New York Stories (4): My Kind of America

Soms heb je van die weken dat simpelweg alles goed lijkt te gaan. Afgelopen maandag begon ik aan mijn tweede volledige week aan de andere kant van de Grote Plas. Die maandag wist ik nog niet dat dit een week zou worden vol briljante ontmoetingen, prachtige uitzichten, een bijzondere aankoop, en vooral een bevestiging van wat ik al dacht te voelen: ik ben hier volledig op de juiste plek.

(Tragisch genoeg zou er deze week ook iets ontbreken in mijn New Yorkse bestaan: mijn hilarische buurvrouw, verantwoordelijk voor Grappen & Grollen van Hiernaast, stormde de hele week alleen maar langs als een (nog) goedkope(re) versie van Rihanna zonder ook maar iets te zeggen. Excuses hiervoor!)

Het begint al goed op maandag. De dag staat in het teken van drie gebeurtenissen: (1) een zeer welkome regenbui die de viezige hitte van de afgelopen week een beetje doet bekoelen (en daarbij vind ik regen visueel altijd erg interessant – typisch filmmakersblabla); (2) de aankoop van een heuse fiets (je bent Nederlander of je bent het niet!); en (3) een bijzonder geslaagde herinterpretatie van Surinaamse roti die mij ook later in de week, als opgewarmd microwave-kliekje, uitermate weet te bekoren. Maar vooral die tweede gebeurtenis bracht mij zeer in mijn element. Na meerdere pogingen om via Craig’s List een tweewieler te bemachtigen,  krijg ik uiteindelijk reactie van een meisje met de schitterende naam Alessia Elysee. Zij is fotografe van onder andere Tommy Hilfiger, en haar al even kunstzinnige verloofde (een beeldend kunstenaar) had niet heel lang geleden zijn eigen fiets ontworpen – op maat voor iemand van mijn lengte. Een unicum! Zij deden er afstand van omdat ze meer “into fitness” waren geraakt, maar voor slechts $150 (inclusief ijzersterk Kryptoniteslot) kon ik ‘m hebben. Ik ging langs om de fiets te bekijken, en het was liefde op het eerste gezicht. (Niet alleen met de fiets overigens…) Dus die was in de pocket! Een heerlijke fiets, en met alle grote parken hier is het te gek fietsen. Vooral het fietspad dat het hele eiland Manhattan omzoomt, is geweldig – je bent tussen 60th en 14th Street sneller met de fiets dan met de metro! Om dit te vieren, trakteerde ik mezelf op een bezoekje – voor de triljoenste keer – aan Inception.

Aan het eind van de dag krijg ik, samen met andere internationale grad students, een rondleiding door de wijk. Het is niet bijster interessant maar ik houd er wel interessante gesprekken met een Italiaanse jongen, Gabriele, aan over. Gabriele zit al zijn hele leven in een elektronische rolstoel maar dat weerhoudt hem er niet van overal over de wereld te wonen en te studeren. Tel daarbij een heerlijk Italiaanse neerbuigendheid op “het plebs” bij op, en je hebt zeker een intrigerende gesprekspartner, zowel in het Engels als in het Italiaans. Ik moet de rondleiding voortijdig verlaten om mij te begeven naar de Clearview Cinemas in de wijk Chelsea, downtown New York. Daar wacht ik vol spanning een belangrijke groep mensen op – namelijk een selectie van mijn medestudenten van het filmprogramma. Spannend! Op het moment dat ik aankom, is de film – het sterke The Kids Are All Right van ex-Columbia-studente Lisa Chodolenko – net afgelopen. Voordat ik wat kan zeggen, stapt er al eentje op me af: “Columbia Film Program? Hi, I’m Brian!” – waarna de rest van de ploeg me overstelpt met namen en handen en gezelligheid. Ik drijf met de groep mee naar een Mexicaanse diner waar we ons vol enthousiasme voorstellen aan elkaar. De groep blijkt in één woord briljant. Wat een heerlijk gepassioneerde, oprechte en gezellige mensen! Ik voel me gelijk gerustgesteld: dit is een groep waar ik nog wel een paar jaar mee wil studeren. Vooral de Haïtiaanse Joelle maakt een onuitwisbare indruk: ze kent Europa want ze heeft er jaren gewoond, ze spreekt, naast Engels, ook Frans/Duits/Italiaans, en ze studeert voor producer. Daarbij hebben we na vijf minuten al de slappe lach: aan de overkant van de straat is een sportschool, maar door de geblindeerde ramen lijkt het net alsof twee mensen wel héél vunzige spelletjes met elkaar aan het spelen zijn…

