New York Stories (5): Today, I Am Norwegian

In m’n joggingbroek en m’n Viva la Vida-t-shirt zit ik achter m’n bureau na een intens, hemelbestormend weekje. De zon begint hier eindelijk weer een beetje normaal te doen – oftewel: ik heb vannacht voor het eerst deze week écht goed geslapen. Ik werd daardoor ook pas tegen half twaalf wakker. En weet je wat? Voor het eerst vind ik dat niet eens erg. Een goed moment om even rustig te zitten en de hele week te overdenken.

Afgelopen zondagavond duik ik vroeg mijn bedje in. Ik ben aan de vooravond van de Grote Boze Oriëntatieweek van het MFA Film Program aan Columbia. Een week lang zullen wij arme eerstejaars overspoeld worden met informatie, activiteiten, gratis eten en borrels. Absoluut niet verkeerd! Iets in mij ziet er een klein beetje tegenop om in de introductiemodus te schieten; ineens moet je je weer voorstellen aan de hele wereld en “vrienden maken”, iets wat ik natuurlijk al een tijd niet meer heb hoeven doen. Maar gelukkig zijn we allemaal in hetzelfde schuitje; niemand kent iemand, dus er valt deze week genoeg te ontdekken.

Op maandagochtend word ik wakker na een chaotische nacht. Uit angst om me te verslapen heb ik twee wekkers gezet, de eerste met Coldplay’s Life in Technicolor, de tweede met Thomas Newmans Dead Already uit American Beauty. Ik blijk uiteindelijk geen van beide nodig te hebben. De hele nacht word ik iedere twee uur wakker. Na half zeven lukt slapen helemaal niet meer; ik blijk meer gespannen dan ik dacht. In alle rust ontbijt ik – ik had alles tegen mijn gebruiken in al de vorige avond klaargezet – en wacht ik. Dan loop ik op m’n gemak naar het kantoor van de International Students and Scholars Office om me officieel in te schrijven – ik was er de vrijdag daarvoor achtergekomen dat dit een verplichting was die ik in al het geregel over het hoofd gezien had. Gelukkig blijk ik niet de enige op het kantoor op maandagochtend; de helft van China en een kwart van India zit eveneens in de ruimte te wachten met dezelfde bedoeling. (Overigens is het echt waar dat bijna heel China en India hier vertegenwoordigd zijn; deze twee nationaliteiten nemen meer dan de helft van Columbia’s internationale masterstudenten in beslag en studeren uitsluitend Engineering of Computer Science.)

Hierna loop ik door naar Dodge Hall, het hoofdgebouw van Columbia’s School of the Arts waar mijn filmafdeling onderdeel van is. Op weg naar de vijfde verdieping kom ik de ene na de andere medestudent tegen – en tot mijn opluchting blijkt iedereen net zo slecht geslapen te hebben als ik. Dan ga ik door de deuren op de vijfde verdieping en meld ik me aan bij de inschrijftafel, opgewacht door de stralende lach van de jonge vrouw die inmiddels de liefde van m’n leven is geworden, wiens naam ik niet zal noemen, en op wie ik verder ook niet in zal gaan. Anyway, ik schrijf me in, plak een knullige sticker met m’n naam erop op m’n blouse, en loop de Lifetime Screening Room binnen, onze eigen bioscoopzaal. Daar krijgen we de hele ochtend lang de ene na de andere opwindende, inspirerende en prikkelende toespraak van leden van de faculteit. “This is not only a university, or a school, or a faculty, or a building. This is a family, a community, and we’re all here to learn. So make mistakes and fail – because otherwise, you’d be truly wasting your time. And your ridiculous tuition fee, of course.” Zo spreekt het hoofd van de opleiding ons toe. En wanneer Hilary Brougher, mijn docente Regie, uitleg geeft over haar vak, draait ze ineens haar blaadje om, zucht ze, en roept ze met een stralende lach uit: “Fuck it, let’s just make movies!” Ik mag deze mensen wel.

Op deze zelfde maandag worden we onderverdeeld in mentorgroepjes, zes mensen per groep. Onze mentor is de toffe Erlingur uit IJsland (die ons meedeelt dat er nog twee andere IJslanders in het programma zitten, “dus bijna een kwart van de IJslandse bevolking is nu hier”) en in mijn groepje vind ik de Mexicaanse Fernando (briljant, en niet alleen door zijn pornosnor); Liz uit Brooklyn (die een levensverhaal heeft dat het verfilmen waard is); de Californisch-Chinese “valley girl” Lily (wiens achternaam, Niu, de Chinese term voor “Buttons” is, dus we noemen haar nu consequent “Lily Buttons”); de Brit Andrew (verantwoordelijk voor de dagelijkse portie gezond Brits relativisme en sarcasme); en Brian, de Rhode Islander die ik al eerder had leren kennen. Onze introductietraining voor de Sony EX1-camera en montageprogramma Final Cut Pro loopt al snel uit op gewoon gezellig geouwehoer. Heerlijk dagje zo.

