The Inglourious Basterds are coming your way

inglouriousbasterds4

Once upon a time… in Nazi-occupied France.

Quentin Tarantino’s nieuwste bioscoopbestormer laat er geen misverstand over bestaan: dit is niet je alledaagse WOII-film. Nadat hij al de heist movie (Reservoir Dogs), de mozaïekfilm (Pulp Fiction), de drugssmokkelfilm (Jackie Brown), de wraakfilm (Kill Bill) en de achtervolgingsfilm (Death Proof) op zijn eigen onmiskenbare manier onder handen genomen had, heeft Tarantino zich ditmaal vol overgave en vooral filmliefde gestort op het genre van de oorlogsfilm, en dan de tweedewereldoorlogfilm in het bijzonder. Van de casting tot de tagline, van de narratieve structuur tot de opzettelijk foutgespelde titel (al schijnt Tarantino dyslecticus te zijn): in ieder opzicht zal QT ons zíjn versie van de wereldgeschiedenis laten voelen en beleven.

Meer dan een decennium geleden begon Tarantino aan wat in de daaropvolgende jaren zowel zijn troetelproject als de nagel aan zijn doodskist werd. De losse scènes die Tarantino bij tijd en wijle aan vaste producent Lawrence Bender liet lezen, werden juichend ontvangen, en in ieder geval Bender was er direct van overtuigd dat deze film koste wat het kost gemaakt moest worden. QT dacht daar zelf nog anders over; tot medio vorig jaar onderging het script talloze veranderingen en werd er zelfs over gedacht om er een miniserie voor televisie of zelfs een roman van te maken. Op woensdag 2 juli 2008 voltooide Tarantino dan eindelijk de eindversie van het script dat, geïnspireerd door de (welhaast) gelijknamige film van Enzo Castellari uit 1978, al sinds jaar en dag dezelfde titel gedroeg: Inglourious Basterds.

inglouriousbasterds1

Binnen een mum van tijd begon men met preproductie: cast en crew werden verzameld, details werden verder ontwikkeld, en de authenticiteit was de hoogste prioriteit voor Tarantino, ook al vindt er in zijn scenario een duidelijke symbiose plaats van fictieve elementen en de feitelijke geschiedenis binnen een alternatieve realiteit. Er werden taalcoaches ingehuurd om de ‘Euro flavor’ van de film te waarborgen. Vervolgens kon Tarantino stilistisch een feest bouwen, aangezien ‘each chapter in the movie has a vaguely different look, and a different feel, and the tone is different in all of them’, aldus Tarantino zelf.

Als één van de eersten werd Brad Pitt gecast, die in deze film de rol van luitenant Aldo Raine op zich neemt. Raine is de leider van de Basterds uit de titel, een guerrilla-achtige beweging die zich bezig houdt ‘with one thing, and one thing only: killing Nazis’. De rol van de nonchalant-sadistische luitenant met het vette hillbilly-accent is op Pitts lijf geschreven, en Tarantino geeft toe dat hij zich flinke zorgen had gemaakt als Pitt niet onmiddellijk had toegezegd om de film te doen. Gelukkig wilden beide al lange tijd samenwerken en vond Pitt het personage zó briljant, dat hij ook na de ‘Cut!’ op de set in zijn rol bleef.

De cast werd al snel aangevuld met internationale talenten als Daniel Brühl, Michael Fassbender, Diane Kruger, Til Schweiger en Mike Myers in een hilarische bijrol als een Britse officier. Verder castte QT goede vriend en mederegisseur Eli Roth als één van de Basterds, gaf hij Julie Dreyfus (Sofie Fatale in Kill Bill) een leuk bijrolletje als minnares en tolk van Joseph Goebbels, en liet hij ook andere oudgedienden als Omar Doom en Michael Bacall (beide uit Death Proof) opdraven. Voor de belangrijke rol van de Joodse bioscoopeigenaresse Shosanna, die wraak eist voor haar door nazi’s vermoorde familie, werd Mélanie Laurent gevonden, een jonge actrice en regisseuse die de afgelopen jaren gelauwerd werd op diverse Franse filmfestivals, onder andere met een Gouden Palmnominatie voor een door haar geregisseerde korte film.

inglouriousbasterds2

Na veel omzwervingen vond het team van Inglourious Basterds uiteindelijk een perfecte acteur voor de cruciale rol van de complexe, wrede maar tegelijkertijd zo verfijnde nazikolonel Hans Landa. Christoph Waltz was een tamelijk onbekende acteur, tot hij in deze film de ene briljante one-liner na de andere afvuurde, en met zijn schitterend en schitterend gelaagde rol de prijs voor Beste Acteur op het afgelopen festival van Cannes in de wacht wist te slepen. Waltz heeft van kolonel Landa een personage gemaakt dat nu al de boeken in zal gaan als één van de meest onvergetelijke personages uit het kleurrijke Tarantino-universum.

Eenmaal compleet kon koers gezet worden richting de ‘spaghetti western, but with WWII iconography’ die Inglourious Basterds moest worden. Voor iedere betrokkene een uitdaging, aangezien dit project lijnrecht stond en staat op de klassieke oorlogsproducties als Schindler’s List en de HBO-serie Band of Brothers. Er werd gefilmd op diverse authentiek omgevormde locaties door heel Europa, met de fameuze Babelsberg Studio in Berlijn als centrum. In die studio werd onder meer de nu al legendarische ‘La Louisiane’-scène opgenomen, een vierentwintig minuten durende dialoogscène in een Parijs’ café. Tarantino zelf omschreef de scène als een ingekorte versie van Reservoir Dogs, alleen nu met nazi’s en Duitsers, en met een keldercafé als decor in plaats van een vervallen loods.

inglouriousbasterds5

Deze scène en de andere vier hoofdstukken waarin het narratief is opgedeeld werden over een tijdsspanne van een krappe acht maanden gefilmd, gemonteerd en gepostproduceerd, alles om maar de deadline van het filmfestival van Cannes te halen. Tarantino wilde namelijk per se zijn film in Cannes in première laten gaan, aangezien hij voor dit festival een speciaal plekje in zijn hart bewaart, sinds hij in ’94 de Gouden Palm voor Pulp Fiction won. Die keuze heeft zijn vruchten afgeworpen: de première van Inglourious Basterds kon rekenen op een staande ovatie die maar liefst elf minuten aanhield.

Voor sommigen mag de vermenging van fictie en harde realiteit een zonde zijn, anderen zullen moeite hebben met de sporadische uitbarstingen van zeer gruwelijk en zeer grafisch geweld. Desalniettemin toont Inglourious Basterds aan dat Tarantino zijn filmliefde weer volop laat spreken en zelfs bereid is om de cinema letterlijk en figuurlijk de geschiedenis te laten overwinnen.

Vanaf 27 augustus zal men nog lang doorpraten over de onvergetelijke originaliteit en virtuositeit van Inglourious Basterds en zijn onvermoeibare geestelijk vader, Quentin Tarantino.

(Stiekem heb ik de film al gezien! Mijn verdict: rating-3.5out of 4. Maar vertel het maar niet door…)



Dit artikel is oorspronkelijk geschreven voor Xi Online.

1 Comment

Filed under Articles, Background, Critique, Nederlands

One response to “The Inglourious Basterds are coming your way

  1. Pingback: Quentin Tarantino blijkt een “Glourious Basterd” « Like The Cast Of A Fellini Movie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s