New York Stories (7): The 360 Degree Life of NYC

Mijn laatste blog dateert van 20 september. TWINTIG SEPTEMBER. Dat is toch belachelijk?! Na mijn eerste anderhalve maand in New York – een periode die fascinerend en veelzijdig, maar niet overweldigend was – had ik nooit kunnen vermoeden dat ik het zó druk zou gaan krijgen dat ik zelfs geen reisverslagje voor het thuisfront kon neerpennen. Maar dan werk je ineens aan vijf filmprojecten per week. Plots zit je ook op zaterdag op school. Plots ben je dagelijks in de weer met het schrijven van filmscripts. En je suist voortdurend de hele stad door. En dan bereik je het moment dat het ook steeds sneller weer ochtend wordt, en je je plots realiseert dat je een latrelatie met je bed begint te krijgen. Dat zijn de momenten waarop ik me niet om een blog bekommer… Maar ik doe m’n best om het lange wachten hierbij te compenseren. Er is, zoals gezegd, gelukkig genoeg gebeurd!

Waarschuwing: deze blog is lang. Nee, serieus: LANG. Maar er zijn ook veel foto’s. Dus haal adem, regel wat drinken en eten, ga nog even plassen, en ga dan verder…

“Weekend” is een relatief begrip

In de week van 20 september gebeurde er iets vreemds. Zonder dat ik het doorhad, begonnen plots de weekdagen en de weekenden naadloos in elkaar over te lopen. Een stuwend ritme stuurde me van de Lifetime Screening Room – onze college- en bioscoopzaal in Columbia’s Dodge Hallhet Lincoln Center (voor het New York Film Festival), van de ene inspirerende les naar de andere, van de ene naar de andere filmshoot. Langzaam maar zeker begon iedereen korte films te draaien voor ons vak Directing I, en iedereen heeft elkaars hulp dringend nodig. Aangezien ik de kwaadste niet ben – en het bovendien allemaal veel te leuk vindzei ik veel “ja” en assisteerde ik veel klasgenoten bij hun projecten. Ik was regie-assistent, cameraman, acteur, productieassistent, koffiehaler, whatever. Tussendoor vond ik die week nog tijd om te Skypen met de familie. Alles bij elkaar opgeteld leek de drukte vooralsnog wel mee te vallen. Dit zei ik tegen mijn lieve Haïtiaanse vriendin Joelle. Zij trok haar wenkbrauw op, keek me onderzoekend aan, en zei onheilspellend: “Oh, you just wait, my boy.”

Beetje bij beetje begon Joelle gelijk te krijgen. Ineens was het maandagochtend 27 september, en ik moest weer naar school. Mijn gevoel op dat moment werd perfect samengevat door een Facebookbericht van een klasgenoot: “I’m ready for the weekend! Wait, what? Tomorrow’s Monday? What the hell, grad school, taking my weekend like that? I thought we were cool.” Knipperen met je ogen werd plots een gevaarlijke onderneming – want met die snelheid leken de dagen voorbij te vliegen. Ik had duidelijk plaatsgenomen in een trein die niet eens de moeite zou doen om af en toe passagiers af te zetten – nee, deze trein dendert onverbiddelijk voort. En dat was absoluut geen slecht iets; ik werd dag in, dag uit op alle mogelijke manier geprikkeld, uitgedaagd en geïnspireerd door mensen, gebeurtenissen, opdrachten, films, en wat nog meer. Ik begon wel te merken dat mijn slaappatroon onregelmatiger aan het worden was – opstaan kostte ineens meer moeite dan ooit, en van mijn perspas voor het New York Film Festival (NYFF) ging ik steeds minder gebruik maken. Een persvoorstelling om 9 uur ‘s ochtends? Ach, wat is dit kussen ineens zacht… Bovendien had ik op dinsdag een ongelukje met m’n fiets (als in: het regende, ik ging toch fietsen, en ineens lag ik aan de andere kant van m’n stuur) dat een merkbaar effect op m’n humeur had. Ik voelde me beurs over m’n hele lijf, werd door niemand geholpen toen ik midden op de weg lag, kreeg vervolgens een tetanusprik van de Columbiadokter – kortom: New York kwam me heel eventjes m’n strot uit.

Een zaal vol filmcritici - je kunt je voorstellen hoe koud het er was ;)

Op de set met Marisa. (2 oktober)

Op de set van mijn eigen shoot ("Joseph Auerbach") met Avram. (3 oktober)

Op de achtergrond Marisa en Christoph. (3 oktober)

Top-A.D. Marisa! (3 oktober)

Ik mocht weer even belangrijk lijken

Gelukkig werd ik zowel op donderdagavond (zie het kopje “Outta Town“) als in het weekend uit m’n tijdelijke dipje geholpen. Eind van die week (weekend van 2 en 3 oktober) werd de “filmmakerij” ineens écht een fulltime bezigheid. Op zaterdag hielp ik Marisa en Andrew R met hun beider shoots, allebei op dezelfde locatie in Brooklyn. De relatief relaxte sfeer van Brooklyn, de aangename draaidag, het mooie weer, een vriendschap met Marisa die ineens een hele dimensie kreeg tijdens een metrorit van een uur – al die dingen zorgden ervoor dat ik weer van deze bizarre, maar o zo briljante stad ging houden. De dag erna, zondag 3 oktober, was de grote dag voor mijn Eerste Columbiaanse Regieproject. Joseph Auerbach is een kort filmpje over een pas ontslagen kantoorklerk die met een keukenmes zijn baas wil vermoorden, maar erachter komt dat ook zijn baas ontslagen is. Dit was mijn invulling van de eerste opdracht van Directing I, waarin we in 2-3 minuten zonder dialoog iets moesten doen met het principe “1 Personage, 1 Object, 1 Doel”. We begonnen de draaidag om elf uur ‘s ochtends, en behalve mijzelf en mijn acteur (een briljant figuur genaamd Avram, en een Texaan bovendien!) had iedereen een kater. Op één persoon na liet niemand dit echter merken, en we waren veel sneller klaar dan gepland, in een bijna uitgestorven Columbia Business School. Ik was verbaasd over hoe ontzettend goed de samenwerking met mijn medestudenten verliep. Films maken bij Columbia is echt één groot cadeau. Heerlijk.

Ik word niet graag in een hokje geplaatst. Maar dit is wel een fijn hokje :)

Mijn uitrusting voor Editing Night No. 1. (Zondagavond laat, 3 oktober)

Gelukkig waakt de grote Marcello Mastroianni over ons. :)

Natuurlijk had ik alles weer eens lekker ruim gepland (ahum), dus ik draaide mijn filmpje op zondagochtend en ik moest ‘m op maandagochtend vertonen in de klas. Briljant, Jordi. Er zat niets anders op dan op zondagavond laat te monteren. Dit was op zichzelf een veel interessantere ervaring dan ik had verwacht. Toen ik de montageruimte om half twee ‘s nachts verliet, was de hele kamer nog afgeladen met mijn medestudenten. Op de campus liepen studenten rond, studiezalen waren gevuld met bollebozen, supermarkten en krantenkiosken waren gewoon open… Met zo’n 24/7-ritme is het natuurlijk niet zo gek dat al mijn dagen in elkaar over lijken te vloeien! Toch geeft het een veilig en magisch gevoel dat je weet dat er in deze stad altijd genoeg mensen wakker zijn.

