsel, want het is opnieuw gutsend warm) en we drinken stiekem Corona’s op een pier aan de Hudson. Een heerlijke en heerlijk nostalgische avond, en een goede manier om tussentijds bij te komen van een nu al ingrijpende week.

Op vrijdag slaap ik eerst lekker uit. Overdag hebben we geen verplichtingen vanuit de universiteit, dus ik pak mijn fiets en ga naar het Metropolitan Museum of Art, kortweg Met – het grootste museum van de stad. Als bedankje voor de gezellige video’s die mijn lieve Iris en Lot van tijd tot tijd voor me maken, plant ik m’n camera op m’n fiets om het thuisfront deelgenoot te maken van mijn tocht door de stad. (Misschien ga ik ‘m ook nog wel hier uploaden – ik houd u op de hoogte!) Ik mag met mijn nieuw verworven Columbiapas gratis het museum in en struin lekker over de afdelingen die ik interessant vind. Dan fiets ik als de wind terug naar Columbia, terwijl ik me ondertussen realiseer dat ik helemaal vergeten ben te lunchen… Met een knorrende maag plant ik me in de bioscoopzaal van de filmafdeling en kijk ik met alle andere eerstejaars filmstudenten naar de twaalf resultaten van de oriëntatieweekvideo. Mijn filmpje is de eerste, en kan rekenen op een enorme constante bulderlach van de studenten en de stiekem aanwezige docenten en medewerkers. Een groot succes! Toch een opluchting, al was het niet competitief… De andere filmpjes zijn ook erg leuk. We waren allemaal verplicht om ducttape en de zin “If I were you, I would do the same thing” in ons filmpje op te nemen. Beste voorbeeld hiervan is een hilarisch filmpje waarin de Oostenrijke student Christoph en de Chinese studente Jessica nieuwsreporters spelen (uit hun eigen land, met hun eigen hysterische televisie-effecten) die verslag doen van de zogenoemde “Duct Tape Spider“. Ik heb lange tijd niet zó gelachen als om deze mix van Cloverfield en slechte tv; briljant gedaan!

Vanuit de zeer geslaagde screening schuiven we door naar een grote ruimte ernaast, waar opnieuw heerlijk eten en drinken klaarstaat en niemand zeurt om mijn I.D. Iedereen blijkt razend enthousiast over ons filmpje (en over het Duct Tape Spider-filmpje), en dat doet toch goed. Dan gaat de muziek aan en blijft iedereen doorpraten, maar uw hyperactieve schrijver weet de dansvloer al snel te vinden! Samen met mijn Haïtiaanse lieveling Joelle en de Jamaicaanse topper Aïsha dansen en swingen we het dak eraf, en ik waag zelfs nog even een dansje met de eerdergenoemde maar verder onvermeld gebleven vrouw van mijn dromen… Dan verplaatsen we de party naar de Lion’s Den Tavern. En jawel, daar wordt aan de deur gecontroleerd op leeftijd. We ontwikkelen een handig trucje waardoor ik op de kaart van de Noorse medestudent Stian naar binnen kan. De ondergemiddeld intelligente portier heeft natuurlijk weer eens niks door – dus vandaag ben ik blijkbaar Noors. Na een paar drankjes, fijne gesprekken (ook de Canadeze Frieda is een topper, evenals de bulderlachende Demond en de schitterende Manchester-Brit Daniel) en gezelligheid pak ik m’n hippe stalen ros weer en rijd ik de horizon tegemoet. (Ik moest de andere kant op, zo bleek, want mijn huis is vlak achter het café…)

Op zaterdagochtend Skype ik met mijn lieve ouders. Een en al gezelligheid weer – wat houd ik toch van dat briljante Skype! Vervolgens pak ik de metro naar Washington Square Park, waar ik heb afgesproken met Marita en Jos. Marita is één van mijn voormalige werkgevers bij MobielCentre op Schiphol, en zij en haar man zijn op stedentrip in New York (volledig terecht, natuurlijk). Daarbij waren ze zo goedhartig om een kilo of tien van mijn boekencollectie mee te nemen voor me! We hebben lunch bij de eerdergenoemde, heerlijke Thai Spice en vervolgens trekken we ook de rest van de dag nog met elkaar op. Een bezoekje aan Barnes & Noble op Union Square, en daarna de overweldigende Slegte-achtige Strand Bookstore – wat een hysterische maar geweldige boekenwereld! En zo goedkoop! Stapels boeken voor een dollar! Hoera! We komen bij van deze wervelwind bij de Hartland Brewery aan Union Square, waar ik op aanraden van Jos voor een pas gebrouwen én zelf gebrouwen Smiling Pumpkin Ale ga. Dit biertje ontkracht volledig mijn statement over wat Amerikanen echt niet kunnen (1. brood, 2. kaas, 3. bier). Daarna neem ik hen mee naar de Met, waar ik zelf ook nog één hele grote ruimte met mijn favoriete kunst wilde zien (deze moest ik op vrijdag uit tijdgebrek overslaan). We komen pas om half negen weer buiten en zijn volledig voldaan. Ik neem haastig afscheid omdat ik ontdek dat er een bus rechtstreeks naar mijn kant van Central Park gaat. Uiteindelijk moet ik alsnog een achenebbisj-eind lopen, maar dit leidt me wel langs een halal- en falafelstandje, mijn favoriete optie voor goedkoop eten in de stad. Ik haal een heerlijke chicken over rice en eet deze op in een sfeervol verlicht stukje van Riverside Park. Dan loop ik door naar huis, en volledig voldaan plof ik in bed.

Ik heb veel te lang uitgeslapen vandaag, maar dat is voor één keer niet erg. Ik word straks opgehaald door de Britse Andrew, die eveneens in dit gebouw woont (ik denk dat ik er nu zes heb geteld van mijn opleiding in dit gebouw). We gaan dan naar de Dive Pub op 96th en Amsterdam, waar we Brian en Jamie ontmoeten. Om 20.00 gaan we naar een HD-vertoning op het grote scherm van Hitchcocks Vertigo (mijn favoriete Hitchcockfilm!), en vanavond om middernacht naar een vertoning van Kubricks 2001: A Space Odyssey. Wat een stad is het toch! Morgen is het Labor Day en zijn er geen verplichtingen, maar vanaf dinsdag gaat alles weer rollen. Ik houd jullie op de hoogte!

En mocht je nog de puf hebben om te reageren: ik ben er altijd blij mee!

Ik hoop dat het uitstekend met jullie allemaal gaat, en dat het daar nu wat minder regent… Tot gauw in ieder geval!

Met mijn beste been uit bed zwaai ik naar je met mijn pet,

jullie aller Jordi

P.S. Maarten van Roozendaal is een fan-tas-ti-sche artiest!
P.P.S. Amerikaanse kakkerlakken komen altijd in hun eentje. Godzijdank. Bah.
P.P.P.S. Voor iedereen die deze maand jarig is: sorry als ik er niet bij kan zijn! :)

Liz Agate and me in our Orientation Week masterpiece =)

This is the result of an on-the-fly shoot during the 2010 Orientation Week of Columbia’s MFA Film Program: the behind-the-scenes of a movie we never shot… And yes, it contains bicycles and sex scenes. Although we weren’t allowed to use that. So. Thanks to my great classmates and all the laughter and praise at the screening! :)