New York Stories (3): First (and Second) Impressions

Ik ben ongeduldig en ik zweet. Niet dat er een direct verband is tussen de twee – het laatste wordt hoofdzakelijk veroorzaakt door de aanhoudende vochtige hitte hier op Manhattan. Zelfs al woon ik aan een van de meest open gedeeltes van het eiland (direct aan de Hudsonrivier), toch blijft ook hier die drukkende warmte als een klamme, zelden gewassen deken op je liggen, vanaf het moment dat je wakker wordt. Het ongeduldige komt meer doordat ik simpelweg niet kan wachten om te beginnen met de opleiding – natuurlijk is er genoeg te doen, maar allejezus, wat wil ik graag weer aan het studeren slaan! (Het is immers alweer ruim zes maanden geleden dat ik voor het laatst in de collegebanken zat…) Gelukkig verveelt geen mens zich ooit in the city so nice, you have to say it twice.

Op zondag (nu precies een week geleden dus) pak ik met Annefleur de metro naar een zuidelijker deel van het eiland. Althans, dat is het plan, maar eerst maken we een omweg via een megasupermarkt – of beter gezegd, bazaar – die Annefleur in haar buurt heeft ontdekt: de Fairway Market. Inderdaad, een walhalla van (vaak gezond!) voedsel, waarin het alleen al leuk is om simpelweg rond te lopen. Via Annefleur maak ik kennis met het principe “cream cheese variations” – ik moest eerst denken aan vieze kaas uit een tubetje, maar dit is gewoon goede sandwich spread in alle mogelijke variaties: zongedroogde tomaat, zalm en tofu, pesto-basilicum, blauwe kaas, mozzarella, dille… Onze lunch voor de middag hebben we binnen. Dan ziet mijn vrouwelijke mede-Hollander plots een stukje paradijs opdoemen aan het eind van het pad: de Ben&Jerry’s-vrieskast… Gelukkig staat ze sterk in haar schoenen, ze laat zich niet van haar stuk brengen. Ze wéét immers dat ze de Chocolata Macademia moet hebben. Eenmaal buiten de winkel begint Annefleur, ontdaan van iedere gêne, zich op barbaarse wijze op haar ijsje te werpen (er was geen lepel voorhanden). Ik kan u zeggen, beste lezer: een uiterst intrigerend schouwspel…

Maar gelukkig draaide niet de hele dag om Ben en zijn compaan Jerry. A-toeristisch als we zijn, slaan we Midtown (het gedeelte dat iedereen van films en tv kent) over en beginnen we rond Gansevoort Street, in het inmiddels ontzettend hippe Meatpacking District. De overvloed aan hippe designerwinkels – Annefleur zweeft inmiddels een halve meter boven de grond van verrukking – is niet aan mij besteed, maar gelukkig komen we daar ook niet voor. We gaan naar de High Line, een voormalig stuk spoorweg dat van Gansevoort Street tot aan 34th Street enkele meters boven de grond het zuiden van Manhattan doorkruist. Een aantal jaar geleden is men begonnen aan een meesterlijk project om dit bouwval om te vormen tot een natuurrijk wandelpad. En dat is het ook geworden. De High Line is een heel sfeervol stukje pad, stijlvol gedesigned én geloofwaardig groen tegelijkertijd, en biedt een zeer interessant perspectief op de stad. De langzaam beginnende regen kan ons natuurlijk niet deren (Holland! Holland!) maar als het New Yorkse wolkendek ons wel erg hardnekkig van de High Line probeert af te duwen, besluiten we toch ergens te schuilen. Als het weer wat opklaart, wandelen Annefleur en ik op ons gemak twintig blokken noordwaarts, en koop ik mijn eerste Amerikaanse dvd’s – u begrijpt, hier spreekt een blij mens, vooral toen ze het gewoon bleken te doen op mijn laptop :)

Maandag is  voor mij de dag dat ik één van mijn grootste hobby’s in New Yorkse vormen ga gieten: de bioscoop. Scherpzinnig – en studentikoos sloeberig – als ik ben, ontdek ik dat een aantal bioscopen op Manhattan een speciaal tarief hanteert op films die vòòr 12:00 beginnen: $6 (omgerekend €4,50, dat zijn UvA-tarieven!) voor een film! Heerlijk. Dus begeef ik mij op maandagochtend, na gezellig geSkype met het thuisfront, naar AMC Loews 34th Street voor Scott Pilgrim vs. the World van Edgar Wright. Het is – vanzelfsprekend – rustig in de bioscoop, but that’s exactly how I like my movie theatres. De trailers gaan eindeloos door, maar de reclame blijft verder uit – en de film is een hyperactief schot in de roos. Grijnzend struin ik de bioscoop weer uit, met maar één advies voor de volgende keer: neem een vest mee, want Amerikanen zijn geobsedeerd door airco’s op poolkaptemperaturen.