Joseph Auerbach komt zo spoedig mogelijk online op deze blog!

Steeds minder witregels in je agenda…

In de week van 4 oktober waren het niet zozeer de filmshoots, als wel de andere eindeloze reeks aan bezigheden die steeds dichter opeengepakt raakten in mijn agenda. (Het is noemenswaardig dat in mijn agenda op maandag 4 oktober het woord “Blog!” doorgestreept staat. De eerste van vele keren dat ik dat nog zou doen…) De week was opgevuld met lessen, “office hours” (heet dat “contacturen” in het Nederlands? Hoe noemen we dat?) met docenten, de ene filmvertoning na de andere, avondjes (en soms ochtenden!) met vrienden hier, ineens een les op zaterdag (!), filmshoots in het weekend (waarvan één midden op een bloedhete dag, midden op Broadway)En op zaterdagavond organiseerde ik de eerste Attack of the Subtitles (een vertoning van een voor Amerikanen onbekende buitenlandse film), voor een intiem gezelschap, waarvan de intimiteit alleen maar werd vergroot door Avrams zelfgemaakte chili (schalen vol!) en Christophs “subtiele hint” – een fles wodka plus “red cups“.  Maar nog altijd ging het goed, hoewel ik meer dan eens wel wenste dat ik ietsje eerder naar bed was gegaan. Het was echter niks vergeleken met de week erna…

Met mijn Oostenrijkse held Christoph op één van vele bioscoopuitjes. (8 oktober)

Joelle (de Haïtiaanse) en ik tijdens Joanna's shoot. (9 oktober)

Duitse uitwisselingsstudent Maxi en Christoph sprechen Deutsch hier, natürlich. (9 oktober)

Kenyaanse Vincho schaamt zich terecht voor haar "red cup". Lang leve Amerikaans alcoholisme! :p (9 oktober)

Ook Lindsay werd blij van Avrams zelfgemaakte chili. (9 oktober)

De wereld werd pas echt een gekkenhuis op vrijdag 15 oktober. Mijn vader werd op die dag vijftig jaar jong, dus ergens op de dag zou ik met het thuisfront Skypen, en ik had beloofd m’n laptop mee te nemen naar de universiteit om ze een rondleiding over de campus te geven (lang leve WiFi!). Heel problematisch was dat echter niet. Het was een stuk ingrijpender dat ik van tien tot één les had, vervolgens een enorme rolbak vol camera-apparatuur moest ophalen, binnen -20 minuten naar de set van Jaceys shoot moest snellen als regie-assistent, vervolgens zou gaan Skypen, en dan laat op de avond zou gaan acteren in A.J.’s filmproject. Het was, kort gezegd, hysterisch. Leuk detail was wel dat twee hotshots van m’n opleiding me zagen Skypen, en de moeite namen om even het beeld in te leunen om m’n vader te feliciteren. (Toch leuk om dat te horen van, bijvoorbeeld, de kostuumontwerper van Woody Allen, nietwaar?) De avondshoot (tenminste, als een avond standaard tot 3 uur ‘s nachts duurt) van A.J. deed me een beetje de das om – ik was vergeten dat ik in zijn opdracht voortdurend zou eten. Dus ik had drie kwartier voor die shoot gedineerd. En ik moest de hele avond uit een afkoelende bak falafel en rijst bikken. Het gevolg is dat ik zaterdagochtend volledig door de mangel was gehaald, en dat ik nu nooit meer falafel en rijst kan halen bij de straatverkopers waar ik het eerst zo goed mee kon vinden. BAH.

Eat this, Geert.

Onze majestueuze set! (16 oktober)

Avram als Las Vegas-priester, Andrew schept licht - en Jamie maakt er foto's van. (16 oktober)

Wij houden van cameraconstructies. (16 oktober)

Jessica kijkt altijd zo op ons neer... (16 oktober)

Aangezien ik in totaal vijf (!) shoots dat weekend zou doen – waaronder mijn eigen regieproject! – besloot ik mijn taak voor zaterdagmiddag (regie-assistent op Marisa’s shoot) af te zeggen. Zij baarde zich al zorgen over mijn hyperactieve planning (de meeste mensen doen één tot twee projecten per week…) dus zij had godzijdank al back-up geregeld. Die avond draaide ik mijn tweede opdracht voor Directing I, een filmpje genaamd Holy. De opdracht was “twee personages aan een tafel”, maar aangezien ik dat veel te saai vond, besloot ik iets toe te voegen: ik draaide de hele opdracht vanuit het oogpunt van “God”. En dat was, inderdaad, veel interessanter. Ik had een goede ploeg met bijna alleen maar nieuwe mensen, en de shoot verliep nog beter dan de eerste korte film! We draaiden ‘s avonds, na sluitingstijd, in een verlaten Columbiabibliotheek (King Eye, iemand?). Als cameraman had ik Brian Love (die nog veel cooler is dan zijn achternaam doet vermoeden!), en als regie-assistent was daar Jamie (met wie ik geen enkele klas deel, maar die ik toch zowat iedere dag zie). De Britse Andrew V, die ook in mijn gebouw woont, was ook weer van de partij, net als acteur Avram. De Noorse (en niet bepaalde norse) Stian was de andere acteur. Uitwisselingsstudent Maxi (uit Duitsland, stel je voor zeg) hielp ons ook uit de brand, en de Chinese Jessica (die ook in mijn gebouw woont) was aanwezig om wat foto’s te maken. Al met al was het vooral bijzonder gezellig – hoewel ik uiteindelijk weer met een bloedgang moest monteren (weer alleen de zondag!), aangezien ik op zondagochtend alweer op moest draven als Stians regie-assistent.

“God” kijkt neer op zijn “lammeren”. En maakt aantekeningen. (16 oktober)
Stian in character. (16 oktober)
De regisseur zoekt hulp van boven. (16 oktober)
Jamie en Mister Love. Zonder grappen. (16 oktober)
Uiteindelijk zijn er altijd koekjes. (16 oktober)

Holy komt zo spoedig mogelijk online op deze blog!

Ik ben John Wayne – maar ook John Wayne is wel eens moe.