Ook dinsdag staat in het teken van ontmoetingen. ‘s Ochtends begeef ik me naar Columbia voor een korte introductie tot het universitaire bibliothekensysteem. Vervolgens pak ik de metro naar Washington Square Park, de omgeving van de New York University waar ik heb afgesproken met Jaap. Jaap is een Nederlands-Belgische student die ook een groot deel van zijn tijd heeft doorgebracht bij Media en Cultuur aan de UvA. Hij heeft al eerder twee jaar lang zijn master in New York gedaan, en is daar nu voor zijn PhD. We begeven ons, terwijl de lucht alweer betrekt, naar Thais restaurant Spice, dat meerdere filialen in de stad heeft. En met een reden: voor slechts $7,50 heb je een lunchmaaltijd met een hoofdgerecht, een appetizer en voortdurend bijgevuld water. En het is nog lekker ook! Absoluut een aanrader. Vervolgens pluizen Jaap en ik nog de Barnes & Noble op Union Square uit en drinken we wat in het boekwinkelcafé (dat potverdorie ook al een Starbucks blijkt te zijn, de oplichters!). Onze wegen scheiden en ik ga weer huiswaarts. Later die avond pak ik my brand-new bike en dartel ik olijk en jolig door Central Park richting de Upper East Side. Daar heb ik afgesproken op 175 East 83rd Street bij restaurant Tandoor-Oven – een lokale favoriet van Woody Allen, zo is mij verteld! Mijn date is Lenore Dekoven. Wie? Heb je even: zij is twee jaar geleden gepensioneerd als professor aan Columbia; ze is een voormalig klasgenoot van Marlon Brando en goede vriend van topregisseurs Elia Kazan en Sidney Lumet; zij is de huidige mentor van regisseurs als Ang Lee (Brokeback Mountain), Kimberly Peirce (Boys Don’t Cry) en de eerdergenoemde Lisa Chodolenko; en bovendien is zij degene die mij middels een aanbevelingsbrief een flinke duw richting New York gegeven heeft! Het blijkt een bijzonder interessante en gezellige avond, vol insiderinzichten over het leven aan Columbia, de Amerikaanse filmwereld en kunst in het algemeen. Lenore toont zich haast een soort oma – maar dan eentje met verdomd goede connecties…