Na een verder rustige en huiselijk maandagje, ga ik op dinsdag weer de Columbiasferen in. Ik waai langs bij de administratie van de Graduate Film Division in Dodge Hall. Vraag één: kan ik mijn Columbia I.D.-card alvast krijgen, dan kan ik gratis naar musea, alsjeblieft? Antwoord: neen, je bent nog geen echte student hier. Bummer. Vraag twee dan: heb je misschien alvast de lijst met boeken voor het eerste semester voor me? Antwoord: “What? Reading list? Hahaha, they don’t read here!” Bij het zien van mijn beteuterde en geschokte gezicht: “No, eh… just kidding… We don’t have that… yet.” Oké, tuurlijk. Geen probleem. Rare Amerikanen… Maar de portie Amerikanismen wordt heftiger als ik weer thuiskom in mijn gebouw. Herinneren jullie je Keenya nog, mijn vooroordelen bevestigende buurmeisje? Nou, ik heb besloten een speciale rubriek voor haar in het leven te roepen. Ik wil en kan dit niet voor mezelf houden: bij dezen zal ik jullie steeds trakteren op wat mijn buurmeisje zoal tegen me zegt…

Grappen & Grollen van Hiernaast

  • So you’re from Holland, eh? So you speak… German, then? No? Danish? NO?
  • So, you’re, like, Holland-ish or something?
  • Wow, you eat, like, healthy? Really?! Don’t you ever go to, like, McDonald’s?
  • You have, like, THREE glasses? Why not just one?
  • Do you really clean all the time?” – “No, just once a day.” – “A DAY?!
  • Do you seriously wear that hat?” – “Don’t you like it?” – “Well, eh, it’s just, y’know… you’re so… un…conventional.
  • I find it so sweet that you have that basket with that piece of soap.” – “That’s not mine.” – “It’s not? Oh, it must be from that other international guy then.
  • What? You visited museums? Why would you do that?
  • Nadat ik uitgebreid had gekookt voor Annefleur en mijzelf, en dus veel afwas had: “Oh my God, what the hell did you cook? That is so much work.” – “Oh, it’s nothing, just potatoes and peppers filled with cheese and tomatoes and… eh, what’s this called?” Ik houd een sperzieboon in mijn hand. “Oh yeah! I know what that is! Wait… Salad? No, it’s not… Eh… Spinach? No, no… Oh yeah, I know! Asparagus! It’s definitely asparagus.

Voor dinsdagavond staat mijn eerste activiteit met Columbia’s international graduate students op de planning. Na een wat onhandig samenkomen bij Earl Hall op de campus, pakken we met z’n allen de metro naar Christopher Street (Downtown) om daar, op Pier 45 (Hudson River Park), te luisteren naar Columbia’s muziekstudenten. Het blijkt niet veel meer dan een braaf fluitistentrio, maar met de ondergaande zon erbij is de locatie idyllisch. Ik raak aan de praat met Thanh-hieu, een van oorsprong Vietnamees die al zijn hele leven in het Franse deel van Zwitserland woont. Hoera, een Europeaan! (Al zien de Zwitsersen zichzelf niet zo, maar goed.) Sympathieke jongen die ik ook later weer tegen het lijf zal lopen. Ook ontmoet ik drie redelijk inwisselbare maar vriendelijke Indiase jongens die in hetzelfde gebouw blijken te wonen als ik (wat alsnog overal kan zijn, want alleen al op mijn kwart van de etage wonen twee Indiërs). Ik maak wat foto’s, zeg gedag en ga weer huiswaarts. Mijn eerste indruk van Columbiastudenten (ook de begeleiders waren vrij nietszeggend) is niet per se om over naar huis te schrijven, maar het was een prima namiddagje.