De volgende dag open ik ‘s ochtends een Amerikaanse bankrekening bij Citibank, de enige bank in Amerika wiens geldautomaten vrolijk zijn (“Hey, good to see you! Shall we get started? Please, tell me your pin code, that’ll make things easier.“). Joanne Wallace is de uiterst gezellige vrouw die me vertrouwen weet te geven in het Amerikaanse financiële systeem (een ongegrond vertrouwen, waarschijnlijk, maar toch). Ze is afkomstig van Trinidad en Toledo in het Caribisch gebied, en al snel loopt ons gesprek uit op kleine landjes en (te) hoge zomertemperaturen. Opgewekt loop ik de bank uit en ga ik opnieuw naar Dodge Hall, waar we na een korte introductie weer weggaan met onze mentorgroepjes voor een rondleiding over de campus (voor m’n gevoel de zeshonderdste Columbiatour waar ik aan meedoe). Deze rondleiding loopt vloeiend over in de lunch bij één van de vele goede én goedkope restaurants rondom Columbia. Daar komen we al etend, lachend en drinkend met ideeën voor de korte film die we de volgende dag in elkaar moeten gaan draaien. We verzinnen iets over een nepdocumentaire over onszelf, schrijven de hoofdstructuur uit, en keren dan weer terug naar de universiteit. Een panel van ouderejaars vertelt over hun ervaringen en ik krijg langzaam de kriebels; stop met praten, ik wil wat doen! Gelijk na het panelgesprek schuift het hele bataljon aan studenten door naar de vaste kroeg Havana Central, waar een ruimte is afgehuurd en is volgeladen met drank en heerlijk Zuid-Amerikaans eten. Een zeer geslaagde avond, met een belachelijke hoeveelheid te gekke mensen en zowaar een hoop geknuffel! Ik ben blij dat ze dat hier toch ook graag doen :)

Op woensdag is het heet. Héél erg heet. De hele dag. En terwijl bijna alle andere groepjes zo wijs zijn om hun filmpje binnenshuis te draaien of op een andere dag, bestaat mijn groepje natuurlijk louter uit mensen die ofwel diehards van het kaliber Bruce Willis zijn, ofwel maniakale artistieke neuroten met een stiekeme voorliefde voor uitdrogen. Hoe dan ook, we hebben al onze spullen en we draaien het filmpje in het schitterende Riverside Park. Ik ben voor deze dag aangewezen als regisseur – wat ergens best lastig is: het is slechts een oriëntatiefilmpje en we doen het vooral voor de lol, maar je wilt ook niet gelijk een indruk wekken dat je totaal niet weet waar je mee bezig bent. Het is soms wat rommelig, maar uiteindelijk hebben we een hele dag lang vooral heel veel lol en leren we mekaar goed kennen. De zesdollarlunch bij Hunan Balcony op Broadway is niet te versmaden en ook de aanwezige airco doet ons goed. Tegen een uurtje of acht, nadat we tussendoor ook nog half gemonteerd hebben, druipt iedereen gesloopt maar voldaan af naar huis. Thuis heb ik gelukkig nog kliekjes staan en gooi ik voor het eten mijn berg was in de wasmachines beneden in het gebouw. Terwijl ik het wasmiddel afmeet in de dop, realiseer ik me ineens dat ik vandaag mijn eerste Amerikaanse film heb geregisseerd – en dat geeft me ergens toch een beetje vleugels…