Woensdag word ik wakker. Maar natuurlijk iets te laat. En het regent pijpenstelen. Dus mis ik mijn trein. Wat is het plan hier? Op deze dag pak ik de Metro-North Railroad naar het plaatsje Peekskill, een uur verderop in de staat New York. Ik ga hierheen om door Bear Mountain State Park te hiken en Bear Mountain, het hoogste punt van de regio, te beklimmen. Het is een nogal provisorische route, want naar mijn weten is er geen directe OV-optie van Manhattan naar het park. (Later op de dag ontdek ik dat er wel degelijk een directe bus is – maar ach, dat is me natuurlijk lang niet avontuurlijk genoeg.) Dus na een uurtje treinen langs de oostkust van de Hudsonrivier (prachtroute!) stap ik uit in het niemandsland genaamd Peekskill. Al snel blijkt er van mijn Google Maps-routebeschrijving geen hout te kloppen door grondige wegwerkzaamheden. Ik kom uit bij het stadhuis van het stadje, een gebouw dat me doet denken aan oude Lucky Luke-cartoons. Als ik naar binnen ga, ontdek ik twee mensen: een vrouw van in de veertig met hevig opgemaakte vingernagels en gekleed in een volledig felgroen mantelpak, en een stoffig vrouwtje dat vergroeit lijkt met haar typemachine. De twee dames zijn uiterst vriendelijk als ik de route vraag, maar kijken geschokt als ik verkondig dat ik te voet ben, zonder auto. De heftig opgemaakte dame blijkt vervolgens de goedheid zelve: ze biedt aan om me op een handiger punt af te zetten op haar weg naar een lokale pub, waar ze dagelijks haar lunch nuttigt. “See ya later, momma!” roept ze al kauwgum kauwend naar de stoffige vrouw. We lopen naar de parkeerplaats en stappen in haar al even groene Volkswagen Beetle. Ze manoeuvreert haar autootje langs alle wegwerkzaamheden en dropt me bij een tankstation, vanaf waar het één rechte weg naar de brug naar het State Park is. Diep onder de indruk van mijn avontuurlijke voorkomen – ik ben vanzelfsprekend in vol hikersornaat – en gewaagde plannen rijdt ze weer weg, terwijl ze zich hoogstwaarschijnlijk nog steeds afvraagt of er écht een land is dat Holland heet.

Mijn route leidt vervolgens langs de autoweg – hoera. Voor zeker vijf kwartier loop ik langs de vangrail van een redelijk drukke autoweg, voortdurend heen-en-weer-hoppend tussen de linker- en rechterkant met het oog op gevaarlijke bochten en gestoorde Amerikaanse automobilisten (en geloof me: die zijn hier echt in vollen getale aanwezig!). Niet een erg gezellige route, maar het uitzicht langs de weg maakt gelukkig een hoop goed. Dan bereik ik eindelijk de Bear Mountain Bridge, een pompeus staaltje Amerikaanse architectuur in een verder mensenvrij gebied. Aangezien dit het land van de extremen én van gerechtelijke dwalingen is, hangen er over de hele lengte van de brug bordjes met de tekst: “Life is worth living“. Dat is natuurlijk waar – maar daaronder staat dus steeds een telefoonnummer dat je moet bellen als je suïcidaal bent. Aangezien zelfmoord niet echt het doel van mijn dag is, stap ik opgewekt verder. Ik bereik de Bear Mountain Inn en Hessian Lake, een lieflijk meertje dat in hoogzomer waarschijnlijk dienstdoet als zomerkampterrein voor de hele staat, maar dat nu zo goed als verlaten is. Ik begin aan mijn heerlijke broodjes met als decor de kleine berg, of grote heuvel, die ik straks zal bestijgen. Ik negeer het geraas van auto’s op de achtergrond, geniet van het enigszins grauwe maar zeer Schotse weer en begeef mij kordaat, als een ware avonturier, op het zogenoemde Major Welch Trail.