Het monteren ging door tot een uur of drie dit keer. Om acht uur weer m’n bed uit om het aan de klas te vertonen. ‘s Middags een vak geskipt. ‘s Avonds zo vroeg mogelijk naar bed… Want op dinsdag 19 oktober moest ik rond half zes m’n bed weer uit! Op deze dag was ik productie-assistent bij de shoot van een afstudeerfilm van een ouderejaars van mijn programma. We draaiden een productie genaamd I Am John Wayne in Coney Island – dat prachtige stuk van Brooklyn aan de Atlantische Oceaan, met die brede strandpromenade en dat verlaten pretpark (Requiem for a Dream, iemand?). Een eerst wat onwennige, maar al snel razend interessante en geweldig leerzame dag! Veel toffe ouderejaars ontmoet, interessante productieperikelen meegemaakt (al die Russische immigranten die geen Engels spreken behalve “I live here for 25 years, I can sit here if I want to! I not move for stupid movie!“), en ik voelde me zo belangrijk met m’n headset! Het was een professionele productie, met een budget van ongeveer $30,000, maar toch voelde het zo relaxt, creatief en nuchter aan! Een zeer aangename ervaring.

Co-producer Dita en ik bewijzen dat "P.A." staat for "Perfectly Attuned" - of "Pleasantly Arrogant" :) (19 oktober)

De crew op het strand. En het was nog fijn ook. (19 oktober)

Nog steeds op het strand... Links producer Esra, midden regisseuse Christina. (19 oktober)

"Even snel een shot" bestaat niet als je op peperduur 16mm draait. En met bemoeizuchte Coney Islanders is dat wel eens lastig... (19 oktober)

En de dag na die schitterende shoot, woensdag de 20ste, stortte ik ‘s middags volledig in. Ik sliep vervolgens voor een uurtje of veertien, en werd enigszins opgekalefaterd wakker op donderdag. Dat weekend (22-24 oktober) had ik voor mezelf een duidelijke grens getrokken in filmshoots – het was nu even tijd om wat meer “nee” te zeggen. Of, in mijn geval, op zijn minst een “nu niet”. Zodoende was ik acteur in een kort filmpje op vrijdagavond, en regieassistent/cameraman op zaterdagochtend… En toen was ik vrij. Dat hele weekend, tot aan de vaste filmscreening op zondagavond zes uur, heb ik al schrijvend doorgebracht, want ik had bakken met inspiratie en dat moest eruit. Voor school grotendeels. Ik had plannen om de deur uit te gaan, maar die werden gedwarsboomd door het simpele gegeven dat “vrije tijd” nog veel sneller voorbij lijkt te schieten binnen het Columbia-/New-York-ritme. Oftewel: voor ik het wist was het weekend weer voorbij. Dit zou slechts een opwarmertje blijken voor de achtbaan waar ik op donderdag 28 oktober in zou gaan stappen – al wist ik dit natuurlijk nog niet…

Jacey en ik aan het werk aan haar shoot. (15 oktober)

Met mijn vaste acteermuze Avram, nu ook zelf aan het acteren in Roberts shoot. (22 oktober)

Hard aan het werk... (23 oktober)

So pretty in pink! (Darya en mijzelf - 23 oktober)

“I think it’s fair to say that I ended October with a BANG – or, better, a series of BANGS!”

Ik werd wakker op donderdagochtend 28 oktober 2010. Ik wierp een blik in mijn agenda. Bijzonder veel stond er die dag op het programma – iets te veel eigenlijk. Ik zuchtte, draaide me nog eens om, kwam toen maar mijn bed uit (ik kan op mijn telefoon meerdere wekkers tegelijkertijd instellen, hoera…), ging douchen, keek weer een aflevering Arrested Development, en ging naar school. Prima dagje verder, goede klassen, erg leerzaam. Maar vanaf vijf uur begonnen dingen langzaam maar zeker anders te lopen dan ik had verwacht.

IJke en ik in Washington D.C. Ook wel "De Denkers" genoemd. (30 oktober)

Halverwege donderdag trilde mijn telefoon en werd ik gebeld door een onbekend nummer. De Amerikaanse telefoon van IJke, een vriend uit Nederland, zo bleek! Natuurlijk wist ik maar al te goed dat hij op zijn weg naar NYC was, maar daar was hij dan ineens. Om een uurtje of zes, nadat ik met Jamie en Andrew Visser onze artistieke frustraties en gedachtekronkels had onderstreept met een drupje alcohol bij Campo, vond ik IJke al casual leunend tegen de poort van Columbia. Samen gingen we naar een vertoning van Michael Winterbottoms nieuwste film, het bijster onleuke en oninteressante The Killer Inside Me, met een Q&A met de producent aan het eind (een typisch Midwesterse Amerikaan met een uitermate awkward lachje, schitterend). Vervolgens een beruchte Jumbo Slice bij Koronet Pizza, en hij ging ervandoor naar een paar Amerikaanse vriendinnen van hem. De volgende ochtend zouden we mekaar weer zien voor mijn les Fundamentals of Directing en, jawel, onze Grote Roadtrip naar Washington D.C.! Maar zover was het nog niet. Neen, eerst begaf ik mij naar huis om me klaar te maken voor het grote Halloweenfeest van Columbia’s School of the Arts, dat om half tien zou beginnen. Echter, de twee weken daarvoor was er langzaam maar zeker iets gaan spelen tussen mijzelf en een bijzonder mooie tweedejaars, dus ik zat een beetje nerveus op m’n bank te wiebelen. Half tien… Tien uur… Half elf… En om elf uur had ik eindelijk de moed bijeen verzameld om naar het feest te gaan.

Uw Freddy Krueger en Joanna's schitterende Mario! (28 oktober)

Als Nightmare on Elm Street’s Freddy Krueger begaf ik me naar het feest. Iemand had gezegd dat mijn outfit als regisseur op m’n eerste filmproject op deze beste man leek, dus de stap was snel gezet. Het was een fijn feest, met heerlijk veel gek verklede artistiekelingen en gewoon eindelijk de tijd om echt met je klasgenoten te chillen (brrr, wat een naar woord). Het bier was BIJ-ZON-DER SLECHT – denk: Amstel Light, aangelengd met water, lauwwarm geserveerd door een Aziatisch huppelblondje (het bestaat!) dat de pomp op het vat (de “keg“) bijzonder hilarisch vindt. Daarbij was de gezelligheid ook rond middernacht ineens voorbij! Bummer… Maar, niet getreurd; het schitterende jaar waar ik deel van uitmaak (zo schitterend dat ouderejaars voortdurend met ons willen feesten) begaf zich massaal naar een gaybar genaamd Suite op 109th en Amsterdam Ave. Ik werd naar binnen gesmokkeld op Avrams paspoort, en de rest van de avond bestond uit dansen op een podium, karaoke met een reusachtige Motownkoning(in), veel bier (zeker voor mijn brave doen), en mensen die, ahum, dichter bij elkaar kwamen. Ja. Je snapt ‘m al. Inderdaad. De beeldschone vrouw waar ik zo nerveus om was, ja, zij was er ook. En we lachten. En we dansten. En we dronken. En we zoenden. De hele nacht. Zachtjes en subtiel aangemoedigd door mijn hele klas (als in: mijn gezelschap gaat even naar de wc, en mijn vrienden uit de klas staan me allemaal schaapachtig toe te grijnzen met opgestoken duimen). En het was fijn – heel erg fijn.