Woensdag is wasdag. Nou, niet alleen dat, maar ik wilde dat wapenfeit gewoon even noemen – jawel, mensen, ik heb mijn eerste wasje gedraaid! En het gaat nog verdomd goed ook – hoewel mijn linnen blouse wel een klein beetje gekreukt is, maar ik heb nog even geen zin om een strijkbout te kopen :) Anyways. Ander wapenfeitje van deze dag is dat ik mijn eerste officiële post op dit nieuwe adres heb ontvangen. Ik ben lid geworden van Netflix, een superservice waarbij je voor $8,99 per maand onbeperkt dvd’s ontvangt (steeds per één, en zodra je ‘m weer terugstuurt in een voorbetaalde envelop, krijg je gelijk weer je nieuwe). En werkelijk zonder addertjes onder ‘t gras. Schitterend!

Ik pak de metro naar opnieuw een zuidelijk deel van Manhattan: NoHo, de omgeving van de New York University (NYU), de andere universiteit waar ik me aangemeld had en op gesprek mocht komen. Niet dat ik er nu heen ga om de school in brand te steken, maar die omgeving heeft een aantal leuke dingen te bieden. De mysterieuze Earth Room die ik wil bezoeken, blijkt gesloten; het Angelika Film Center ziet er leuk uit én heeft me een poster van Woody Allens nieuwste film, You Will Meet a Tall Dark Stranger, beloofd; en de boekwinkel Shakespeare & Co (ça me fait penser à Paris, alors) berooft me, samen met het Joodsachtige Mercer Street Books (er wordt Jiddische muziek gedraaid), van flink wat dollars… Maar het is absoluut de moeite waard. Mijn Billy-boekenkast begint te stralen van geluk. De dag eindigt in een rondleiding over de schitterende campus van Columbia. Ik vind het nu jammer dat ik geen Frans studeer. Waarom? Tussen alle imposante romaneske gebouwen staat een achttiende-eeuwse cottage die vroeger dienst deed als barak van de bewaarders van het gesticht dat hier zat. Toen Columbia het terrein overkocht, was contractueel vastgelegd dat alles tegen de vlakte mocht, behalve dit gebouwtje. Daarom staat het er nu, naast een appelboompje dat aan Newton doet denken, en huist het – jawel – de Maison Française waar alle Fransgerelateerde vakken worden gegeven. Zut alors. Overigens bevat de rondleiding één hilarisch moment, wanneer de typisch New Yorkse gids bij een gevel zegt: “Yeah, this is Columbia’s motto. It’s in, y’know, Latin. It says: in toowoh loominoh fydeebymus loomen. Y’know. It’s, in English, ‘we see your light in the light’.” Ik ben niet snobberig genoeg om er iets van te zeggen, maar IN TUO LUMINE VIDEBIMUS LUMEN betekent toch echt net iets anders – om over de uitspraak maar te zwijgen…

Donderdag is rustig. Ik pak ‘s ochtends weer een bioscoopje – The Kids Are All Right van Columbia-afgestudeerde Lisa Cholodenko – en kom verzadigd en tevreden weer naar buiten. De rest van de dag wordt gevuld met schrijfwerk (inspiratie, mensen!), Skypen (hallo Nederland!), de aankomst van mijn gloednieuwe HP-printertje (maar dertig dollar!), en een “korte lunchpauze” in Riverside Park die uiteindelijk meer dan twee uur duurt, omdat ik een schitterend plekje aan de Hudson ontdek waar ik in alle rust Slavoj Žižeks Violence heb zitten lezen (helaas, fotocamera thuis gelaten…). ‘s Avonds een onverwacht dineetje met Annefleur (het volgens buurmeisje Keenya beruchte “healthy” voedsel met “asparagus“, ofwel sperzieboon). Goed gelukt! En Annefleur heeft, alsof ik een veertienjarige puber ben, voor ons allebei een ijskoude Corona gekocht. Dus mijn eerste illegale biertje in de V.S. is geschiedenis geworden. Toch een wapenfeitje, of niet? :)

Vrijdag wordt gebruikt voor uitslapen. Dat doe ik nooit, maar aangezien ik donderdagavond heel laat een bak inspiratie kreeg voor een nieuwe film, heb ik dat wel even nodig. Ik vul mijn dag met twee zeer uitgebreide wandelingen door Central Park, dat keer op keer weer een onuitwisbare indruk op me maakt; een bezoekje aan het grappige American Museum of National History (jawel, ze zijn voor evolutie!) dat op een Madame Tussaud’s voor dieren lijkt; en een stop bij één van mijn favoriete musea, het Whitney Museum for Contemporary Art. Op normale dagen hangt hier de volledige collectie van mijn favoriete schilder, Edward Hopper. Helaas heb ik nog nooit normale dagen meegemaakt, dus ook nu zie ik er maar één. In ieder geval heeft het museum een erg interessante nieuwe tentoonstelling (Charles Burchfield, modern impressionisme met een beetje expressionisme, top!) en ook een vreselijke etage met performance arts (Christian Marclay, brrrrr). Maar aangezien het op vrijdagavond van 18.00-21.00 pay-what-you-wish is, vond ik het voor mijn schamele twee dollar meer dan geslaagd.