Natuurlijk mis ik eerst even een afslag – maar dat is gelukkig eenmalig. Al snel kom ik tot de conclusie dat de majoor Welch naar wie het pad vernoemd is, niet erg geliefd moet zijn geweest onder zijn manschappen. Het merendeel van de route bestaat uit rotspartijen, glibberige modderpaden en steile hellingen. Reeds gehard door de stadsjungle van Manhattan, is uw trouwe avonturier natuurlijk niet voor een kleintje vervaard – nietsontziend stoot ik door naar de top en wijk ik voor geen loslopende Amerikaan!Nu hoef ik me daar geen zorgen om te maken; Amerikanen komen natuurlijk alleen hun heilige huizen uit bij extreem perfecte omstandigheden, en de bescheiden nattigheid van vandaag heeft mijn berg gevrijwaard van andere wandelaars. Alleen met mezelf en de onverwacht overweldigende natuur bereik ik de top van Bear Mountain, ongeveer 400 meter boven zeeniveau. Dat is natuurlijk een peulenschil vergeleken met de toppen die sommige andere hikende Hollanders beklimmen, maar voor deze regio toch een flink stuk reliëf. Het grauwe weer verhindert dat ik de skyline van Manhattan kan zien, maar het uitzicht over drie staten (New York, New Jersey en Connecticut) is niettemin fenomenaal. Natuurlijk had ik de top ook kunnen bereiken via een asfaltweg – we zijn immers in Amerika, de lazy bastards – maar dit gaf veel meer voldoening. En nog steeds is er niemand te bekennen! Terug naar de beneden pak ik de spannend klinkende Appalachian Trail, maar helaas is deze route reeds verkracht door de goedbedoelde inspanningen van vrijwilligers van de New York – New Jersey Trail Organization, waardoor het een geheel van trappen en keurig aangeharkte grindpaden is geworden. Zwierig als een impala vlieg ik de trappen af, aangezien ik natuurlijk geen bejaarde in de Kennemerduinen ben. Potjandorie nog aan toe. De route terug kost me drie keer zo weinig tijd als de route omhoog, dus ik ben eerder terug bij Hessian Lake dan gepland. Met lichte tegenzin wandel ik langs de drukke snelweg terug naar Peekskill, tot ik bij een uitkijkpunt langs de weg in gesprek raak met een tof stel uit Connecticut, die mij in al hun goedheid een lift aanbieden naar het treinstation. Ja, ik ken de horrorverhalen over hitchhiken in de V.S., maar geloof me: dit hadden jullie ook gedaan. Wie verdenkt er nou twee dertigplussers die ruzie hebben met hun twee (!) elkaar tegensprekende navigatiesystemen? Een uur eerder dan gepland beland ik in de trein (overigens dezelfde soort trein als in Eternal Sunshine of the Spotless Mind!) en ben ik rond een uur of acht terug in mijn huisje.Ik val in slaap terwijl ik nog grijns door de gedachte dat weinig New Yorkers me dit nagedaan zouden hebben. Ha.

De spierpijn valt alleszins mee als ik donderdagochtend wakker word. Ik brunch bij de heerlijke Silver Moon Bakery met Zach, een derdejaars filmstudent van wie ik in maart een rondleiding door Columbia heb gehad. ‘s Middags skype ik wat met het thuisfront en aan het eind van de middag staan Jamie en Brian voor de deur, twee medestudenten voor respectievelijk regie en productie. We hadden elkaar half ontmoet bij het etentje op maandag, maar hebben nu besloten met z’n drieën naar een Shakespeare-voorstelling in Central Park te gaan. Onmiddellijk blijken we het eens te zijn over een heleboel dingen, en de sfeer wordt er alleen maar beter op als ik de twee trakteer op Hollandsche HEMA-stroopwafels, waarvan ze bijna flauwvallen. Kijk, zó maak je nu vrienden! Jamie is voor mij persoonlijk overigens helemaal interessant, want hij blijkt de achter-achterkleinzoon te zijn van één van mijn favoriete schilders, de impressionist Alfred Sisley – en volgens hem ben ik de énige in de hele wereld die dat wat kan schelen :) We komen iets te laat aan bij de openluchtvoorstelling van Much Ado About Nothing (een stuk dat gelukkig ook niet echt ergens over gaat), en hoewel we het interessant vinden dat het stuk na iedere scène verhuist naar een ander deel van het park, hebben we elkaar zó veel te vertellen dat we een restaurantje een betere optie vinden. In een typisch Amerikaanse diner op Broadway drinken we chocolate milkshakes en keuvelen we de hele avond over films, het leven, passies, ideeën, de toekomst, en zelfs de drie Amerikaanse Taboes: religie, politiek en geld. Top! We zetten onze avond voort in The Tavern, een sfeervolle kleine pub op Broadway en 102nd waar ik zonder problemen binnenkwam (toch het vermelden waard). Terwijl ik Hoegaarden en het Tilburgse Koningshoevenbier bestel, ontdek ik dat de barvrouw familie heeft wonen in Haarlem! De wereld is belachelijk klein. Zij doet enthousiast mee in onze discussies over muziek, de Amerikaanse politiek en de kleinburgerlijkheid van de zuidelijke staten. Zo tikt de klok langzaam door en lig ik uiteindelijk pas om half vier in bed – kijk, dít is het soort Amerika waar ik voor kwam!