Onze Toyota RAV4 op de parkeerplaats van de Safeway in Leesburg, Virginia. (29 oktober)

IJke en zijn nieuwe gitaar, in the trunk of the RAV4. (29 oktober)

Als doodenge Indiase ramenwasser. "Two dollars, miss, two dollars!" (30 oktober)

Lange wachtrijen voor de West Falls Church Metro Station. (30 oktober)

Ik ging om half zes naar bed die nacht, om vervolgens om acht uur weer op te staan, want om negen uur moest ik een presentatie houden. Oh yeah… Ik kan niet zeggen dat ik in topvorm was (om van m’n stembanden maar te zwijgen), maar het feit dat zo’n tachtig procent van de klas tussen negen en tien niet kwam opdagen, zorgde ervoor dat ik uiteindelijk toch nog tot “de betere studenten” behoorde. Het college zelf kostte me bijzonder veel moeite, hoe leuk ik het ook vind. Ik zat bij een van de weinige open ramen – onze college-/bioscoopzaal is altijd vrieskoud, maar nu is erover geklaagd, en de airco is uitgezet – maar ja, dan moet het niet ineens weer twintig graden buiten worden! Hoe dan ook, ik had die les meer aandacht voor de wind in de bomen voor de deur dan Bette Gordons interessante, maar erg hyperactieve klas.

Een paar uur later zaten IJke, Oostenrijker Christoph, mijn heldin Iris (twee turven hoog, maar tegelijkertijd een documentairemaakster die de laatste paar weken prijs na prijs in de wacht sleept!) en ikzelf in de bus. Jamie kon de bus niet in omdat ze moeilijk deden over cash geld, dus die kwam er later achter aan. De bus bracht ons naar LaGuardia Airport, alwaar we onze Toyota RAV4 zouden oppikken bij Hertz om naar Washington D.C. te rijden! De rit naar het vliegveld verliep moeizaam – de hele stad wilde zowel leeg- als volstromen vanwege het Halloweenweekend. Dit was niks vergeleken met de uiteindelijke roadtrip, die ons zo’n acht uur gekost heeft – terwijl vierenhalf wel de standaard is. Dit ging natuurlijk niet ten koste van de pret. Ik was zelf een beetje misselijk de hele tijd (lang leve hoge auto’s…), maar de sfeer was schitterend en het was heerlijk om met een handjevol toffe mensen zulke goede quality time door te brengen. We verbleven bij Jamie’s vader in Leesburg, Virginia, een typisch staaltje Amerikaanse suburbia zoals we die kennen van American Beauty, Blue Velvet, The Virgin Suicides, en desnoods zelfs Desperate Housewives. Aangezien ik voor school werk aan een script over de suburbs, was dit een bijzonder inspirerende plek voor mij. Jamie’s vader, een impressionistische schilder (remember: Jamie is de achter(achter)kleinzoon van een van mijn favoriete schilders, Alfred Sisley), was een razend interessante (en jarige!) man. Mooie dingen.

Veel mensen. (30 oktober)

Nog meer mensen. (30 oktober)

En pompoenen. (30 oktober)

Amerikanen met gezond verstand - ze bestaan! (30 oktober)

Daar, in het donker, IJke en ik. Omringd door HEEL VEEL mensen. (30 oktober)

Jamie was de volgende ochtend voor het krieken van de dag verdwenen naar het vliegveld van D.C., want hij moest voor zijn werk naar een concert in North-Carolina en kon ons dus niet vergezellen naar D.C. Wij stonden op een redelijk relaxt tijdstip op (ik werd gewekt door Iris, wiens breed grijnzende gezicht me nu nog steeds helder voor de geest staat) en reden naar een metrostation net buiten D.C. De rest van de wereld bleek hetzelfde idee te hebben… Het was nog erger dan Koninginnedag: er zat geen beweging in de ellenlange rijen en de treinen waren echt overvol. Na ruim een uur gewacht te hebben, besloten we dan maar op de bonnefooi D.C. zelf in te rijden, iets wat ons onmogelijk leek. Wat bleek: dat was een fluitje van een cent! Omdat iedereen ervan uitging dat autoverkeer in en om D.C. een levende hel zou zijn, kwam niemand met de auto naar Washington. En zo stonden we toch nog op tijd op de National Mall.

Wat was er dan aan de hand? In reactie op recente ontwikkelingen in wat de media prediken naar het Amerikaanse volk (vooral een massamanipulatieve boodschap van misbruikte christelijke en ouderwetse waarden, oorlog, hebzucht, enzovoorts), organiseerden twee coryfeeën van tv-zender Comedy Central, Jon Stewart en Stephen Colbert, de zogenoemde Rally to Restore Sanity and/or Fear. Verwachte opkomst: 60.000. De hoeveelheid schermen en boxen waren hierop ingesteld.

De echte opkomst: bijna 220.000 mensen…

MASSAAL. (30 oktober)

Comedy Central managed to reach a galaxy far, far away... (30 oktober)

Sarah Palin zit wel snor. (30 oktober)

Daar is Wally! =) (30 oktober)

"Excuse me, sir, do you mind if I take a picture with the back of your head?" (30 oktober)

Holland! Holland! (30 oktober)

Monument, mijzelf, en Priya, Avrams vriendin. (30 oktober)

IJke en Iris in D.C. En nee, we hebben Iris niet de hele tijd gedragen. (30 oktober)

Het was een mooie dag, waarin we minder van D.C. zagen dan we in eerste instantie verwacht hadden, maar wel volledig opgingen in het gevoel van de dag. We ontmoetten toffe mensen (zoals Avrams vriendin Priya die ik inmiddels al kende, en haar twee briljante Australische vrienden), we zagen het overweldigende Lincolnmonument en de nog altijd ijzersterke Speech van Gettysburg (that’s some damn good writing!) en waren deel van iets uitermate belangrijks. Al was het maar het met z’n duizenden toejuichen van een boomklimmende idioot.

Die avond, op de terugweg, koesterde ik de sterke behoefte om een échte Amerikaanse diner op te zoeken. We namen een willekeurige afrit in de staat Maryland en kwamen terecht bij de vleesgeworden versie van mijn droombeeld van Amerika: een zilverkleurige, neonverlichte vrachtwagenchauffeursdiner met jukeboxen, vierentwintiguursontbijt en peroxideblonde serveersters. We draaiden Elvis en Sinatra, aten omeletten en pannenkoeken, kregen automatic refills van koffie, water en cola, en werden getrakteerd op een lading homecoming queens and kings – zestienjarige scholiertjes in galakledij. Schitterend. Toen we vervolgens rond middernacht weer wegreden, was ik volledig verzadigd van de dosis Americana die ik dit weekend gehad had. Ik beloofde chauffeuse Iris stoutmoedig om de hele nacht met haar wakker te blijven, en samen met IJke zong ik het repertoire van Acda & de Munnik voor haar – maar rond een uurtje of twee zakten toch ook mijn oogleden dicht, om weer wakker te worden in uptown Manhattan.