Gisteren heb ik me grandioos verslapen. What’s wrong with me? Heel erg was het ook weer niet, moet ik bekennen. Inmiddels heb ik bijna iedereen op mijn etage ontmoet of op z’n minst gezien – de uiterst citeerbare Keenya; een vage Indiase gast die de hele dag staat de douchen en volgens mij Satish heet; Kipper, een weinig geziene maar zeer sympathieke San Franciscaan die een master in social work doet (heb je daar een opleiding voor nodig); een random Chinees die volgens mij Jay heet, of zichzelf zo noemt; een vreemde Amerikaan die overkomt als een soort Buddha Zen Master en die de hele dag eten in de magnetron doet; en mijn overbuurmeisje Deidi, een heel lief Chinees meisje dat eerst behoorlijk onverstaanbaar leek, maar nu wel goed te volgen is (of hebben mijn oren zichzelf gewoon bijgesteld?). Ze is erg gezellig, ze heeft me toestemming gegeven om haar rijstkookmachine te gebruiken (wat is er mis met een gewone pan?), en volgende week hebben we zelfs een filmavondje samen. Gezelligheid alom! (Minder gezellig is de enorme kakkerlak die ik met mijn reusachtige schoen – maatje scheepswrak – te lijf ben gegaan in de keuken. Ach, hij was vast alleen…)

Op zaterdagavond zie ik Shakespeare. Door de International Students and Scholars Office wordt hier een tripje naartoe georganiseerd (net als die eerdere twee activiteiten die ik gedaan heb), maar na wat minder interessante ervaringen met studenten aldaar besluit ik op eigen houtje hierheen te gaan. Bij het grote soldatenmonument ter hoogte van 89th Street in Riverside Park wordt een gratis openluchtvoorstelling van Romeo and Juliet opgevoerd door de Hudson Warehouse Company. Voordat de voorstelling begint, zetelt plots de net aangekomen groep international students van Columbia zich rondom mij, dus er is geen ontsnappen meer aan. Gelukkig niet, zo blijkt: wat een toffe mensen! De voorstelling zelf begint slap (another proof that Americans just can’t do Shakespeare…) maar wordt steeds beter, vooral als Friar Lawrence wordt opgevoerd als een Amerikaanse legergeneraal (het stuk is verplaatst naar hedendaags Afghanistan). Tel daar een intense Juliet bij op en het is een geslaagde voorstelling. Vervolgens verplaats ik me met de groep naar de Ierse pub The Parlour, waar het eten niet al te best is (Amerikaans…) maar de sfeer goed. Ik vul de avond met gesprekken met de Frans-Amerikaanse Elizabeth (Amerikaanse toegankelijkheid, Europese nuchterheid); de Duitse Hannus (“Ik zie de splinters daarginds in de flonders“, zegt hij met een Duits accent); de Israëlische Tomer (met wie ik zelfs een goede discussie over de oorlog in zijn thuisland heb, ongelooflijk); de Chinese Emma* (één en al blijdschap én goed Engels); de Franse Laetitia (enigszins afstandelijk – want uit Parijs afkomstig – maar ze waardeert het dat ik Frans met haar spreek); en de eerdergenoemde Thanh-hieu uit Zwitserland. Ik ga die avond blij naar bed: kijk, dit soort studenten wil ik graag ontmoeten!

(* Tel hier de twee toffe Chinezen die ik Nederland ken, en mijn overbuurmeisje bij op, en ik heb Leuke-Chinezen-Kwartet! :p)