Vrijdag is vrij nietszeggend. Ja, die dagen heb je ook! Overdag heb ik een massale informatiesessie voor internationale studenten bij Columbia. Het is dodelijk saai (zei iemand daar UvA?) en het bevat alleen maar informatie die we écht allang hadden moeten weten; waarom zou je vertellen dat je een visum nodig hebt voor de V.S. als iedereen tegenover je daar niet had kunnen zijn zonder visum? Het meisje met de visuminfo praatte ook nog alsof ze het tegen dove peuters had – “You NEED a VISA to be in the U-NI-TED STATES! You can NOT be HERE if you DON’T have a VISA!“. Dus daarmee had ik weer een nieuwe variant op mijn buurmeisje gevonden… Mooiste opmerking: “If you don’t HAVE that form, you HAVE to REPORT to our OFFICE IMMEDIATELY! No, not RIGHT NOW! But immediately AFTER I have FINISHED my TALK! OKAY?” Behoorlijk irritant. ‘s Avonds heb ik afgesproken met mijn overbuurmeisje Diedi, een ontzettend lief Chinees meisje dat heel veel wil zeggen maar vaak gehinderd wordt door haar sterke Chinese accent. We kijken samen Dead Poets Society, een van de films waar ik regisseur door wilde worden, en discussiëren over het belang van zelfstandigheid en werken op eigen kracht (want in China blijkt iedereen zo afhankelijk van elkaar als maar kan), en natuurlijk over wat goede thee is. Vlak voor deze avond echter stuit ik op filmopnames van Premium Rush achter mijn flat op Broadway, een gedeelte van een achtervolgingsscène waardoor heel Broadway een chaos werd. Joseph Gordon-Levitt was niet van de partij, wel zijn stuntman (met de hoed en de mintgroene broek). Altijd leuk natuurlijk :)

Op zaterdag pak ik de fiets naar een noordelijker deel van het westen van Manhattan. Daar bekijk ik een appartementje dat mogelijk het onderdak voor mijn familie is als zij met de kerstdagen naar New York komen. Vervolgens ga ik met de eerdergenoemde Jamie naar het Charlie Parker Jazz Festival in het Marcus Garvey Park in Harlem. De sfeer is te gek, de hele buurt is uitgelopen en de muziek is top! Daarbij is de zon weer volop gaan schijnen, dus het is perfect weer voor lekkere muziek, barbecues en andere buitenactiviteiten. Rond half zes lopen we richting 69th Street, ter hoogte waarvan we in Central Park met bijna álle eerstejaars filmstudenten een openluchtvoorstelling van Woody Allens Manhattan gaan bijwonen. Onze wandeling duurt haast twee uur, maar natuurlijk hebben we weer meer dan genoeg stof om elkaars dag vol te ouwehoeren. Central Park is een drukte van jewelste als we aankomen met ons goed humeur en een fles wijn (die ik vanzelfsprekend niet zelf gekocht heb…). In een razend tempo ontmoet ik de ene na de andere interessante filmstudent. En dan is het acht uur. Het is plots schemerig en het opblaasbare filmscherm licht op. Mijn favoriete Woody Allen-film begint en half New York ligt blauw om de grappen in de film. Ik geniet met volle teugen en word me er weer volledig van bewust dat ik hier écht op de juiste plek ben. Natuurlijk is het ‘s avonds nog spannend als we met z’n allen naar de kroeg gaan en ik wonderbaarlijk genoeg met iemand anders’ rijbewijs de kroeg in kom, maar dat staat los van de creatieve energie en geweldige sfeer die er nu al onder ons heerst. De eindscène van Woody’s film benadrukte het volledig: you gotta have a little more faith in people. Van nu af aan heb ik dat ook ab-so-luut.