Ik verveel me stierlijk op donderdagochtend. De drie uur durende informatiesessie van de School of the Arts bevat bijna alleen maar informatie die ik via infobijeenkomsten voor internationale studenten óók al gehad heb. Wel is het grappig om op te merken dat Columbia bij iedere infosessie voortdurend prijzen uitdeelt via een soort miniloterij om de aandacht van de studenten er maar bij te houden. Aangezien ik onder de prijzen geen gratis cruise of kwijtgescholden collegegeld zie, dwaalt mijn aandacht langzaam maar zeker af. De knullige veiligheidsvideo, geproduceerd door een niet al te getalenteerde alumnus van onze afdeling, kan gelukkig wel rekenen op een onophoudelijke bulderlach van de filmkant van de zaal – maar juist op onbedoeld grappige momenten. Heerlijk pijnlijk. De rest van de middag wordt besteed aan het gezamenlijk monteren van ons korte filmpje – en terwijl de anderen zich in de Digital Media Center van onze school hebben gepropt, gebruik ik m’n babbel en regel ik voor mijn groepje een apart lokaal met een computer aangesloten op een tv-scherm. Ideaal. Aan het eind van de middag, na een vaak hilarische en zeer interessante middag monteren, begeef ik me naar 548 Riverside Drive waar Annefleur op dit moment woont. We drinken wat, we doen boodschappen, we koken, we eten (maar niet te heet voedsel, want het is opnieuw gutsend warm) en we drinken stiekem Corona’s op een pier aan de Hudson. Een heerlijke en heerlijk nostalgische avond, en een goede manier om tussentijds bij te komen van een nu al ingrijpende week.

Op vrijdag slaap ik eerst lekker uit. Overdag hebben we geen verplichtingen vanuit de universiteit, dus ik pak mijn fiets en ga naar het Metropolitan Museum of Art, kortweg Met – het grootste museum van de stad. Als bedankje voor de gezellige video’s die mijn lieve Iris en Lot van tijd tot tijd voor me maken, plant ik m’n camera op m’n fiets om het thuisfront deelgenoot te maken van mijn tocht door de stad. (Misschien ga ik ‘m ook nog wel hier uploaden – ik houd u op de hoogte!) Ik mag met mijn nieuw verworven Columbiapas gratis het museum in en struin lekker over de afdelingen die ik interessant vind. Dan fiets ik als de wind terug naar Columbia, terwijl ik me ondertussen realiseer dat ik helemaal vergeten ben te lunchen… Met een knorrende maag plant ik me in de bioscoopzaal van de filmafdeling en kijk ik met alle andere eerstejaars filmstudenten naar de twaalf resultaten van de oriëntatieweekvideo. Mijn filmpje is de eerste, en kan rekenen op een enorme constante bulderlach van de studenten en de stiekem aanwezige docenten en medewerkers. Een groot succes! Toch een opluchting, al was het niet competitief… De andere filmpjes zijn ook erg leuk. We waren allemaal verplicht om ducttape en de zin “If I were you, I would do the same thing” in ons filmpje op te nemen. Beste voorbeeld hiervan is een hilarisch filmpje waarin de Oostenrijke student Christoph en de Chinese studente Jessica nieuwsreporters spelen (uit hun eigen land, met hun eigen hysterische televisie-effecten) die verslag doen van de zogenoemde “Duct Tape Spider“. Ik heb lange tijd niet zó gelachen als om deze mix van Cloverfield en slechte tv; briljant gedaan!

Vanuit de zeer geslaagde screening schuiven we door naar een grote ruimte ernaast, waar opnieuw heerlijk eten en drinken klaarstaat en niemand zeurt om mijn I.D. Iedereen blijkt razend enthousiast over ons filmpje (en over het Duct Tape Spider-filmpje), en dat doet toch goed. Dan gaat de muziek aan en blijft iedereen doorpraten, maar uw hyperactieve schrijver weet de dansvloer al snel te vinden! Samen met mijn Haïtiaanse lieveling Joelle en de Jamaicaanse topper Aïsha dansen en swingen we het dak eraf, en ik waag zelfs nog even een dansje met de eerdergenoemde maar verder onvermeld gebleven vrouw van mijn dromen… Dan verplaatsen we de party naar de Lion’s Den Tavern. En jawel, daar wordt aan de deur gecontroleerd op leeftijd. We ontwikkelen een handig trucje waardoor ik op de kaart van de Noorse medestudent Stian naar binnen kan. De ondergemiddeld intelligente portier heeft natuurlijk weer eens niks door – dus vandaag ben ik blijkbaar Noors. Na een paar drankjes, fijne gesprekken (ook de Canadeze Frieda is een topper, evenals de bulderlachende Demond en de schitterende Manchester-Brit Daniel) en gezelligheid pak ik m’n hippe stalen ros weer en rijd ik de horizon tegemoet. (Ik moest de andere kant op, zo bleek, want mijn huis is vlak achter het café…)