Enorme dikke moddervette vreetzakkerige eekhoorn met lolly. (30 oktober)

Washington D.C. Zucht. (30 oktober)

Priya, Christoph, Helena (Australische zus), mijzelf, en Gerard (Australische broer). (30 oktober)

Back in the fifties! ('s avonds heel laat, 30 oktober)

Homecoming! (30 oktober)

The King in the Double TT Diner. (Is dat dus TTTT? :D)

"Ma'am, a chocolate shake and eggs 'n bacon, please." (30 oktober)

Zaterdag op zondag en zondag op maandag verbleef IJke onverwacht bij mij, aangezien zijn vlucht naar Miami (lucky bastard) pas op maandagochtend zou vertrekken. Op zondagmiddag 31 oktober (Halloween!) sliep hij zijn roes uit terwijl ik met Jamie naar Brooklyn ging, waar een klasgenoot van ons, de Brit Daniel, een horrorfilmfestival organiseerde in The Knitting Factory, een vreemd soort café. Veel van onze klasgenoten zaten daar een beetje bij te komen van het weekend met een kop koffie van Café Oslo. Rond een uurtje of vijf pakte ik met een paar anderen de metro terug naar Manhattan, waar we de vaste zondagavondfilmscreening hadden. Dit keer Roman Polanski’s Rosemary’s Baby, een film die serieus onthutsend en disturbing was. Heerlijk op Halloweenavond. Daarna gingen we met een grote groep, IJke incluis, naar “Koreatown” (de Koreaanse wijk rond 32nd Street) en naar de Wow! karaokebar! Een hysterische, hilarische, knettergekke, belatafelde en idiote avond. Rond twee uur gingen we met z’n allen drastisch op zoek naar iets te eten, maar door een samenloop van omstandigheden eindigden we in de Duane Reade, een pharmacy waar de verwarming ons in ieder geval kon bekoren… IJke en ik waren om drie uur thuis, en om zes uur moesten we er weer uit omdat de beste man de bus naar het vliegveld moest hebben. Ik dook om zeven uur weer m’n bed in en werd om drie uur ‘s middags wakker. Dat was goed nodig… Die avond (die twee uur na mijn ontbijt alweer aanbrak) ging ik uit eten en op stap met een andere tijdelijk geïmporteerde Hollander: Thomas, vriendje van mijn meest stralende Nederlandse vriendinnetje, en tevens uitzondering op de regel dat ik de spouses van mijn vriendinnen niet mag. Een mooie avond, opnieuw tot een uur of drie, dus uitgeslapen voelde ik me de volgende dag weer niet. Ach, nou ja, so be it.

Natuurlijk was ik de enige die een Koreaans nummer aankon. (31 oktober)

Missy Chrissy en Jordina Lopez. (31 oktober)

Let's Get Loud! (31 oktober)

Meanwhile…

20 tot en met 26 september: ik speel de rol van Martha (Elizabeth Taylor) in een scène uit Who’s Afraid of Virginia Woolf?. Ik bezoek een aantal persvoorstellingen bij het New York Film Festival, waaronder het briljante Copie conforme met Juliette Binoche, van Abbas Kiarostami. Ik mis de Columbiascreening van David Finchers The Social Network, dus ook de Q&A met de schrijver, acteur Jesse Eisenberg, en de producent. En de dag daarna mis ik óók de persvoorstelling van die film op het NYFF, dus ook geen Fincher of zelfs Justin Timberlake voor mij. Langzaam maar zeker beginnen de projectjes zich op te stapelen. Half Broadway afgezet voor een enorme markt.

27 september tot en met 3 oktober: Brian Birch wint twee kaartjes voor de komische theatershow The 39 Steps, een Reduced Shakespeare Company-achtig stuk over de films van Alfred Hitchcock, waarin vier acteurs 127 rollen spelen… Op dinsdag wil ik fietsen terwijl het regent, maar dat blijkt niet zo’n slim idee: ik vlieg over het stuur van mijn fiets heen, beland midden op de weg, word door niemand geholpen, en moet mezelf naar de Columbia-ziekenboeg slepen, alwaar ik een tetanusprik krijg. Wat een feest. Die avond alsnog met Annefleur een tripje downtown en de aankoop van een bijzonder fijn paar Palladiumschoenen! Op donderdagochtend de persvoorstelling van een film waar ik heel erg naar uit heb gekeken: The Tempest van Julie Taymor. De film blijkt óf briljant bizar en over-the-top, óf overweldigend slecht. Ik ga nog even voor het eerste. Die avond met Jamie naar Montclair, New Jersey – naar het concert van The Temper Trap! En die kennen we van Sweet Disposition, maar hun hele album Conditions is ijzersterk. Live waren ze ook fantastisch – hoewel ze hier dus totaal geen big deal zijn: de locatie was een soort Amerikaans Patronaat (in Haarlem) met een zooi middelbare scholieren en een paar verdwaalde volwassenen. En Amerikanen zitten graag tijdens concerten… Desondanks was het een topavond!

Voor de schoenofielen: mijn Palladiums. (28 september)

Het NYFF. (30 september)

Het Lincoln Center! (30 september)

The Temper Trap! (30 september)

The Temper Trap met water op de drums. :p (30 september)

4 tot en met 10 oktober: de eerste week dat het woord “blog” meerdere keren doorgestreept wordt in mijn agenda. Evenals het woord “Xi” – ik was voor Xi, het mediablad van de UvA waar ik hoofdredacteur van was, naar het filmfestival hier geweest, maar door alle drukte ben ik uiteindelijk nauwelijks naar screenings geweest, laat staan dat ik de tijd gevonden heb om er verslag van te doen voor Xi… Sorry jongens! Op dinsdag kreeg ik te horen dat mijn professor voor Elements of Dramatic Narrative, een briljante man genaamd Andy Bienen (Oscarnominatie voor het script van Boys Don’t Cry!), superenthousiast was over het idee voor een speelfilm dat we moesten indienen. Dat is het script waar ik nu de rest van het jaar aan werk. Heerlijk! Die avond was er een speciale vertoning van The Shining, wat geweldig was met mijn klas – de ene helft huiverde, de andere helft barstte in lachen uit iedere keer wanneer ze Shelley Duvall hysterisch zagen rondrennen in het hotel. Op donderdag met mijn eerste liefde (jawel) naar een speciale film- en gespreksavond bij het New York Film Festival, waar het ondergewaardeerde Birth uit 2004 werd vertoond. Op vrijdag met Christoph en Italiaan-Amerikaan Vincent naar de nieuwe film van Jean-Luc Godard, die we gelukkig alledrie even stompzinnig en belachelijk vonden. (Het was het soort overpretentieuze film waarover je mensen hoort zeggen: “God, het ontsteeg gewoon het aardse, ik voelde wat de regisseur wilde zeggen… Zo diep, zo diep…”) Vincents familie bezit overigens een half dorp in de Italiaanse streek Emilia-Romagna, en aangezien ik besloten heb over 2.5 jaar mijn afstudeerfilm in Italië te draaien, heb ik dit even in mijn geheugen geprent :) Zondag was Nationale Skypedag voor mij, en eentje die mij, middels briljante imitaties van mevrouw J. Otten, heeft geïntroduceerd tot het fenomeen Oh Oh Cherso

Calvé Craziness! (11 oktober)

Emma Thompson. Ze hangt dag in, dag uit in mijn regieklas. En ze zal over 2.5 jaar in m'n afstudeerfilm spelen!