Natuurlijk kan niet alles koek en ei en rozengeur en maneschijn zijn. Vanzelfsprekend zijn er ook kleine dipjes, vooral als je dingen doet die je normaal gesproken met anderen zou doen (en de desbetreffende personen zullen zich vast aangesproken hebben gevoeld in m’n verhaal). En soms word ik er gek van dat je in New York haast altijd geld aan het uitgeven bent. En soms is het tijdsverschil met Nederland storend als je spontaan wilt skypen. En het is even slikken als je hoort dat je piano verkocht is – je weet dat het er aan zat te komen, maar toch benadrukt het even extra sterk dat je echt niet meer in Nederland woont. Gelukkig zijn dit slechts uitzonderingen. Ik voel me een zeer gelukkig mens dat ik hier in New York mag zijn en m’n droom mag verwezenlijken. Morgen begint mijn intensieve Orientation Week bij Columbia, en ik sta te springen om te beginnen! Mark my words: ik ga er iets héél bijzonders van maken.

Tot de volgende keer, het verhaaltje is uit – maar ik ben erg dankbaar voor al jullie reacties! So keep comin’, I truly appreciate it.

Alle goeds (komt van Melkunie-koeien),

Jordi

16 Comments

Filed under Nederlands, New York, Personal

16 responses to “New York Stories (4): My Kind of America

  1. Ger

    Hoi Jordi,
    deze week kan niet meer stuk: met een kop thee op maandagmorgen na de krant beginnen aan het echte leesvoer: de steeds langer wordende verhalen van jou! Heerlijk; blijf alsjeblieft zo door gaan. Al begrijp ik wel dat als de studie zo echt begonnen is er minder tijd over zal blijven voor het schrijven. Ik heb het geloof ik al eerder geschreven, maar het blijkt uit alles dat je daar je plekje gevonden hebt.
    Geniet van alles wat komen gaat.
    Dikke hug, Ger

  2. Sherrol

    Hee Jordi,

    Geweldige verhalen.
    Hier komt dan de harde waarheid: roti wordt NIET met bestek gegeten en ook niet als je aan de andere kant van de wereld zit!

    Als je JGL toch nog een keer ziet> foto voor mij aub?!?!

    Ik kijk uit naar de volgende verhalen.

  3. janne

    Lieve Jor,

    Wat een fijn verhaal heb je weer uit je mouw geschud! Toen ik al je positiviteit las dacht ik “nou ik zou echt wel af en toe een dipje hebben” en hoera, dat heb jij ook;).

    Super leuk om te lezen en heel fijn dat je zo op je plek zit! Keep ’em coming!

    Liefs,
    Janne

  4. Maddy

    Nou.. als je het straks heel erg druk hebt… dan MAAK je maar tijd voor je meer dan heerlijke verhalingen.. dat je het even weet.

    Darling ik ben niet snel jaloers, ook nu niet, maar het komt verdammt dicht in de buurt nu ik nog steeds verregend in mijn tussenuur je verhaal lees. De enige overeenkomst lijkt toch het feit te zijn dat we beiden een fiets hebben..

    Love,
    Maddy

  5. Marise

    Hey Jor!

    Was weer een leuk verhaal! Heb er weer van genoten;) Veel succes met je orientatieweek! Hier gaat het echte schoolleven vandaag ook weer beginnen..

    Xxx Marise

  6. Adinda

    He jordy!

    Via facebook kwam ik op je site terecht. Ik wil je even zeggen dat ik echt heel veel respect voor je heb hoe je dat allemaal zo doet in je eentje. Zoals je misschien weet heb ik een jaar in China gewoond en weet dat het echt niet makkelijk is om jezelf iedere dag maar weer te vermaken in een vreemde cultuur (en soms ook daarom juist weer wel).

    Ik vind het echt supergaaf dat je gewoon je droom achterna gaat en je door niets of niemand laat tegenhouden!

    Heel veel succes en plezier, maar vooral: geniet!