Op zaterdagochtend Skype ik met mijn lieve ouders. Een en al gezelligheid weer – wat houd ik toch van dat briljante Skype! Vervolgens pak ik de metro naar Washington Square Park, waar ik heb afgesproken met Marita en Jos. Marita is één van mijn voormalige werkgevers bij MobielCentre op Schiphol, en zij en haar man zijn op stedentrip in New York (volledig terecht, natuurlijk). Daarbij waren ze zo goedhartig om een kilo of tien van mijn boekencollectie mee te nemen voor me! We hebben lunch bij de eerdergenoemde, heerlijke Thai Spice en vervolgens trekken we ook de rest van de dag nog met elkaar op. Een bezoekje aan Barnes & Noble op Union Square, en daarna de overweldigende Slegte-achtige Strand Bookstore – wat een hysterische maar geweldige boekenwereld! En zo goedkoop! Stapels boeken voor een dollar! Hoera! We komen bij van deze wervelwind bij de Hartland Brewery aan Union Square, waar ik op aanraden van Jos voor een pas gebrouwen én zelf gebrouwen Smiling Pumpkin Ale ga. Dit biertje ontkracht volledig mijn statement over wat Amerikanen echt niet kunnen (1. brood, 2. kaas, 3. bier). Daarna neem ik hen mee naar de Met, waar ik zelf ook nog één hele grote ruimte met mijn favoriete kunst wilde zien (deze moest ik op vrijdag uit tijdgebrek overslaan). We komen pas om half negen weer buiten en zijn volledig voldaan. Ik neem haastig afscheid omdat ik ontdek dat er een bus rechtstreeks naar mijn kant van Central Park gaat. Uiteindelijk moet ik alsnog een achenebbisj-eind lopen, maar dit leidt me wel langs een halal- en falafelstandje, mijn favoriete optie voor goedkoop eten in de stad. Ik haal een heerlijke chicken over rice en eet deze op in een sfeervol verlicht stukje van Riverside Park. Dan loop ik door naar huis, en volledig voldaan plof ik in bed.

Ik heb veel te lang uitgeslapen vandaag, maar dat is voor één keer niet erg. Ik word straks opgehaald door de Britse Andrew, die eveneens in dit gebouw woont (ik denk dat ik er nu zes heb geteld van mijn opleiding in dit gebouw). We gaan dan naar de Dive Pub op 96th en Amsterdam, waar we Brian en Jamie ontmoeten. Om 20.00 gaan we naar een HD-vertoning op het grote scherm van Hitchcocks Vertigo (mijn favoriete Hitchcockfilm!), en vanavond om middernacht naar een vertoning van Kubricks 2001: A Space Odyssey. Wat een stad is het toch! Morgen is het Labor Day en zijn er geen verplichtingen, maar vanaf dinsdag gaat alles weer rollen. Ik houd jullie op de hoogte!

En mocht je nog de puf hebben om te reageren: ik ben er altijd blij mee!

Ik hoop dat het uitstekend met jullie allemaal gaat, en dat het daar nu wat minder regent… Tot gauw in ieder geval!

Met mijn beste been uit bed zwaai ik naar je met mijn pet,

jullie aller Jordi

P.S. Maarten van Roozendaal is een fan-tas-ti-sche artiest!
P.P.S. Amerikaanse kakkerlakken komen altijd in hun eentje. Godzijdank. Bah.
P.P.P.S. Voor iedereen die deze maand jarig is: sorry als ik er niet bij kan zijn! :)

18 Comments

Filed under Nederlands, New York, Personal

18 responses to “New York Stories (5): Today, I Am Norwegian

  1. Ger

    Hoi Jordi,

    je hebt ons wel nieuwsgierig gemaakt naar dat Duct Tape Spider filmpje; staat dat ondertussen ook al ergens op het internet?

    Hier schijnt gelukkig het zonnetje weer, al voelt het wel al herfstig aan.

    Blijf genieten van NY en vooral: BLIJF SCHRIJVEN!
    x Ger

    PS kakkerlak vrouwtjes leggen heel veel eitjes; dus verwijder ze snel, want voor je het weet loopt je broodje kaas weg. Voor het bier hoef je niet bang te zijn. Ze zijn er wel gek op, maar voor zo ver ik weet is er nog geen kakkerlaksoort op de sportschool geweest, dus zolang het bier in het flesje zit is alles OK.

  2. Uit! Lekker bezig. Veel aan het uitslapen zo te zien (en steeds is het voor één keer niet erg, hihi:P).
    Liefs Carlien

  3. René

    Zo trots op jou!!

    Your daddy.