11 tot en met 17 oktober: de week waarin alles langzaam begon op te stapelen. De hele week was een stilte voor de storm van 15-19 oktober. Ik had fijne lessen, goede gesprekken met Hilary (regisseuse van Stephanie Daley, mijn regiedocente en inmiddels vertrouwenspersoon/klankbord/”surrogaatmoeder”), lunches en koffie met klasgenoten. Maandagavond ging ik uit eten met Annefleur en haar lieve moeder, die een heel pakket uit Nederland had meegesleept. Calvé-pindakaas, Venz-hagelslag, AH-stroopwafels, Plus-speculaas, Bolletje-pepernoten – heerlijk! Daarbij ook warme kleding waarvan ik het meeste in Haarlem had laten liggen. We aten bij Bettolona, zowaar het eerste restaurant dat écht aan al m’n eisen wist te voldoen: gezellig, goedkoop, goed voedsel, fijne sfeer, échte Italianen, en, omdat ze geen alcohollicentie hebben, kun je zelf wijn meenemen die zij dan serveren alsof het hun eigen wijn is. Een aanrader!

Op donderdagavond met Jessica C, een tweedejaars die in haar jaar de jongste is (d.w.z. 22 jaar jong), naar een concert van Ben Folds en schrijver Nick Hornby in de Barnes & Noble op Union Square. Een briljante avond, vol met mooie muziek, intense gesprekken, wijn in Starbucksbekers, en een avond die pas rond een uurtje of vier tot een eind kwam… De gekte die de volgende dag, vrijdag de 15de, losbrak, overschaduwde bijna het feit dat mijn papa toen vijftig jaar jong werd! Ik had mijn laptop meegezeuld naar de campus, en vanaf de trappen van de fameuze Low Library (dat Pantheon-achtige gebouw) was ik aan het Skypen met de familie. De directrice van mijn opleiding, en Eric Mendelsohn (die mij in april het verlossende telefoontje gaf én die de kostuumontwerper van Woody Allen in de jaren negentig was!), leunden allebei op een gegeven moment het beeld in om m’n vader te feliciteren. Mooie dingen zijn dat.

Lekker hysterisch weer, Wijnalda. Maar toch: PEPERNOTEN! (11 oktober)

Ben Folds en Nick Hornby! (14 oktober)

Met Jessica C bij Ben & Nick. Of Barnes & Noble. (14 oktober)

Lekker charmant om drie uur 's nachts in the montagekamer. (17 oktober)

18 tot en met 24 oktober: op maandagavond ontmoette ik een lid van mijn ouders’ sportschool, die wat spulletjes voor me had meegezeuld, waaronder mijn fijne regenjas – want ja, hier was het inmiddels ook slecht weer geworden! Verder die week, naast alle drukte, Skypen met Nederland, een controlebezoekje aan mijn “eigen” zuster bij de Columbia-ziekenboeg (ene Rachel die werkelijk rechtstreeks uit de hemel afkomstig lijkt te zijn), en natuurlijk huiselijkheid als de was. (Inmiddels ben ik overigens zo goed als gestopt met strijken – ik kan het nu wel gewoon goed, maar ik heb er gewoon geen tijd meer voor. Of zin in…) Deze hele week stonden de woorden “OP TIJD NAAR BED!” in mijn agenda, maar die werden net zo vaak doorgestreept als het woord “Blog”. Zucht. En oh ja, ik had inmiddels mijn nieuwe televisie binnengekregen! Heel fijn, heel fijn.

TV! En ja, die nieuwe regering... (Ik zat na te denken over woordspelingen: rukgering? retering? grrrregering?)

Onverwacht - en anoniem - kadootje van Elise! (21 oktober)

25 tot en met 31 oktober: een fietstochtje langs de Hudson naar 42nd Street op dinsdag, met een bezoek aan de nieuwe Woody Allenfilm, het vreselijk teleurstellende You Will Meet a Tall Dark Stranger. Het bijwonen van een openbare lezing Columbia’s Accademia Italiana op dinsdag. Met Annefleur en de overgevlogen boyfriend naar restaurant The Heights, bij mij om de hoek. “Dine above it all” is de slogan – op de tweede verdieping is het restaurant. Oké…

Herfst in Riverside Park. (26 oktober)

De Henry Hudson Bikeway. (26 oktober)

Ik houd van de herfst. (26 oktober)

1 tot en met 3 november: slapen en huiswerk! Grote inhaalslag om het weekend te compenseren. Gisteren (dinsdag) met Lily een special bezoek aan Trader Joe’s, een grote, goedkope en goede supermarkt een stukje hiervandaan. Goed ingeslagen, dus de koelkast is lekker vol, én er staat nu een plantje in mijn kamer! Hoe lekker burgerlijk. Daarbij een rondleiding door het gebouw van de Verenigde Naties, wat interessant was, maar vooral ook frustrerend – ze zijn ooit begonnen als een instituut om de schade aan internationale betrekkingen vlak na de Tweede Wereldoorlog weg te werken, maar nu staat het hele gebouw vol met peperdure geschenken van dubieuze landen (China, Iran, Israël, Korea) en maakt zo goed als ieder land deel uit van de eenheid. Het criterium voor toelating? “Your country has to be some kind of democracy – at least on paper.” En ja, dat soort dingen maken me kwaad. (Maar dat zie je in onderstaande toeristenpose niet…)

Toen kon ik er nog om lachen... (2 november)

Standbeeld van Sint Agnes dat de atoombom bij Nagasaki overleefd heeft. (2 november)

De zaal der belangrijkheid. (2 november)

Het is waar. (2 november)

Zie hoe mooi de VN de oorlog in Israël hebben weten op te lossen "before the end of 2008". Grrr.

Organic beef hot dog with organic sauerkraut and yellow mustard. Aha. (2 november)

En nu?