    X

    Adinda

  7. Elise

    Die fiets is echt amazing, wat een gaaf ding zeg. En nog echt design ook ;)
    het wandel-verhaal vind ik persoonlijk erg grappig, door de ‘jonge hinde’ stukjes zag ik je helemaal als (jawel, excuse le mot) een Edward/Jacob door de bossen vliegen haha! (wat ze in ‘vampires suck’ trouwens op een segway doen, te droog)
    Hebben je nieuwe filmvrienden eigenlijk ook facebook? Ik ben wel heul erg benieuwd naar hoe ze er uit zien, na al die levendige omschrijvingen : )

    Binnen de kortste keren heb je een heel boek bij elkaar geschreven, kan je hem laten afdrukken. En dan later laten verfilmen. Kassa!

    Love your work, big fan!

  8. Frederique

    Jordiiii!!

    Ik had nog niet gereageerd op je fijne blogverhalen maar heb ze uiteraard wel allemaal gelezen!! Ben blij te lezen dat het allemaal zo lekker gaat! Hoop op nog 203912390 van die positieve verhalen!!

    Veel succes/plezier en al het andere goede;)
    xxx Frederique

  9. Bondien

    Jordiiii!

    Wat een lekker verhaaltje weer :) en die hiking trip, petje af! Jammer dat Amerikanen daar Pringles en nog meer vette troep voor nodig hebben ;). Blij dat je het zo naar je zin hebt en die dipjes zijn echt niet erg, moet je ook slikken als ik zeg dat ik van de week in de Dille & Kamille bij de pollepels stond? Veel plezier komende week maar ik weet zeker dat dat goed komt!

    Xx

  10. Marloes

    Volgens mij ben je inderdaad uitstekend op je plek daar. Ik geniet van je verhaaltjes! Dikke kus, M.

  11. Ksucha

    De achter-achterkleinzoon van Alfres Sisley?! Wow, that is cool! :o

  12. Jet

    Lieve Jordi

    je leest als een spannende roman en ik kan haast niet wachten tot t volgende hoofdstuk!

    Dikke knuf, Jet

  13. Heee Jordi!:)
    Fijn dat je ‘t nog steeds zo naar je zin hebt, en zo snel nieuwe toffe mensen ontmoet!! Steeds als er een verjaardag is denk ik; huh, waarom is Jordi er niet?:P Ik ga snel je 2e verhaaltje lezen daar staat vast van alles in over je intro week.
    Liefs!

  14. Pingback: New York Stories (6): “These Little Town Blues Are Melting Away” « Like The Cast Of A Fellini Movie

  15. mariam

    Hallo lieve dushi, it has been a while! How ya doin? Ik heb je verhaaltjes gelezen, weet je trouwens dat je mn favoriete leesstof bent naast de spits op weg naar werk MC.
    Anyways….. die fiets die jij maar effe op de kop hebt getikt voor maar $150,- GOOD JOB. Het lijkt mij zowieso geweldig om door de straten van Manhattan te fietsen. En wuhahaha die namaak roti die kan echt niet hoor, dushi voor n echte roti kom je toch naar mij toe:p
    Zo te zien heb je n leuke en interessante week achter de rug. Veel nieuwe mense leren kennen, wel fijn de openheid van al die mensen. Trouwens al die contacten zal je ook wel nodig hebben. And talking about Lenore Dekovan (die naam zegt me nix) maar wel leuk dat je n succesvolle klasgenoot heb leren kennen van Marlon Brando.
    En hoe jij maar effe zomaar naar de Starbucks kan gaan en (goedkoop) simpel een koffie kan halen I’m jealous. Je hebt trouwens gelijk hoor om te reizen met het OV gewoon op de Hollandse manier. Ik wist trouwens niet dat NY en vooral Manhattan zulke groene stukken had waar je kan hiken woow. Wat goed dat jij je zo kan vermaken in je uppie, dat is heel belangrijk. Maar schat hitch hiken is geen goed idee. Je bent lekker illegaal bezig he met het bezoeken van al die barretjes.
    En wat heb jij eigenlijk met die Woody Allen???
    Ik praat al weer veels te veel, dus tot je volgende berichtje
    Adios!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s