Op dit moment regent het hier pijpenstelen – wat wel erg lekker is voor de temperatuur. Ik ga waarschijnlijk straks naar het Metropolitan Museum of Art, kortweg Met, en vanavond – op uitnodiging van de Nederlandse Alice die ik in Amsterdam bij het Fulbright Center heb ontmoet – naar een kerk om daar een uur naar goede jazz van The Story te luisteren. Top! Morgenavond (maandag) zal ik een grote groep medefilmstudenten ontmoeten bij een filmavondje georganiseerd door één van onze ouderejaars mentoren. Dinsdag staat er een lunch met de Nederlandse Jaap (ook ex-Media-en-Cultuur-student) op het programma, alsmede een dineetje met Lenore Dekoven. Zij is verantwoordelijk voor mijn belangrijkste aanbevelingsbrief en zij is een bijzonder interessante vrouw: oud-klasgenoot van Marlon Brando, docente van Ang Lee (Brokeback Mountain), James Mangold (Walk the Line, 3:10 to Yuma) en Kimberley Peirce (Boys Don’t Cry), en ze heeft als restaurantje Indian Tandoor-Oven in de Upper East Side uitgekozen – heb je gezien wie er op hun website op de foto staat? =) En dan woensdag de nu al roemruchte hiketocht door New York State, naar Bear Mountain. Kortom: er zit wéér een goede week aan te komen!

Grote dank ook voor alle reacties de vorige keer! Zoals je ziet heb ik jullie advies ter harte genomen en het allemaal nog ietsje uitgebreider gemaakt ;) Ik word heel blij (nog blijer dan ik al ben) van de reacties, dus als je nog energie hebt na het bovenstaande, leef je dan zonder gêne hieronder uit! =)

New York and I say bye-bye, en tot de volgende keer!

Jordi

Buddha Zen Master

27 Comments

Filed under Nederlands, New York, Personal

27 responses to “New York Stories (3): First (and Second) Impressions

  1. Mike Fleuren

    Kind… Snoepwinkel.

  2. emma liu

    awesome!

  3. Bondien

    Jordi!!
    Als je toch naar ons luistert.. ik heb nog een suggestie. Elke keer een aparte rubriek met de ‘Grappen & Grollen van Hiernaast’. Echt geweldig! Al snap ik de ene grap niet hoor, we spreken hier toch Deens ;)

    Heel veel liefs en een knipper

  4. Lara

    Denk je me bij jou in al die musea?
    Mooi verhaal, lieverd. Ik geniet ervan!

  5. Karlijn

    Mon haricot vert (French bean, that is, sans blague),

    J’adore te lire! Fais gaffe à ces sales blattes, elles ne sont jamais seules et se reproduisent comme des lapins et pire…

    Gros bisou!

  6. Sherrol

    Geweldig verhaal Jordi!!!

    Je moet de rijstkoker van je Chinese buurvrouw echt lenen. Kan je “perfecte ” rijst koken. Juiste combi rijst en water. Knop indrukken en voila 20 min later rijst. Niets afgieten en dat soort rare Westerse fratsen. Neem dat maar aan van iemand die haar eten kent(ik geloof je ook op jouw woord als het om films gaat).
    Ik kijk uit naar de volgende verhalen.

  7. Marita

    Hai Jordi, het leest als een goed boek en ik geniet ervan. Vooral de quotes van je huisgenoot Keenya zijn heerlijk “vooroordelen-over-Amerikanen” bevestigend.

  8. Nicole

    O die rijstpan! Ik snap het ook niet Jor, het gaat niet sneller, en volgens mij is het ook niet makkelijker. Maar sinds ik zelf een half-aziaat aan mn zijde heb ontkom ik er niet aan deze zogenaamde must-have met grote regelmaat aan te zetten.

    Leuk al je musea en film tripjes! Ben benieuwd naar je volgende verhaal! Liefs!

  9. joyce

    Ga je die earth room nog wel een keer bezoeken en dan graag nog een iets gedetaileerdere foto maken? It looks, like, something very Americain to me!
    Ga zo door man. het houdt me uit mijn slaap!
    Joyce

  10. Marise

    Hi Jordi!

    Ik heb nog wel een klein beetje energie over om nog een reactie te geven hoor! Leuk verhaaltje heb je weer geschreven hoor:) Blijf je volgen en heb nu al zin om de volgende te lezen.