Deze week gewoon lekker lessen, een normaal ritme, geen filmprojecten. Ik ben druk aan het schrijven aan andere dingen voor school (vandaar dat ik vaak geen puf meer had voor de blog…), en ik heb deze week genoeg mogelijkheid tot slaap. Ik kijk er zo naar uit! Daarbij zijn de weersomstandigheden deze week zoals ze volgens mij moeten zijn: zonnig maar fris, onbewolkt maar herfst. Heerlijk gezond buitenweer, dus ik ga lekker fietsen. Ik fietste gisteren al naar de VN (wat echt niet te doen is, van West 109th Street naar East 46th Street – en die kant van de stad is onfietsbaar!) en ga morgen lekker naar het Museum of Modern Art fietsen. Morgenochtend ga ik in de rij staan bij mij op school, voor speciale kaartjes voor morgenavond: dan is de briljante Duitse filmmaker Werner Herzog te gast bij mij op school! Zo spannend. Ik heb er erg veel zin in. Daarnaast ga ik vrijdagmiddag met twee acterende vrienden van mijn programma, Garette en Sonya, in een lokaal zitten om ze te regisseren in korte scènes, want uit mijn Directing the Actors-klas leer ik nog steeds niet (behalve dat ik niet een biseksuele, half-krankzinnige, sociaal onbegaafde en vermoeiend ongepaste zestigjarige wil worden als mijn docent). En vrijdagavond hopelijk met Annefleur naar de nieuwe tentoonstelling in het Whitney Museum of Contemporary American Art – hun volledige collectie van mijn favoriete schilder Edward Hopper is EIN-DE-LIJK weer terug in het museum! Ik heb mijn meest favoriete schilderijen nog nooit in het echt gezien, dus ik kan niet wachten. En dit weekend is alles ook nog verbijsterend leeg in mijn agenda.

Toch zijn we ons er allemaal dag in, dag uit van bewust dat onze levens ieder moment weer een bokkensprong kunnen maken. We willen immers filmmakers worden – so I’d better get used to it.

Lieve mensen, dank voor het geduld en het begrip! Ik heb mijn best gedaan om jullie weer wat te lezen geven, en ik ben er ontzettend door gevleid dat jullie zo geïnteresseerd zijn in hoe het hier gaat. Alle reacties worden natuurlijk weer meer dan op prijs gesteld! Maar neem vooral je tijd ;) Ik hoop dat alles goed met jullie gaat!

Heel veel liefs, en tot gauw weer een keer,

Jordi

P.S. Ondanks alle fantastische dingen hier, heb ik even een lijstje gemaakt met wat me stoort aan dit land. Voilà:

Dit Is Toch Echt Fundamenteel Mis Met Amerikanen en Amerika

  1. Ze houden niet van Coldplay.
  2. Ze zeggen te vaak “like“. En “you know”.
  3. Ze houden niet van Woody Allens Match Point.
  4. Ze zijn niks minder dan vergroeid aan hun Blackberries en iPhones.
  5. De rest van de wereld is echt héél erg ver weg vanuit hier.
  6. Het draait hier daadwerkelijk alleen maar om geld.
  7. Ze zien er, verrassend genoeg, meestal helemaal niet zo stijlvol uit.
  8. Ze kunnen je aanklagen als je niet op een koffiebekertje zet dat de inhoud heet is en zij hun handen eraan verbranden omdat ze niet nadenken.
  9. Ze fietsen alsof hun leven ervan afhangt – wat vaak inderdaad zo is.
  10. Taxichauffeurs zijn een gevaar voor fietsers, voor voetgangers, voor andere automobilisten, voor overstekend wild, voor hun passagiers, voor de wereldvrede.
  11. Ze hebben nog nooit van Suriname gehoord.
  12. Ze denken dat marijuana de ÜberDrug is.
  13. En ze denken dat ik het dagelijks bij me heb.
  14. Ze weten niks van bier.
  15. Ze gaan niet naar hun eigen musea – kijk toch een keer om je heen!
  16. Ze gaan met z’n 120.000’en naar een football match van een middelbare school.
  17. Ze proberen zo politiek correct te zijn, dat het ze weer politiek incorrect maakt.
  18. Ze zijn vreselijk verontschuldigend – don’t say sorry, you’re not a sorry person!
  19. En dit lijstje wordt vast langer… ;)

P.P.S. Nog een klein sublijstje:

Dit Is Toch Echt Fundamenteel Mis Met Aziaten

  1. Ze snappen niet wat “samen leven” betekent. (x 100)

23 Comments

Filed under Nederlands, New York, Personal

23 responses to “New York Stories (7): The 360 Degree Life of NYC

  1. First!

    Dude, wat een verhaal, wat een leven!:D
    Geniaal!
    En wat tof dat IJke er was, dat wist ik niet!
    En je was dus inderdaad bij the Rally!:D
    En je gaat op een gegeven moment natuurlijk wel moeten vertellen wat de naam van een bepaald persoon is, zodat we allemaal op Facebook naam bij profiel kunnen zoeken.

    Ik zou nog een groot aantal superlatieven kunnen posten, maar laat ik dat niet doen.

    Ziet er allemaal fantastisch uit, dude!:D
    (behalve dat ”ze” niet van Coldplay houden natuurlijk)

    Wander!

  2. Lara

    Liefste jor, ik ben ZO trots op je!
    Dikke kus!

  3. Nicole

    Jor! Wat een fantastische verhalen en wat een fantastische roze trui! Ik heb wederom van alle verhalen genoten en ben zeer benieuwd naar alles wat nog komen gaat!
    Geniet van alles, ook van je bed, dikke kus vanuit Maastricht!

  4. Bondien

    Kan je volgende keer je verhaal niet als roman laten afdrukken? Denk dat je zo een boek vol hebt. Moest er echt even goed voor gaan zitten maar dan heb je ook wat: o.a. romantiek =) woeiii ben blij voor je! O en schaam je niet voor je hysterische foto bij de kruidnoten.. zo kijk ik ook elk jaar als ik m’n eerste eet ;). Ik vind t weer een top verhaal Jordi, ben echt super blij dat je het zo naar je zin hebt.

    Xx

  5. Jan-Willem van der Boom

    That was, like, the longest blog I’ve ever read. You know, I expect seeing your new projects ASAP on Vimeo. Like, catch you later and have fun!

  6. Maddie

    Aaaah ik vond het weer zo leuk!
    En je palladiums zijn heeel stoer..

    heel veel kusjes xx

  7. Marloes

    Jordi, wanneer voeg je me eens toe op Skype? Dan kan ik je verbale billenkoek geven omdat je nog niets hebt ingestuurd voor Xi. Stout!

    Ik ben wel een beetje verontrust als ik lees dat je Acda en de Munnik zingt voor de Amerikanen. Maar als je dan weer schrijft dat je van je fiets bent gevallen vind ik het zo zielig :( Hoe dan ook, het was weer erg leuk om te lezen, zorg dat je flink geniet van alles! xxx M.

  8. Lot

    O jeetje!
    Ik schaam me nu gewoon bijna omdat ik zo heb aangedrongen om ons filmpje te kijken…
    Maar voor de rest klinkt het fantastisch :)
    Deze blog was echt het wachten wel waard.
    :)
    Liefs!