  4. Bondien

    Agossie, ik zie al die studenten al met wallen onder hun ogen en paniekerige blik op de eerste dag verschijnen.. =) blij dat ze daar zo van knuffelen houden, echt jouw stadje denk ik zo maar! Of mis je de UvA? ;)

    Xxx + knipper + digitale knuffel

  5. Joyce

    Nou wervelend is het daar wel in NY!!! Als ik het lees loop ik al achter mijn adem aan en plof ik van de hitte, maar het klinkt ook helemaal inspirerend en helemaal als jouw ding! De filmpjes maar op Utube, dacht ik! Blijf schrijven!
    kus

  6. Frederique

    Ik heb de puf om te reageren!! Uiteraard.. Al weet ik niet goed wat te zeggen:) Toch zeg ik dat ik het super leuk vind om je verhalen te lezen ( ook een goede ik-doe-mijn-huiswerk-straks-wel-eerst-het-verhaal-van-jordi-lezen-therapie)!!! en hoop dat je nog veeeeeeel verhalen blijft bij schrijven;)

    xx

  7. Nog een kleine correctie: een klein vogeltje (werkend bij MobielCentre Schiphol) vloog door m’n raam naar binnen en fluisterde in m’n oor dat het land “Trinidad en Tobago” heet, en niet “Toledo”… Want dat schijnt een UNESCO-stadje in Spanje te zijn. Excuus, mevrouw Wallace van Citibank! =)

  8. Elise

    Ik citeer:

    (3) Vrijdag wordt gebruikt voor uitslapen
    (4) Woensdag word ik wakker. Maar natuurlijk iets te laat
    (5) Ik werd daardoor ook pas tegen half twaalf wakker.

    Gast, 1 keer uitslapen per week is wel een beetje weinig hoor ;)

    Weer erg leuk om te lezen. helemaal énig ;)! al ben ik wel benieuwd naar het bijzondere handigheidje dat je in en om de kroegen gebruikt!
    Het klinkt (en is) echt zoooo leuk! Wat een geweldige onderneming is die hele Columbia Master toch :D!
    Zit vol spanning te wachten op de eerste ‘gerwin *kuch* van der pol’ of ‘noordergraftak’ of ‘whatsherface’. Dat perfecte gedoetje in Amerika is natuurlijk uitermate frustrerend voor ons UvA-nerds ;) (grapjeeeee. maar nee. toch :p)

  9. Sherrol

    Hee Jordi,

    Heel leuk weer. Ik was wel een beetje teleurgesteld toen ik maandagochtend niets zag. Daar ging mijn ritme dan : de week beginnen met Jordi, maar gelukkig attendeerde Suus mij erop dat er weer wat gepost was. Gelukkig, mijn leven kan weer verder gaan.

  10. Elise

    kan je je hier trouwens ook niet een soort van inloggen/aanmelden (naast de ‘nieuwe-post-notificatie’), want ik wil ook een gecustomized plaatje bij m’n reacties Mr. Wijnalda sir!

  11. Ha! Terwijl jij je bezighoudt met zinloze zaken als ‘film’ en ‘cultuur’ begin ik hier met dingen die er écht toe doen: mariene biologie!
    Bamfield (population 200) is BRILJANT, klein en afgelegen. Tot mijn genoegen is er een ‘intreeweek’ ingelast, dus ik kom net uit het water na 1,5 uur zeeëgels opduiken!

    Tigre, het doet me goed dat NY je goed doet, ga ze grijpen,

    x

  12. Marise

    Jordii!!

    Ik heb natuurlijk weer de energie om te reageren al i s het nog 10x zo lang! Ik zal het in ieder geval kort houden;)! Blijf het leuk vinden om je verhalen te lezen! Hoop dat je blijft genieten daar en dat er snel weer een nieuw verhaaltje komt!

    Kuss

  13. Joyce

    wat lees ik vandaag, storm in NY? een goed onderwerp voor een film, denk ik? Je bent vast volop aan de bak, want de berichten nemen in frequentie af, en dat zegt wel iets!
    x

  14. mariam

    WOOOOOEEEEHOOOOEEEW love is in the air….

    Alow (dat betekent hallo maar dan op zn Noors)

    Wat een geinig filmpje, was het volledig jou idee of kwam het voort uit consensus?

    Wat leuk dat je zo positief bent over je leraren. Ik hou wel van aparte manier van lesgeven. Toen ik op de universiteit van Estema zat in Valencia, had ik een leraar die constant aan het schelden was in het Spaans, maar zijn lesstof bleef altjd hangen.
    En geloof me die introductie presentaties zijn overal hetzelfde lame en dubbel uitgelege info.

    Volgens mij krijg een leuke tijd tegemoet met je poject groepje. Wat interresant al die verschillende afkomsten.

    Groetjes

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s