    X Marise

  11. Cait

    In willekeurige volgorde:

    1. Netflix is een van de beste ideeën ooit.
    2. Puh-lease, waar komt zij precies vandaan? Who can’t tell asparagus from green beans? En hoe kan het dat ze toegelaten is tot Columbia?
    3. Poolkaptemperaturen, inderdaad zeg! In Florida is het buiten altijd zomer (zonneschijn en heerlijk warm) en binnen altijd herfst (grijs en een graad of 16). Kennelijk zijn Amerikanen overal in het land losgeslagen met airco. Ik begrijp het niet. :( Brr.
    4. Dat beeld, Unconditional Surrender, staat ook ‘bij mij’ in de buurt. Er blijkt een hele serie te zijn. Ik denk dat ie beter staat in NY dan tegenover dit: http://farm4.static.flickr.com/3339/3492789256_212e2006be.jpg
    5. Wat gaaf allemaal, Jordi! En illegale biertjes, living on the edge. ;) Laat je het weten als we je in een aflevering van Cops kunnen terugvinden? :p

  12. Hotskie

    Wat heerlijk om weer te lezen!!! MEER MEER MEER !!! Niet omdat ik zelf geen interessant leven heb hoor, alles behalve. Ben net terug van 2 weken rondtrekken in Marokko in mijn eentje. Ja, als ongesluierde blond vrouw. Ja, ten huwelijk gevraagd voor 12 kamelen. En ja, ze hebben getracht mij om te praten tot de islam. Deze 2 verzoeken ben ik uiteraard niet op ingegaan.

  13. Koop je het kleinste koekje van de winkel, stoppen die stiekeme Noord-Amerikaners er alsnog zoveel suiker in dat ik net zo goed een hele muffin had kunnen kopen.. De stiekemerds.

  14. Grote Jordi,

    Geweldig om op deze wijze op de hoogte te blijven van je NYC avonturen. Ik heb mij reeds ingeschreven om alle updates per email te ontvangen.

    Een NYC insiders tipje:
    Mocht je onverhoopt verlegen zitten om het gaafste paar sneakers dat je ooit zal kopen, check Daves Quality Meat in the Lower East Side. Een – voor New Yorkse begrippen – minuscuul winkeltje gevuld met de meest arrogante New Yorkers die je zal tegenkomen, echter een waar sneakerwalhalla: http://www.dqmnewyork.com Sowieso een uit te checken buurt, vooral in de avond.
    En vergeet dan niet direct een Rueben of Pastrami Sandwich te halen bij (Where Harry Met Sally) Katz’s Delicatessen. http://www.katzdeli.com/presentation.html Niet goedkoop maar een NYC must!

    Groet uit regenachtig Nederland,
    D.

    p.s. ik had nog een aantal tracks gestuurd enkele weken geleden, maar kan me voorstellen dat je door de NYC consternatie er niet aan bent toegekomen. No worries :-)

  15. Robin

    Flink verhaaltje Jor. Blijft mooi om vooroordelen over amerikanen bevestigd te zien :).

  16. Larissa

    Yaaaay ik ben fan van je verhalen; ga zo door! Hoe langer hoe beter =) Mooie foto’s ook; je ziet er goed uit als je illegale handelingen verricht XD
    Superpinguinspringknuffelkus

  17. Jeltje

    was die opmerking van “Hiernaast” over je brillen vóór of ná je zonnebril-verwissel-truc-op-de-fiets-voor-het-stoplicht?
    Want in dat geval begrijp ik haar verwondering wél…. :)

  18. Danique

    Haha, de uitspraak: “Wow, you eat, like, healthy? Really?! Don’t you ever go to, like, McDonald’s?“, deze had van mij kunnen zijn :P

  19. Marjolein

    Je verhalen lezen lekker weg!

    Misschien moet ik maar alvast Deens gaan leren, voor als ik straks zelf een paar maanden daar rond ga trekken, om al die Amerikanen niet te veel in de war te brengen.

  20. geweldig om te lezen Jordi :) krijg er zelf helemaal weer de reiskriebels van! het van de ene in de andere verbazing, verwondering, cultuurverschil etc vallen komt me erg bekend voor. echt super dat je het zo naar je zin hebt daar, al had ik daar van te voren al weinig twijfels over! de ontdekkingsreis is nog maar net begonnen, zo enjoy!! groetjesss

  21. Heerlijk, zo’n lang stuk zonder spelfouten. Niet dat ik anders van je verwacht, maar toch, dat zie je niet vaak. Wat een wapenfeitjes, je eerste wasje, sooo cute!:D En dan dat eerste biertje daar.. hebben ze ook Beck’s eigenlijk?:D Mooi dat stuk van Roosevelt. En herkenbaar, nachtelijke inspiratieflow:) Keep up the good stuff! Liefs uit Velserbroek (zondag mijn kamer uit omdat ik m ga onderverhuren, had ik nooit moeten doen, boehoe)

  22. Ksucha

    Leuk, leuk, leuk!!
    Give all the great museums a big kiss for me! ;) (though a hug will do as well, if you don’t want to get too intimate..)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s