  9. Ronne

    Hoi Jordi,

    op advies van (mijn broer) Wander staat jouw blog inmiddels in mijn Favorieten en ben ik ook een trouwe lezer van jouw NY adventures. Ik ken geen stad of omgeving die meer indruk op me heeft gemaakt dan New York en het lezen van jouw (overigens buitengewoon vermakelijke!) verhalen maakt me blij en immens jaloers tegelijk! What an amazing life you lead, en wat bijzonder om te lezen dat je alles zo intens beleeft: de stad, het land, het leven en nu dus ook de liefde! :)

    Uit de ‘rugzak’ die je nu aan het vullen bent kun je nog je hele leven putten en hoe groot je dromen ook zijn (over 2.5 jaar afstuderen in Italië met Emma…), op de een of andere manier klinkt dat in jouw geval helemaal zo gek nog niet! “Groots en meeslepend wil ik leven”: wellicht een mooie titel voor jouw meesterstuk?

    Goed ook om te zien dat je je met het oog op toekomstige wereldfaam in ieder geval al een signature look hebt aangemeten. Door je hoed ben je zelfs als gemaskerde Freddy nog herkenbaar… :)

    Geniet van je tijd daar en blijf schrijven!

    Groet, Ronne

  10. Joyce

    Hai jordi,
    gisteravond half elf. bijna tijd om te gaan slapen, nog even mijn email checken, nou je raadt het al! dat werd een latertje!
    Dat het zelfs voor jou als wervelwind af en toe bijna over the top van je energieniveau is, wil wel wat zeggen!
    Volgens mij is het wel helemaal jouw ding daar! Genoeg voeding om de motor constant draaiende te houden. en dat romantische verhaal er in, daat smolt ik natuurlijk helemaal bij weg.
    knuf
    joyce

  11. olaf

    Jordi, leuke blog man! have fun!

    greetz Olaf

  12. Carlien

    Hihi Aziatisch huppelblondje. Je ruitenwasserimmitatie is geweldig!:D En twintig graden, niet piepen:P
    Hoe zoen je in godsnaam met zo’n masker op…?? Echt ge-ni-aal dat je haar met zo’n enge outfit nog hebt weten te versieren:D
    Heeee, hoezo desnoods Desperate housewives, dat is toevallig wel het ultieme hersenloze krachtvoer voor ons eh.. desperate students!
    HAHA die Wally:D En die paarse pruik staat je su-per-goed:D Heerlijk om zo te horen dat je helemaal in je element bent. Ik moet trouwens wel steeds erg nadenken als je over tijd begint – je lijkt erg geobserdeerd met het aantal uren slaap dat je hebt – of beter gezegd; niet hebt. Maar misschien komt dat ook omdat hier veel minder waarde aan tijd wordt gehecht en ik momenteel een absurd regelmatig bestaan leid (8 tot 5 werken en om 10 uur naar bed). Als je erover nadenkt bevinden we ons ook in twee uitersten van werelden die haaks op elkaar staan. Ofzo.
    Dat met Emma Thompson staat al vast? Supercool…
    Ik vind je lijstje wel een beetje generaliserend hoor:P Daar hou ik echt niet van bij Nederlanders:p
    Heel veel liefs!!!!
    PS mooie foto’s!

  13. Carlien

    PPS ik heb er 56 minuten over gedaan om door je blog heen te komen! Maar ik ben dan ook een langzame lezer

  14. Marjolein

    Klinkt geweldig, maar ook zo druk dat ik al in de stress schiet door het alleen maar te lezen.
    Ik ben heel benieuwd naar je filmprojecten!

    Veel plezier bij je favoriete schilderijen!

    Marjolein.

  15. Een kleine correctie: zoals een trouwe Canadees-Nederlandse lezer me op het hart drukte, is het “douchebag” en niet “dushbag”. Misschien Amerikaanse vs. Britse spelling?

  16. Sanne B.

    Uhmmm ik heb het ff deze alleen bij de foto’s gelaten… Zal volgende keer beter mijn best doen ;) ! Maar volgens mij heb jij het wel naar je zin, daar zo!

    xx

  17. Ger

    Na het lezen over het uiterst enerverende leven dat jij daar in NY leidt (of zou lijdt beter zijn?), had ik eerst een goede nachtrust nodig om weer bij te tanken. (Maar ik ben dan ook al een oude zak).
    Waar haal je de energie vandaan, man. Maar het is natuurlijk heel erg motiverend om 24h/7d met mensen in de weer te zijn die net zo gek zijn van filmen als jij. Alhoewel, kan dat eigenlijk wel?
    Groetjes uit Driehuis, x

  18. Brigitte

    Yo Jordi!!

    Goed verhaal man :)
    Echt superleuk om te lezen hoe het je allemaal vergaat zo aan de andere kant van de plas.
    Ben onwijs benieuwd naar je filmpjes, dus wanneer komen die erop??

    Kus

  19. Jascha

    Hey Balgehakt!

    Ik denk ik kijk is hoe het gaat met Jordi, krijg je dit. Ik wil je vragen om voortaan wat minder negatief over de Russische mensen te schrijven. Ze zijn niet allemaal associaal :P..

    En de nonchalante opmerkingen zoals: “heet dat “contacturen” in het Nederlands? Hoe noemen we dat?” mogen ook achterwegen gelaten worden. Je weet best hoe je dat soort dingen in het Nederlands zegt :P.

    Verder is het verhaal echt briljant en klinkt het erg vet… dat mag ook gezegd worden.

    Jascha

  20. Danique

    Borrreeemaaannnsscchh!!
    ‘I’ve discovered that you are at the right time at the right place!’ Je had niet een SECONDE later weg moeten gaan :-)

    “And another time I enjoyed your publish.” – Danique Wijnalda

    zie je snel weer man! Xkus

  21. Jahaa!

    Ik heb een dag vrij genomen om me aan dingen te zetten waar ik anders geen tijd voor maak. Het eerste wat ik dan ook heb gedaan is m’n blog updaten =). En tijd maken om voor de jouwe te gaan zitten, met een lekker (lokaal!) biertje natuurlijk. Tijger, zoals jij over je NY-leven schrijft.. Ik begin bijna spijt te krijgen dat ik biologie heb gekozen! Volle bak leven in de appel, mensen helpen (‘netwerken’?), zelf mooie dingen maken (ik wil je films zien!), en genieten van alles wat je mee mag maken: het is des jordi’s, en dat siert je. Ik kijk alweer uit naar ons volgende skype-gesprek, en je avonturen!

    Arrividerci (met Brad Pitt’s inglorious bastards-accent)

    Daan

  22. Annegien

    Ha ha! Likin’ the lists!

    xx

  23. Jeltje

    okee, ik hoop dat ik met mijn diagonale leestactiek inderdaad alleen de highlights uit je enorme verhaal meegepikt heb, maar babe, doe mij er nog maar één van zo’n omvang. Gaarne.
    X

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s